ΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΒΙΩΜΑ

Ένας Θαυμαστός, Καινούργιος Κόσμος...

2011-11-12T04:43:00.001-08:00

Καλέμου φίλε Θανάση, μια και πεισματικάπαραμένεις εκτός Τεκτονικής Αδελφότητας,μόνο και μόνο για να με υποχρεώνεις ναγράφω όλες αυτές τις ανούσιεςαμπελοφιλοσοφίες στο φτωχό αυτό μπλόγκπου διαβάζεις, είμαι βέβαιος ότι έχειςακόμα την εντύπωση ότι τα περίφημαΤυπικά, για τα οποία αρνούμαι να μιλήσωλεπτομερειακά, έχουν να κάνουν μεμυστικιστικές τελετές και εσωτερικάθέματα, τα οποία θα φάνταζαν εντελώςξένα στα αυτιά και τα μάτια των αμυήτων.

Ηαλήθεια δεν θα μπορούσε να βρίσκεταιμακρύτερα από την αντίληψη αυτή. Άλλωστε,το να ξεπουπουλιάζει κανείς τελετουργικάκοτόπουλα, να διακορεύει παρθένες (πουνα βρεθούν κι αυτές...) και να επικαλείταιτον Ασμοδαίο για να κάνει σπλιτ η μετοχήπου αγόρασε και να του ρίξει επιτέλουςμια ματιά η Ροδούλα του κυρ-Σταμάτη τουγαλατά, θα του έτρωγε πάρα πολύ χρόνο,με αποτέλεσμα να μην προλάβει νακατακυριεύσει τη γη.

Προσπαθώνταςνα μιλήσω (επιτέλους) σοβαρά, θέλω να πωμε όλα αυτά τα ανόητα παραδείγματα ότικάτι διαφορετικό πρέπει να γίνεται μέσαστις Στοές, ώστε να εμπνέει ανθρώπουςνα προβαίνουν σε κοσμοϊστορικέςενέργειες, όπως (π.χ.) η Γαλλική Επανάσταση.

Ε,λοιπόν, το ομολογώ, Θανάση μου. Τόσο ταΤυπικά μας, όσο και οι περισσότερεςομιλίες που πραγματοποιούνται μέσαστις Στοές μας, είναι με τέτοιο δόλιοτρόπο δομημένα, ώστε να προξενούν μιαεντελώς αλλότρια αντίδραση στουςμακάριους εγκεφάλους μας. Τους κάνουν(άκουσον! Άκουσον!) να σκέφτονται.... Καιτο χειρότερο είναι ότι τους κάνουν νασκέφτονται ελεύθερα!!! Ανήκουστο πράγμα,δηλαδή... Μην το πεις όμως αυτό σε κανέναιεράρχη σαν τον Άγιο Πειραιώς γιατίχαθήκαμε... Το Τεκτονικό Μυστικό θαδιαρρεύσει και δεν θα έχουμε πια, πουνα κρυφτούμε!!

Ελπίζονταςνα σου έχω φτιάξει τη διάθεση να μάθειςκαι άλλα για το Μυστικό της ΤεκτονικήςΑδελφότητας, θα σου θυμίσω δύο βιβλίαπου είμαι βέβαιος ότι διάβασες στανεανικά σου χρόνια, αν όχι για κανέναάλλο λόγο, τουλάχιστον για να εντυπωσιάσειςκανένα επαναστατημένο κοριτσόπουλο μεαμπέχωνο και αξύριστα πόδια, από αυτάπου πλημμύριζαν τα πανεπιστήμια τηςδεκαετίας του '70. Τα δύο αυτά βιβλίαείναι ο “Θαυμαστός, ΚαινούργιοςΚόσμος”, του Aldous Huxleyκαι το “1984” του GeorgeOrwell.

Βέβαια,και τα δύο αυτά βιβλία είναι κάπως παλιά,έχοντας εκδοθεί το 1932 και 1949 αντίστοιχα,αλλά και τα δύο πραγματεύονται τηνυποδούλωση των ανθρώπων και την καταπάτησητης Ελευθερίας τους. Όμως, κάθε ομοιότητατερματίζεται εκεί.

Στο“1984”, ο Orwell, μεεφιαλτικό τρόπο προβλέπει την άνοδοκαι επικράτηση μιας απολυταρχικήςκοινωνίας όπου κάθε σκέψη, λέξη, κίνησηή πρόθεση ακόμα, ελέγχονται από τονΜεγάλο Αδελφό, με εξαιρετικά δυσάρεσταεπακόλουθα για τους παραβάτες.

Στο“Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος”,ο Sir A.Huxley μας βάζει μέσασε μια κοινωνία που οι ίδιοι οι άνθρωποιέχουν ουσιαστικά εκχωρήσει τις ελευθερίεςτους ευρισκόμενοι σε μια συνεχή κατάστασηαπόλαυσης και αδιαφορώντας για το τισυμβαίνει γύρω τους.

Ελπίζωνα συμφωνείς Θανάση μου, ότι η σημερινήμας Κοινωνία βρίσκεται εν πολλοίς σεμια κατάσταση Θαυμαστού ΚαινούργιουΚόσμου, από την οποία όμως έχει τόσοπολύ τυφλωθεί, ώστε οι κεραίες της έχουναλλοιωθεί και προσπαθούν να συλλάβουνμόνον οποιαδήποτε Οργουελικού τύπουαπειλή.

Τιθαυμαστό θέμα για να γραφούν αμέτρητεςπραγματείες που θα αναλύουν κάθε δυνατήέκφανση του φαινομένου αυτού!.. Και έχουνγραφεί ήδη Θανάση μου, εγώ άλλωστε είμαιένας απλός αμπελοφιλόσοφος, δενισχυρίζομαι ότι θα είχα το χρόνο ή τηδεξιότητα να αναπτύξω ένα τόσο μεγάλοθέμα με τρόπο που δεν θα έπεφτες ξερόςαπό πλήξη και ανία. Ενα πολύ ενδιαφέρονβιβλίο είναι το “AmusingOurselves to Death: PublicDiscourse in the Age of Show Bussiness”τουNeilPostman, όπουο συγγραφέας, διατηρώντας τις αναλογίες,ζωγραφίζει μια πραγματικότητα όπου ηΚοινωνία μας έχει στην ουσία εκχωρήσειτα δικαιώματά της για χάρη της διασκέδασης.

Χωρίςνα θέλω να προσβάλλω λοιπόν, τις χιλιάδεςτων συμπολιτών μας που ξεσηκώνονταιεναντίον κάθε μέτρου που θεωρούν ότικαταπιέζει τα δικαιώματά τους, θέλω νατους υπενθυμίσω ότι στο σύνολό μαςέχουμε εκχωρήσει πολλά από αυτά γιαχάρη της καλοπέρασης, του άκρατουκαταναλωτισμού μας και της αμάσητηςκατάποσης χιλιάδων ειδήσεων καιπληροφοριών που μας κατακλύζουν απότην τηλεόραση και το διαδίκτυο, θύματακι εμείς της πανίσχυρης εικόνας που μαςπροφέρεται σε όλο και καλύτερη ανάλυσηκαι σε 3-Dκαιμας καλεί να τη δεχτούμε αφιλτράριστη,ως το μόνο μέσο αλληλεπίδρασης με τονκοινωνικό μας περίγυρο. Και το σπουδαιότερο,χάνουμε την ελευθερία μας με την ίδιαμας τη θέληση, χωρίς κανένας να βάλειμπροστά τα τάνκς, που άλλωστε καίνε τόσοπολύ πετρέλαιο...

Σεκάποια παλαιότερη ανάρτησή μου, προσπάθησανα αναλύσω πιο διεξοδικά το θέμα αυτό( http://mason100.blogspot.com/2011/01/blog-post_1039.html)και πιστεύω ότι αυτό συνιστά τη μεγαλύτερηαπειλή για τις ατομικές μας ελευθερίες,παρά τα όσα διατείνεται η κατά τ'άλλασυμπαθέστατη κα Παπαρήγα, οι ομοϊδεάτεςτης και όσοι άλλοι διακατέχονται απόαυξημένη ευαισθησία σε διάφορες θεωρίεςσυνομωσίας.

Ναλοιπόν πεδίον δόξης λαμπρόν για τονΤεκτονισμό, σε περίπτωση που δεν βρίσκουμεαρκετά κοτόπουλα να θυσιάσουμε στονΑσμοδαίο. Να προσπαθήσουμε, χρησιμοποιώνταςτα εργαλεία του Ορθού Λόγου και τηςΕλεύθερης Σκέψης, να αφαιρέσουμε απότα μυαλά μας όλη αυτή την “πέτρα” πουμαζεύτηκε με την πολυετή έκθεσή μαςστην Προκατάληψη, τη Μισαλλοδοξία, τοΣκοταδισμό και το Φανατισμό, που πέρασαντόσο αθόρυβα και ανώδυνα μέσα μας, μαζίμε χιλιάδες ώρες τεχνητής ευδαιμονίαςπου μας παρείχε ο Θαυμαστός ΚαινούργιοςΚόσμος μας.

Κιαυτό ίσως να είναι το Τεκτονικό Μυστικό...Ή τουλάχιστον, μέρος αυτού...Τι λες κιεσύ;

Η δοκιμασία του Δοκιμαστή...

2011-10-31T01:32:00.000-07:00

Καλέμου φίλε Θανάση, εδώ και κάτι περισσότερο από ένα χρόνο σε ζαλίζω με θέματα πουάπτονται του Ελευθεροτεκτονισμού και της βιωματικής σχέσης που έχει μαζί του οκάθε ένας από εμάς που «έκρουσε τη θύρα του Ναού του Ορθού Λόγου».

Όμως,το ταξίδι όλων μας, από τον νεότερο μαθητή, μέχρι τον Μεγάλο Διδάσκαλο,ξεκίνησε από μια κοινή εμπειρία, αυτή της μύησης σε βαθμό Μαθητού, η οποία, ακόμακι αν δεν το καταλαβαίναμε εκείνη τη στιγμή που τη βιώναμε, αποτελεί ίσως τησημαντικότερη εμπειρία που έχει κάποιος που θα ενταχθεί στην ΕλευθεροτεκτονικήΑδελφότητα.

Σεπαλαιότερη ανάρτησή μου (http://mason100.blogspot.com/2011/01/blog-post_4139.html) αναφέρομαι εφαπτομενικά στην εμπειρία αυτή της μυήσεώς μου, χωρίς ναυπεισέρχομαι σε λεπτομέρειες του Τυπικού, ούτε στον αποσυμβολισμό του κάθεγεγονότος που περιλαμβάνεται στη διαδικασία αυτή. Πέρα από την άρνησή μου να εξιστορήσωμια διαδικασία που αποτελεί την πεμπτουσία του Τεκτονικού Βιώματος, θα ήταν σαννα έβγαινα από την προβολή της ταινίας «Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές» και φώναζαστην ουρά των υποψήφιων θεατών της επόμενης παράστασης ότι «και οι 12 ήταν οιδολοφόνοι». Σκέτο ξενέρωμα δηλαδή.

Όμως,θέλω να αναφερθώ στον αξιωματικό που πρωταγωνιστεί στη μύηση των νεοφύτων καιστο σημαντικό ρόλο που διαδραματίζει στη μοναδική αυτή εμπειρία που έχουν οινέοι αδελφοί μας. Εννοώ τον Δοκιμαστή της Στοάς.

Ορόλος του Δοκιμαστή είναι ελαφρώς άχαρος τις περισσότερες ημέρες που λειτουργείμία Στοά. Κάθεται στην καρέκλα του κρατώντας ένα τενεκεδένιο ξίφος καισυμμετέχει στις διαδικασίες ανοίγματος και κλεισίματος των εργασιών μόνο με τηφυσική του παρουσία και όχι με κάποια προφορική συμμετοχή του στο Τυπικό. Θεωρητικά,εάν μας επισκεφθεί κάποιος άγνωστος αδελφός από άλλη Στοά, χωρίς προηγούμενεςσυστάσεις, ο Δοκιμαστής οφείλει να τον υποβάλει στη διαδικασία της «κεράμωσης»,δηλαδή να του υποβάλλει ερωτήσεις για να διαπιστώσει εάν ο εν λόγω επισκέπτηςείναι «Τέκτων Κανονικός», πριν του επιτρέψει τη συμμετοχή του στις εργασίες τηςΣτοάς. Επίσης, (αν και αυτό δεν το έχω δει προσωπικά να συμβαίνει ποτέ), οΔοκιμαστής ελέγχει τους συμμετέχοντες αδελφούς, για να διαπιστώσει εάν ηπεριβολή τους είναι κόσμια και σύμφωνη με τους κανόνες.

Όμως,τις ημέρες που η Στοά έχει μύηση νεοφύτων (συνήθως 2-3 φορές κάθε χρόνο), ορόλος του Δοκιμαστή είναι ο πιο σημαντικός από όλων των συμμετεχόντων αδελφών.Είναι αυτός που θα παραλάβει τους υποψήφιους από την αμύητη Κοινωνία, θα τους δέσειτα μάτια συμβολίζοντας το σκότος της αγνοίας και της προκατάληψης στην οποίαβρίσκονταν μέχρι εκείνη τη στιγμή, θα τους οδηγήσει κρατώντας τους αγκαλιά μέσααπό τις δοκιμασίες της μυήσεως και θα τους αφαιρέσει το κάλυμμα των ματιών τους,παραδίδοντάς τους στο Φως, μετά το πέρας της μυήσεως αυτής. Είναι μιαδιαδικασία που έχει τις ρίζες της στους ιεροφάντες των αρχαίων Αιγυπτιακών καιΕλληνικών Μυστηρίων.

Πολλοίαδελφοί που έχουν εσωτερικό πνευματικό προσανατολισμό, θεωρούν το ρόλο τουΔοκιμαστή ελαφρώς γρουσούζικο, διατεινόμενοι ότι αυτός ελκύει την αρνητικήενέργεια από τον μυούμενο για να τον παραδώσει «καθαρό» στο Φως, ή, (όπως τοεξέφρασε ένας σοφός και αγαπημένος αδελφός), ο Δοκιμαστής είναι ο «αίρων ταςαμαρτίας του αμυήτου». Για το λόγο αυτό, είναι δύσκολο για κάποιον αδελφό ναβρίσκεται στη θέση αυτή για περισσότερο από μία διετή θητεία.

Στημητρική μου Στοά, εδώ και πολλά χρόνια έχουμε (και θα έχουμε) τον ίδιοΔοκιμαστή. Είναι ένας πράος, καλοσυνάτος και χαμογελαστός αδελφός, πολύ «διαβασμένος»και με απόλυτη συναίσθηση του ρόλου που του έχει ανατεθεί. Είναι ο ίδιος αδελφόςπου με οδήγησε με δεμένα τα μάτια μέσα στο Ναό και που τον έχω δει να οδηγείπάρα πολλούς άλλους αδελφούς στην ίδια αυτή αρχαία και μοναδική μυσταγωγικήεμπειρία.

Πριναπό λίγες ημέρες είχαμε εργασίες μύησης νεοφύτων και είχα για μία ακόμη φοράτην ευκαιρία να παρακολουθήσω τα τεκταινόμενα και τον φίλτατο αδελφό μας στονιδιαίτερο αυτό ρόλο. Είναι περίεργο ίσως για κάποιον αμύητο, αλλά η συμμετοχήακόμα και πολύ παλαιών αδελφών στη διαδικασία αυτή τους βοηθά κάθε φορά ναπαρατηρήσουν και να αποσυμβολίσουν ακόμη ένα μικρό κομματάκι αυτού που βίωσανπριν από τόσα χρόνια, έτσι η μύηση νέων αδελφών δεν είναι ποτέ κάτι βαρετό πουθα θεωρούσε κάποιος ότι δεν αξίζει να το παρακολουθήσει για άλλη μία φορά.Αντίθετα, η προσέλευση τις ημέρες της μύησης στον Πρώτο Βαθμό (του μαθητούΤέκτονα) είναι πάντοτε εντυπωσιακή.

Ότανοι μυούμενοι είναι περισσότεροι από ένα, είναι φυσικό ο Δοκιμαστής ναχρειάζεται βοήθεια και από άλλους αδελφούς του βαθμού του Διδασκάλου, για ναοδηγήσει τους νεόφυτους μέσα στο Ναό και στις επακόλουθες δοκιμασίες. Όμως, αυτόςείναι που θέτει το ρυθμό και αυτός οδηγεί τους υπόλοιπους στο ρόλο που έχουναναλάβει.

Έτσι,είδα για ακόμα μια φορά τον φίλτατο αδελφό μας να εισέρχεται στο Ναό, κρατώνταςμε προσοχή και ιδιαίτερη στοργή ένα νεόφυτο που με δεμένα μάτια και μικράδιστακτικά βήματα έμπαινε για πρώτη φορά στο χώρο του Ναού του Ορθού Λόγου. Καιαυτό που παρατήρησα στην έκφραση του αδελφού Δοκιμαστή ήταν η Αγάπη. Εκείνη τηστιγμή, Δοκιμαστής και Μυούμενος ήταν ένα αδιαίρετο άτομο, σαν μια εγκυμονούσαέτοιμη να φέρει στον κόσμο μια νέα ζωή. Και μπορεί ο μυούμενος να έδειχνεδιστακτικός και ίσως λίγο φοβισμένος, έχοντας αποστερηθεί για λίγο την κυριότερηαίσθηση που μας δίνει σαφείς πληροφορίες για το περιβάλλον μας (άλλωστε κανέναμωρό δεν γεννήθηκε ποτέ ευτυχισμένο και χαρούμενο), η έκφραση του Δοκιμαστή όμωςήταν αυτή της χαράς, της τρυφερότητας και της αγάπης, όχι δηλαδή διαφορετικήαπό μιας γυναίκας που βλέπει το παιδί της για πρώτη φορά.

Ίσωςγι αυτό ο αγαπημένος μας αδελφός έχει αντέξει τόσα πολλά χρόνια στον ίδιο ρόλο.Γιατί αναιρεί την αρνητική ενέργεια με το πιο καταλυτικό αντίδοτο, αυτό της Αγάπης.

Τεκτονισμός και Θεία Διδασκαλία...

2011-10-06T03:28:00.000-07:00

Καλέ μου αναγνώστη και αμύητε φίλε Θανάση, προχτές είχα μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με κάποιο γνωστό μου και θεωρώ ότι αποτελεί θέμα σχολιασμού για το φτωχό αυτό μπλόγκ, μια και αν δεν βρίσκω τίποτα ενδιαφέρον να σχολιάσω, στο τέλος θα καταλήξω να σου γράφω συνταγές για τα ντολμαδάκια της θείας μου της Ερμιόνης (τα οποία, ειρήσθω εν παρόδω, είναι καταπληκτικά και εξαφανίζονται γρηγορότερα από μέλη του ΣΕΒ σε συγκέντρωση του ΠΑΜΕ).

Ο γνωστός αυτός είναι άτομο επαρκούς καλλιέργειας, αλλά και πολύχρονης ενασχόλησης με τα εκκλησιαστικά ζητήματα. Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν, πιστός στην επίσημη γραμμή της Εκκλησίας, δυσκολεύεται να δεχτεί την αρμονική συνύπαρξη του Τεκτονισμού με το Εκκλησιαστικό Δόγμα, θεωρώντας τα ως δύο έννοιες εκ διαμέτρου αντίθετες.

Βέβαια, πρόκειται για άτομο καλλιεργημένο, οπότε ευτυχώς η συζήτησή μας δεν ξέπεσε σε κατηγορίες περί σατανιστικών τελετών, διακόρευσης παρθένων και πόσης αίματος νηπίων, διότι σε μια τέτοια περίπτωση θα έβγαινε στην επιφάνεια το προκλητικό καλόπαιδο που κρύβω επιμελώς μέσα μου και θα γινόταν το «έλα να δεις».

Η θέση του εν λόγω φίλου περιορίστηκε στο ερώτημα, γιατί οι Τέκτονες έχουν την ανάγκη ύπαρξης του Τεκτονισμού, αφού, όντας Χριστιανοί (ή Εβραίοι, ή Μουσουλμάνοι), έχουν ασπαστεί ένα σύστημα ηθικών αξιών που καλύπτει τις ηθικές και πνευματικές αναζητήσεις ενός εχέφρονος ανθρώπου; Τι περισσότερο τους προσφέρει ο Τεκτονισμός, αν όχι άλλες, πιο σκοτεινές επιδιώξεις που δεν βρίσκουν ικανοποίηση στους κόλπους της Εκκλησίας;

Ομολογώ ότι δεν είμαι το πλέον κατάλληλο άτομο για να δώσει όλες τις απαντήσεις στη συγκριτική φιλοσοφία των ηθικών συστημάτων που πρεσβεύει η εκκλησία και ο Τεκτονισμός. Όπως οι περισσότεροι από εμάς, δηλώνω Χριστιανός Ορθόδοξος, αλλά η σχέση μου με το Θείο είναι περισσότερο ενστικτώδης και βιωματική, παρά βασισμένη στο επίσημο εκκλησιαστικό Δόγμα. Όταν λοιπόν δεν διαθέτω έτοιμες απαντήσεις, ανατρέχω στην Ιστορία για να μου δώσει κάποιες ενδείξεις σχετικά με το ποιοι μπορεί να υπήρξαν οι λόγοι ύπαρξης του Ελευθεροτεκτονισμού.

Ο Ελευθεροτεκτονισμός, όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, είναι προϊόν της εποχής του Διαφωτισμού στην Ευρώπη. Είναι η εποχή της γέννησης της μπουρζουαζίας και της Αστικής Τάξης που σταδιακά αντικατέστησαν τη φεουδαρχία στην Ευρώπη. Είναι η περίοδος που ο απλός άνθρωπος αρχίζει και αισθάνεται πολίτης μιας εθνικής οντότητας και όχι ιδιοκτησία ενός απόλυτου άρχοντα για τον οποίο ζούσε, εργαζόταν, αναπαραγόταν και πέθαινε, στο παρελθόν.

Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσουν ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού Ωκεανού, κινήματα και επαναστάσεις σε όλες τις πολιτισμένες κοινωνίες της εποχής, που κατέστησαν τον Ορθό Λόγο ύψιστο εργαλείο κοινωνικής οργάνωσης, σε αντίθεση με το μέχρι τότε κρατούν Δόγμα. Η Αμερικανική επανάσταση, η Γαλλική επανάσταση, το κίνημα των Καρμπονάρων, η Ελληνική Επανάσταση και τόσες άλλες σπουδαίες αλλαγές στις Δυτικές κοινωνίες προήλθαν από την επικράτηση της μέχρι τότε απολεσθείσας Λογικής, όπως την εννοούσαν οι αρχαίοι Έλληνες.

Η δίψα για ελευθερία και αυτοδιάθεση αποδείχθηκε πολύ ισχυρότερη από τα οπλοστάσια των δεσποτών. Δεν θα εξετάσω αν το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό. Θα δεχθώ ταπεινά ότι όλες αυτές οι κατακλυσμιαίες εξελίξεις δημιούργησαν το ηθικό και ιδεολογικό υπόβαθρο για να δημιουργηθεί η Τεκτονική Αδελφότητα και όχι ότι ο Τεκτονισμός υπήρξε η μήτρα γέννησης αυτών των αλλαγών, αν και αυτός προϋπήρξε όλων των προαναφερθέντων ιστορικών γεγονότων.

Ας δεχτούμε λοιπόν για οικονομία χρόνου, ότι και ο Τεκτονισμός προϋπήρχε αλλά σταδιακά άλλαξε μορφή για να αγκαλιάσει το πνεύμα ελευθερίας που γεννιόταν μέσα στις κοινωνίες. Ελευθερία, Ισότης, Αδελφότης. Ένα τρίπτυχο που ακόμα δεσπόζει επάνω από την έδρα των Σεβασμίων στις στοές μας και μέχρι πριν κάποιες δεκαετίες ανεκράζετο αντί του «Ο.:Ο.:Ο.:» από τους παλαιότερους αδελφούς μας.

Τι έπραττε εκείνη την εποχή η Εκκλησία; Οι γαλαζοαίματοι και πορφυρογέννητοι ηγέτες της προσπαθούσαν να πείσουν τον απλό Λαό ότι ήταν θέλημα Θεού να υπηρετούν τον αφέντη τους και οποιαδήποτε απολαβή θα έπρεπε να περιμένει μετά την τελευταία τους πνοή επί της γής. Ιερά Εξέταση, κατάρες, αφορισμοί και κατηγορίες από άμβωνος περίμεναν όποιον αμφισβητούσε αυτή τη θέση της επίσημης Εκκλησίας, η οποία την ίδια στιγμή αποκόμιζε τεράστια πλούτη από τους φεουδάρχες που προστάτευε και δεχόταν «ελέω Θεού». Και στην πορεία, η διδασκαλία του Ιησού Χριστού είχε θαφτεί κάτω από βουνά χρυσού, καθιστώντας την Εκκλησία μέρος του Προβλήματος και όχι μέρος της Λύσης για τον αδύναμο Λαό.

Στο «Κοιμητήριο της Πράγας» ο Ουμπέρτο Έκο περιγράφει με γλαφυρότητα όλες τις δολοπλοκίες της άρχουσας τάξης και της Εκκλησίας, προκειμένου να αμαυρωθεί ο Τεκτονισμός στα μάτια του απλού λαού, με την εμπλοκή του στα περίφημα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» τα ίδια πλαστά έγγραφα που χρησιμοποίησαν οι Ναζί, μισό αιώνα αργότερα, για να δικαιολογήσουν την εξολόθρευση του Εβραϊκού πληθυσμού της Ευρώπης. Τα ίδια πλαστά έγγραφα που φρίττει ο κάθε λογικός άνθρωπος να διαβάζει ακόμα και τώρα, μέσα σε έντυπα παρεκκλησιαστικών οργανώσεων, στη χώρα μας.

Να λοιπόν φίλτατε Θανάση η διαφορά που αναζητάει ο θρησκόληπτος φίλος μας. Ο Τεκτονισμός αποδέχθηκε από την αρχή τις διδασκαλίες του Ιησού Χριστού και των άλλων μεγάλων θρησκευτικών μορφών, που μιλούν για Αγάπη, για ανοχή, αγαθοεργία, ελεημοσύνη και αλληλοβοήθεια. Απλά, απέρριψε συλλήβδην όλα αυτά που κάνουν τις θρησκείες να μοιάζουν με μαγαζάκια, όπως είναι ο δογματισμός, η μισαλλοδοξία, η έλλειψη ανοχής, η υστεροβουλία και οι πολιτικές διαπλοκές, διακηρύττοντας την ελευθερία της σκέψης, το σεβασμό στις απόψεις του άλλου και την ανάγκη να αποποιηθούμε «τα μέταλλα», όλα δηλαδή όσα μας χωρίζουν και μας διαφοροποιούν από τον διπλανό μας.

Άλλωστε, οι περισσότεροι αδελφοί που γνωρίζω είναι ιδιαίτερα ευσεβείς Χριστιανοί, Εβραίοι, Μουσουλμάνοι ή Ινδουιστές, με όλη τη σημασία της λέξης και όχι απλά από συνήθεια ή κατ'επάγγελμα.

Ίσως λοιπόν, το να είναι κανείς Τέκτων αποδεικνύει ότι έχει βάλει έμπρακτα στη ζωή του και στην καρδιά του τις διδασκαλίες του Ιησού Χριστού (και αντίστοιχα όλων των άλλων μεγάλων θρησκευτικών μορφών της Ιστορίας), πολύ πιο ένθερμα από πολλούς ιεράρχες της επίσημης Εκκλησίας.

Aπορίες ενός νέου ανθρώπου...

2011-10-03T02:51:00.000-07:00

Καλέ μου φίλε Θανάση,

Προχτές πήρα ένα ωραίο γράμμα από ένα παλληκάρι 19 χρονών που εκδήλωσε με τον τρόπο του το ενδιαφέρον του για μελλοντική του ένταξη στην Ελευθεροτεκτονική Αδελφότητα.

Όπως έχω γράψει και στο παρελθόν, ο κύριος σκοπός αυτού του blog είναι να ενημερώσει το κοινό (στο μέτρο που δεν προδίδεται η εμπιστοσύνη της Αδελφότητάς μας και δεν βγαίνουν τα Τυπικά μας φόρα-παρτίδα στην αμύητη Κοινωνία) σχετικά με τις αρχές και τη φιλοσοφία του Τεκτονισμού, οπότε θεωρώ ότι το γράμμα που μου έστειλε ο φίλος μας εκφράζει απορίες που πιθανότατα απασχολούν πολλούς άλλους ανθρώπους. Έτσι, το δημοσιεύω αυτούσιο και κάνω ενδιάμεσα τα δικά μου σχόλια και απαντήσεις.

Καλησπέρα σας,

βρήκα το ιστολόγιό σας πολύ ενδιαφέρον σχετικά με το ζήτημα του Τεκτονισμού και μου άρεσε ιδιαίτερα τόσο το γράμμα, όσο και το πνεύμα του λόγου σας σε πολλές αναρτήσεις σας.

Για να συστηθώ ο ίδιος, με λένε Δ., είμαι δευτεροετής φοιτητής Νομικής και μέλος ενός Ομίλου Rotaract, ενώ ασχολούμαι ερασιτεχνικά με το ραδιόφωνο και την συγγραφή άρθρων σε δικό μου ενημερωτικό ιστολόγιο. Γνώμονας στη μέχρι τώρα πορεία μου ήταν η γνώση και η ηθική πρωτίστως ενασχόλησή μου με πολλά ενδιαφέροντα-ούτως ώστε να γνωρίσω από μέσα τις δημόσιες σχέσεις, το πελατειακό σύστημα, το πολιτικό συμβιβασμό στο πλαίσιο της ακαδημαϊκής δράσης, χωρίς εγώ ποτέ να συμβιβαστώ και να υπηρετήσω κάτι πέρα από την ηθική και το αντικειμενικά δίκαιο και ορθό. Λατρεύω τη γνώση και τη δύναμη της Αλήθειας ως άνθρωπος, ενώ αν κανείς πριν πεθάνω με ρωτούσε "ποιά είναι η τελευταία σου επιθυμία", θα απαντούσα "να μάθω, να γνωρίσω μυστικά, να γνωρίσω την Αλήθεια".

(Αγαπητέ Δ. πιστεύω ότι είσαι σε πολύ καλό δρόμο, όσον αφορά το είδος των ανθρώπων που έχουν τόσο να προσφέρουν, όσο και να αποκομίσουν από την ένταξή τους στην Ε.Τ. Αδελφότητα.

Δεδομένου όμως ότι οι συντριπτικά περισσότεροι αδελφοί είναι πάνω από 30-35 ετών και η ελάχιστη ηλικία για αποδοχή είναι το 23^ο έτος της ηλικίας σου, θα χρειαστεί να περιμένεις λίγα χρόνια πριν κρούσεις τη θύρα του Ναού)

Γενικά ο Τεκτονισμός είναι κάτι σχεδόν άγνωστο που με θέλγει, με γοητεύει αν θέλετε λόγω των ανωτέρω αναζητήσεών μου και της βιοθεωρίας μου και μέσω του ιστολογίου σας μου δίνεται η ευκαιρία να λυθούν πολλές απορίες, αλλά και γενικότερες προκαταλήψεις που διατηρούσα και εγώ ο ίδιος για το τί εστί Τέκτων και ποιό πραγματικά είναι το μήνυμα του φιλοσοφικού κινήματος του Τεκτονισμού.

(Δεν θα το αποκαλούσα φιλοσοφικό Κίνημα, δεδομένου ότι δεν «κινείται» συλλογικά προς την επίτευξη κάποιων στόχων, πολιτικών, κοινωνικών ή θρησκευτικών. Είναι μια Αδελφότητα ανθρώπων που μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες που εξέφρασες πιο πάνω και προσπαθούν, ο καθένας για τον εαυτό του, να προσεγγίσουν το Φως της Γνώσης και της Αλήθειας και να κάνουν τους εαυτούς τους καλύτερους ανθρώπους. )

Έχω αναζητήσει πληροφορίες μόνος μου πολλές φορές και κοπιαστικά, ωστόσο, πιστεύω πως με οτιδήποτε ασχοληθεί κανείς, αν δεν το γνωρίσει εις βάθος και ιδίοις όμασι δεν μπορεί να έχει άποψη και να κρίνει ελαφρά τη καρδία. Το θέμα είναι όμως ότι πολλές φορές αυτή η περαιτέρω διείσδυση είτε λόγω των προκαταλήψεων που κυριαρχούν, είτε του ίδιου του ανθρώπινου φόβου αλλά και της ανυπαρξίας ενός μεμυημένου μέλους στο κοντινό περιβάλλον είναι ανέφικτη.

(Αυτό, αγαπητέ μου Δ. είναι ένα πρόβλημα που ομολογώ ότι το είχα κι εγώ όταν ενδιαφέρθηκα να ενταχθώ στον Τεκτονισμό. Οι Αμερικανοί λένε «Ask1, 2B1», εννοώντας ότι δεν κάνουμε προσηλυτισμό ή «στρατολόγηση» αλλά θέλουμε ο καθένας να έρχεται στους κόλπους του Τεκτονισμού με τη δική του θέληση και ζητώντας να γίνει μέλος)

Έτσι, θεώρησα σώφρον να σας αποστείλω κάποιες συναφείς εμπιστευτικές απορίες μου, τις οποίες πραγματικά θα ήθελα πολύ να λύσετε στο βαθμό που θα επιθυμούσατε και θα μπορούσατε.

Ποιές είναι οι θεμελιώδεις διδαχές του Τεκτονισμού- τι διδάσκεται κάθε μεμυημένο μέλος?

(Όπως σου είπα, δεν διδάσκεται, τουλάχιστον από κάποια «διδακτέα ύλη». Απλά, με τη βοήθεια των άλλων αδελφών του και από τα Τυπικά και τις ομιλίες που γίνονται μέσα στη Στοά, μαθαίνει να αποσυμβολίζει τις έννοιες και τους μύθους που θα του προσφέρουν τα μέσα να βελτιώσει ο ίδιος τον εαυτό του. Κανένας δεν θα σου πει «πίστεψε αυτό και όχι το άλλο». Εσύ πρέπει να καταλήξεις στα δικά σου συμπεράσματα και αυτό είναι η ομορφιά του Τεκτονισμού, ότι δεν είναι δογματικός. Εδώ θα πρέπει να τονίσω ότι η αναζήτηση ενός Τέκτονα είναι για την εύρεση της Αλήθειας μέσα στη ζωή του και όχι για το τι συμβαίνει μετά την Υπέρτατη Μύηση του θανάτου του).

Τι συμβολίζουν τα μυστικιστικά τελετουργικά?

(Δεν είναι «μυστικιστικά» απλά είναι μυστικά για τους αμύητους, διότι εμπεριέχουν συμβολισμούς που εάν δεν τους γνωρίζεις μπορεί να παρανοήσεις το δραματουργικό τμήμα των Τυπικών. Φαντάσου έναν μη-Χριστιανό να ακούει «τούτο μου εστί το Σώμα, φάγετε εξ αυτού πάντες». Θα μας περνούσε για κανίβαλλους. Κατά τα λοιπά, τα Τυπικά έχουν σκοπό να συντονίσουν πνευματικά και διανοητικά τους παρευρισκόμενους ώστε να λειτουργούν σε ένα ανώτερο πνευματικό επίπεδο, απαλλαγμένο από τα καθημερινά μας προβλήματα. Άλλωστε, δεν θυμάμαι να είδα κάποια κατηγορία να στρέφεται εναντίον όσων συμμετείχαν στα Ελευσίνια Μυστήρια, μόνο και μόνο επειδή τα μυστήρια αυτά ήταν μυστικά).

Υπάρχει συνάφεια με δυνάμεις του "κακού"?

(Απολύτως καμία. Όλα αυτά που ακούγονται είναι φημολογίες που ξεκίνησαν από τον 18^ο-19^ο αιώνα και σκοπό είχαν να διαβάλλουν τον Τεκτονισμό, επειδή «έμπαινε στο ρουθούνι» όλων των πολιτικών και θρησκευτικών δεσποτικών καθεστώτων της εποχής. Διάβασε το «Κοιμητήριο της Πράγας» του Ουμπέρτο Έκο να καταλάβεις πως ξεκίνησε η ιστορία αυτή).

Υπάρχει ένα ευρύτερο πλάνο δράσης?

(Δυστυχώς όχι και λέγω «δυστυχώς» γιατί ακόμα και στους δύσκολους καιρούς που ζούμε δεν μπορούμε να πράξουμε τίποτα συλλογικά, όπως θα δεις και σε προηγούμενες αναρτήσεις μου).

Τι κερδίζει και τι χάνει κάθε μέλος του ταγμάτων?

(Το κέρδος είναι εσωτερικό και συνεπώς υποκειμενικό. Μαθαίνεις να ακούς, να εκφράζεις με ηπιότητα και αγάπη ακόμα και την αντίθεσή σου, να πειθαρχείς στους κανόνες μιας συζήτησης, να σκέφτεσαι, να ακούς γνώμες άλλων καλλιεργημένων ανθρώπων που τους εμπιστεύεσαι σαν αδελφούς και να κάνεις τον εαυτό σου λίγο καλύτερο και πιο φιλάνθρωπο. "Χάνεις" κάπου 20-25€ κάθε μήνα που είναι η «συνδρομή» σου στη Στοά και λίγα ακόμα χρήματα που δίνεις αν θέλεις στο σάκο της αγαθοεργίας που περιάγεται στο τέλος κάθε συνεδρίασης)

Ποιά η σχέση ταγμάτων και μάζας-η δεύτερη καθοδηγείται και ελέγχεται από τα πρώτα μέσω τηλεόρασης, μουσικής κα?

(Καμία σχέση. Οι περισσότεροι γηραιοί και υψηλόβαθμοι αδελφοί ακόμα παλεύουν να μάθουν να ανοίγουν το κινητό τους. Κρατιόμαστε μακρυά από την αμύητη κοινωνία, τουλάχιστον όσον αφορά την Τεκτονική μας ιδιότητα)

Ποιά η σχέση ταγμάτων- Rotary/Rotaract και άλλων φιλοσοφικών εταιριών όπως θεοσοφική εταιρία κα?

(Αρκετοί αδελφοί μπορεί να είναι επίσης μέλη άλλων κοινωνικών ομάδων, όπως το Rotary, Lions κλπ, αλλά δεν υπάρχει πέρα από αυτό καμία επίσημη ή ανεπίσημη επαφή με τις ομάδες αυτές, που είναι κυρίως επαγγελματικές και κοινωνικές και όχι φιλοσοφικές. Όσο για τους θεοσοφιστές, δυστυχώς δεν ξέρω καν τι πρεσβεύουν και αδυνατώ να σου απαντήσω, αλλά σίγουρα δεν έχουν σχέση).

Ποιές οι προϋποθέσεις ένταξης μέσα στις οργανώσεις?

(Απλά να είσαι ελεύθερος στο πνεύμα, χρηστοήθης, να μην έχεις καταδικαστεί για κάτι σοβαρό και να ασκείς βιοποριστικό επάγγελμα. Επίσης να πιστεύεις στην ύπαρξη του Θεού και στην αθανασία της ψυχής. Και φυσικά να ενδιαφέρεσαι για τις αρχές του Ελευθεροτεκτονισμού και να μην θέλεις να τον χρησιμοποιήσεις σαν εφαλτήριο απλά για να κάνεις γνωριμίες. Επίσης, όσα ακούγονται περί μή δυνατότητας να φύγεις από την Αδελφότητα, είναι αστεία. Αν σταματήσεις να πληρώνεις και να προσέρχεσαι για ένα διάστημα 5-6 μηνών, απλά σε διαγράφουν από μόνοι τους).

Γνωρίζω εκ των προτέρων ότι οι απορίες μου εκτός από γενικές και αφηρημένες, είναι πολύ δύσκολο να απαντηθούν σε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, αλλά νομίζω πως φαντάζεστε και εσείς ο ίδιος την ανησυχία ενός νεαρού μυαλού 19 ετών που επιθυμεί να μάθει τα πάντα για το θέμα-τουλάχιστον όσα θα μπορούσατε εσείς να του πείτε. Θα επιθυμούσα να κρατούσαμε μία επαφή έστω με ένα ηλεκτρονικό μήνυμα για τυχόν άλλες απορίες που θα είχα στο μέλλον.

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για το χρόνο που διαθέσατε στην ανάγνωση του μηνύματος και θα σας παρακαλούσα θερμά να μου απαντήσετε όποτε μπορέσετε.

(Ελπίζω να σου απάντησα σε αυτά που ήθελες να μάθεις, αγαπητέ μου Δ.)

Με ειλικρινή σεβασμό,

Δ.

Γράμμα στους παππούδες μου.... (όσο ακόμα μπορούν να καταλαβαίνουν τι διαβάζουν)

2011-09-30T12:40:00.000-07:00

Φίλε μου Θανάση, μια και ακόμα δεν έχεις αποφασίσει να κρούσεις τη θύρα του Ναού του Ορθού Λόγου, το συγκεκριμένο κείμενο δεν σε αφορά ιδιαίτερα, πέρα από το να λάβεις κάποιες περιφερειακές απαντήσεις στα φαρμακερά σχόλια που συχνά-πυκνά βρίσκουν το δρόμο τους στις κίτρινες φυλλάδες και παρουσιάζουν εμάς τους Τέκτονες σα να τσακωνόμαστε μεταξύ μας, λυσσασμένοι για τις καρέκλες και τα αξιώματα. Όλα αυτά τα σχόλια έχουν αφορμή την αντιδικία που έχει ξεσπάσει στην κορυφή της ηγεσίας του Σκωτικού Τύπου, αλλά ας τα πάρουμε λιγάκι από την αρχή.

Όπως σου είχα πει παλιά, αυτή η περιρέουσα φημολογία για τον περίφημο 33ο βαθμό, δεν είναι τίποτα άλλο από θεωρίες συνωμοσίας. Ο Συμβολικός Τεκτονισμός έχει όλους κι όλους 3 βαθμούς, αυτούς του Μαθητή, του Εταίρου και του Διδασκάλου και στον 3ο βαθμό φτάνει κανείς μετά από 2 περίπου χρόνια τακτικής του συμμετοχής στις εργασίες της στοάς του. Θεωρητικά, ένας Τέκτων μπορεί να λάβει όλα τα αξιώματα της συμβολικής στοάς του, δηλαδή από απλός Στεγαστής, μέχρι Σεβάσμιος ή ακόμα και Μέγας Διδάσκαλος, παραμένοντας στον 3ο συμβολικό βαθμό του Διδασκάλου όλη του τη ζωή.

Όμως, οι περισσότεροι από εμάς, έχοντας πολλές φιλοσοφικές αναζητήσεις και ψάχνοντας διαρκώς για απαντήσεις μέσα μας ή μέσα από τα διάφορα φιλοσοφικά και τεκτονικά κείμενα, εντασσόμαστε στα λεγόμενα “φιλοσοφικά εργαστήρια”, όπου παρακολουθούμε κάποιες πρόσθετες εργασίες μια φορά κάθε μήνα. Αυτό δεν σημαίνει ότι φεύγουμε από τη μητρική μας στοά, εκεί μένουμε σαν απλοί Διδάσκαλοι για όλα μας τα χρόνια, χωρίς να έχουν καμία απολύτως σημασία οι φιλοσοφικοί βαθμοί που μπορεί να λάβουμε στα άλλα εργαστήρια. Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι οι επόμενοι βαθμοί δεν είναι κατακόρυφη, αλλά μάλλον οριζόντια εξέλιξη του επίπέδου του Διδασκάλου.

Υπάρχουν 2 τύποι φιλοσοφικών εργαστηρίων, του Σκωτικού Τύπου και του Τύπου της Υόρκης.

Ο Τύπος της Υόρκης ξεκινάει από τον 4ο βαθμό και έχει εξέλιξη 10 βαθμών συνολικά, και οι ανώτεροι βαθμοί του έχουν να κάνουν με την παράδοση των Ναϊτών Ιπποτών, όπου φοράς μια λευκή κελεμπία με κόκκινο σταυρό, και αν έχεις τα κιλάκια σου, όπως εγώ, μοιάζεις περισσότερο με ασθενοφόρο παρά με πένητα ιππότη.

Ο Σκωτικός τύπος ξεκινάει από τον 4ο βαθμό και φθάνει μέχρι τον περίφημο 33ο, για τόν οποίο τόσοι ποταμοί μελάνης έχουν χυθεί. Στην ουσία όμως, οι περισσότεροι βαθμοί απονέμονται μαζί, κι έτσι τα στάδια της εξέλιξης ενός αδελφού μέσα στον Σκωτικό τύπο είναι οι βαθμοί 4, 9, 14, 18, 28, 30, 31, 32 και 33. Οι κατέχοντες τον 33ο βαθμό συμμετέχουν στο Ύπατο Συμβούλιο του 33ου και Τελευταίου Βαθμού του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου, υπό τη διοίκηση του Μεγάλου Ταξιάρχη του συμβουλίου αυτού.

Λόγω του συγκεκριμένου πάντα αριθμού μελών του Συμβουλίου, γίνεται κανείς Τέκτων 33ου βαθμού μόνον όταν κάποιο από τα μέλη αυτά μεταστεί στην Αιωνίαν Ανατολήν (κοινώς όταν “παραδώσει πινακίδες”) και γι αυτό ο 33ος βαθμός θεωρείται ιδιαίτερα τιμητικός και οι κατέχοντες αυτόν αποκαλούνται “Κραταιοί Αδελφοί”. Στην ουσία βέβαια, πρόκειται για υπερήλικες στην πλειοψηφία τους αδελφούς, απέναντι στους οποίους θα απεδίδετο ο προσήκων σεβασμός και τιμές, από όλους εμάς τους νεότερους, ούτως ή άλλως.

Αυτά μπορείς να τα βρεις σε όλο το διαδίκτυο, οπότε θα αναρωτηθείς γιατί σε ζαλίζω Θανάση μου. Ο λόγος είναι απλός. Στην Ελλάδα μας έχουμε καταφέρει να διαθέτουμε δύο (2) Ύπατα Συμβούλια του 33ου βαθμού, το ένα υπό τη διοίκηση του 87χρονου Κραταιότατου Μεγάλου Ταξιάρχη Χρήστου Μανέα και άλλο ένα υπό τη διοίκηση του 88χρονου Κραταιότατου Μεγάλου Ταξιάρχη Ραφαήλ Ντε Σιγούρα. Οι δύο αυτοί αξιοσέβαστοι γηραιοί αδελφοί βρίσκονται στα δικαστήρια προκειμένου να εξασφαλίσουν, ο καθένας για λογαριασμό του, ότι αυτός είναι ο νόμιμος και μοναδικός Μέγας Ταξιάρχης.

Η αντιδικία είναι βαθειά και έχει δημιουργήσει παρακλάδια ανάμεσα στα μέλη του κάθε Ύπατου Συμβουλίου (από τα 2 που υφίστανται). Δεν είναι βλέπεις μόνο οι δύο υπερήλικες αδελφοί που τρώγονται, αλλά και τα μέλη των 2 συμβουλίων που ορίστηκαν από αυτούς τους αδελφούς. Αν για κάποιο λόγο ένα από τα 2 Ύπατα Συμβούλια καθαιρείτο, τότε τα μέλη του θα έπαυαν να είναι Κραταιοί Αδελφοί 33ου βαθμού.

Οι δικαστικές αυτές διαμάχες έχουν γίνει βούτυρο στο ψωμί του κάθε κακόπιστου πολέμιου του Τεκτονισμού, και τα άρθρα γύρω από τη “φαγωμάρα των Μασόνων” δίνουν και παίρνουν. Έτσι, εκεί που το Ύπατο Συμβούλιο του 33ου Βαθμού θα έπρεπε να είναι το σημείο συνάντησης όλων των εν λειτουργία Τεκτονικών Ταγμάτων και να λειτουργεί σαν πόλος ενότητας, αδελφικής αγάπης και συνεννόησης, έχει γίνει ένα δίπολο διχασμού και έριδας.

Καταρχήν, καλέ μου Θανάση, θα πρέπει να σου δηλώσω ότι δεν ανήκω σε κανένα από αυτά τα δύο συμβούλια, ούτε είμαι εν αναμονή απονομής τέτοιου βαθμού από κάποιον από τους δύο αυτούς Κραταιότατους Μεγάλους Ταξιάρχες. Δεν έχω καμία ιδιαίτερη γνωριμία, συμπάθεια ή αντιπάθεια απέναντι στους δύο αυτούς υπερήλικες αδελφούς μας και κρίνοντας από το ανθρωπιστικό, φιλανθρωπικό και πατριωτικό έργο του καθενός από αυτούς δεν μπορώ παρά να τρέφω μεγάλο σεβασμό για την Τεκτονική τους πορεία, παραβλέποντας τα όσα δίκαια ή άδικα λέγονται εις βάρος τους ή υπέρ τους.

Είναι βέβαιον ότι έχω ακούσει από άλλους αδελφούς για πολλά λάθη και μικρότητες που διεπράχθησαν κατά τη διάρκεια της αντιδικίας που σου προανέφερα. Όλα αυτά απλά αποδεικνύουν ότι όλοι μας είμαστε άνθρωποι, με τα ελαττώματά μας, τις ανασφάλειές μας, τις ψευδαισθήσεις μεγαλείου και τις μικρότητές μας και όσο κι αν προσπαθούμε να προσεγγίσουμε το Φως, δεν μπορούμε ποτέ να το καταφέρουμε απόλυτα.

Δεν επιθυμώ να εξετάσω ποιος έχει περισσότερο δίκαιο ή άδικο. Στον πόλεμο, το πρώτο θύμα είναι πάντα η Αλήθεια, οπότε δεν περιμένω να λάβω αμερόληπτες απαντήσεις και εν πάσει περιπτώσει, πέρα από το προσωπικό δίκαιο κάποιου από τους δύο αυτούς αδελφούς, πιο σημαντικό (τόσο για εμένα όσο και για τη συντριπτική πλειοψηφία των αδελφών μου) είναι το συμφέρον του Ελληνικού Ελευθεροτεκτονισμού.

Σκέψου καλέ μου Θανάση, ότι ο Χρόνος-Κρόνος ποτέ δεν σταμάτησε να τρώει τα παιδιά του και η μοίρα θα είναι κοινή και για τους δύο αυτούς σεβάσμιους αδελφούς, όπως για όλους μας, εν ευθέτω χρόνω. Είμαι δε βέβαιος, ότι και οι δύο τους θα ήθελαν να τους θυμούνται για το σημαντικό έργο που έκαναν σε όλη τους τη ζωή και όχι για τις έριδες των στερνών τους χρόνων.

Εκδηλώνοντας στο έπακρο την καλή μου πίστη, αναγνωρίζω ότι η αντιδικία τους δεν έχει υλικά ωφέλη, διότι και οι δύο τους έχουν διακριθεί για το φιλανθρωπικό τους έργο και δεν πιστεύω ότι αντιδικούν για να αποκομίσουν χρήματα ή άλλα περιουσιακά στοιχεία. Όμως, κάποια στιγμή πρέπει να συνειδητοποιεί κανείς ότι μια έντιμη υποχώρηση μπορεί να είναι πολύ πιο αξιοπρεπής από μια αιματηρή νίκη.

Θέλω λοιπόν, εκφράζοντας την ταπεινή μου γνώμη και έχοντας το καλό του Ελληνικού Ελευθεροτεκτονισμού ως το μοναδικό κριτήριο, να κάνω μια αφελή και απλή πρόταση, η οποία πιστεύω είναι η επιθυμία κάθε αδελφού που δεν περιμένει να αποκομίσει κάποια οφέλη από την αντιδικία αυτή:

Συναντηθείτε εκτός Δικαστηρίου, Κραταιότατοι αδελφοί μου. Δώστε τα χέρια, και μετά παραιτηθείτε των αξιωμάτων σας ταυτόχρονα, εκδίδοντας ένα κοινό διάγγελμα ομόνοιας και αγάπης για τους αδελφούς μας.

Διατηρείστε τον τίτλο του Επίτιμου Μεγάλου Ταξιάρχη και οι δύο και απολαύστε τις τιμές που σας αξίζουν για το έργο σας, από κοινού. Και δρομολογείστε ταυτόχρονα τις διαδικασίες που θα επιτρέψουν στα υπό την διοίκησή σας όργανα να “έλθουν εις σάρκαν μίαν” και να δημιουργήσουν για μία ακόμα φορά ένα ενωμένο, ενιαίο και αδιάσπαστο Ύπατο Συμβούλιο, δίνοντας (στην ανάγκη) υποχρεωτική τιμητική αποστρατεία στους γηραιοτέρους των Κραταιών αδελφών μας,.

Και με τον τρόπο αυτό, δώστε το παράδειγμα στις Μεγάλες Στοές της πατρίδας μας να προσεγγίσουν η μία την άλλη και να κουβεντιάσουν “ήσυχα κι απλά” τον τρόπο που θα μπορούσαν να επιτύχουν μια αντίστοιχη, πολυπόθητη από όλους εμάς τους ταπεινούς αδελφούς σας, ενότητα.

Ο Τεκτονισμός, η Κοινωνία μας και η Πατρίδα** μας, στις δύσκολες ώρες που περνάμε, έχουν ανάγκη από κάποια φωτεινά παραδείγματα. Γίνετε λοιπόν εσείς, ένα από αυτά.

Είπον...

**Η πολύ μικρή για να έχει τόσα πολλά αντίπαλα Τεκτονικά σχήματα Πατρίδα μας.

ΥΓ: Το παραπάνω κείμενο αναφέρεται στο σχίσμα και όχι στο ΤΡΙΤΟ Ύπατο Συμβούλιο που λειτουργεί στη χώρα μας από το Διεθνές Τεκτονικό Τάγμα "ΔΕΛΦΟΙ"

Ενα δισεκατομμύριο μαϊμούδες....

2011-09-27T12:01:00.000-07:00

Καλέ και υπομονετικέ μου φίλε Θανάση, σήμερα είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος, αν και ένας φυσιολογικός άνθρωπος στη θέση μου θα είχε τσαντιστεί ελαφρώς. Ο λόγος της χαζής αυτής χαράς μου είναι απλοϊκός, αλλά είπα να τον μοιραστώ μαζί σου, μια και είσαι το μοναδικό άτομο στον πλανήτη που ακόμα έχει την υπομονή να με ακούει.

Βρέθηκα στις κοινές εργασίες της Στοάς μου με κάποια άλλη αδελφή Στοά και είχα το προνόμιο να ακούσω το Τεκτονικό Τεμάχιο που προετοίμασε αδελφός Τέκτων ανήκων στην Στοά αυτή. Η θεματολογία του Τεμαχίου ήταν κατά πόσον εμείς οι Τέκτονες μπορούμε να αλλάξουμε την Κοινωνία, ένα θέμα με το οποίο, όπως γνωρίζεις, σου έχω πάρει τα αυτιά εδώ και κάμποσους μήνες.

Και ώ του θαύματος!!! Εκεί που καθόμουν νοιώθοντας ελαφρώς ξαναμμένος από το κουστούμι που έπρεπε να φοράω γαϊδουροκαλοκαιριάτικα, αλλά παρόλα αυτά, προετοιμασμένος να ακούσω τις γόνιμες ιδέες του φίλτατου αδελφού επάνω στο θέμα, ξαφνικά ακούω την ανάγνωση ολόκληρων παραγράφων, αυτούσια παρμένων από τις φτωχές μου αναρτήσεις.

“Δεν μπορεί”, λέω μέσα μου, “απλά οι ιδέες μου είναι τόσο κοινότυπες που είναι σχεδόν νομοτελειακό να τις εκφράσει κάποιος με ακριβώς τις ίδιες λέξεις. 'Αλλωστε, το ίδιο δεν συμβαίνει όταν ακούμε λόγους βουλευτών του ΚΚΕ και άλλων προοδευτικών δυνάμεων;”. Μην ξεχνάμε Θανάση μου, ότι αν βάλεις 1 δισεκατομμύριο μαϊμούδες να χτυπάνε τα πλήκτρα 1 δισεκατομμυρίου γραφομηχανών για 1 δισεκατομμύριο χρόνια, οι πιθανότητες είναι μεγάλες ότι θα καταφέρουν κάποια στιγμή να γράψουν την Ιλιάδα.

Οσο όμως αναπτυσσόταν το θέμα, τόσο αυτές οι γνώριμες παράγραφοι έπεφταν βροχή, μέχρι που άκουσα τουλάχιστον 10-15 παραγράφους από αναρτήσεις μου να απαγγέλονται με σοβαρότητα και στόμφο από τον φίλτατο αδελφό μας, γεγονός που με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ο Νόμος του 1 δισεκατομμυρίου μαϊμούδων δεν υφίστατο στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ηταν συντριπτικά λιγότερες....

Δεν ενοχλήθηκα καθόλου από αυτή τη μικρή λογοκλοπή, και δεν έκανα κανένα απολύτως σχόλιο που θα μπορούσε να φέρει σε δύσκολη θέση τον καλό αδελφό, φίλε μου Θανάση, αντίθετα το χάρηκα που οι αδελφοί μου διαβάζουν αυτά τα λίγα που έχω να πω. Ας μην ξεχνάμε ότι μέσα στις στοές δεν είναι όλοι οι αδελφοί τέρατα καλλιέργειας, ευφράδειας και μόρφωσης, οπότε όταν αναλαμβάνουν το καθήκον της χάραξης Τεμαχίου, αναζητούν με αγωνία και από πολλές πηγές, οτιδήποτε θα τους βοηθήσει να τα βγάλουν πέρα. Ετσι, μια τέτοια ταπεινή πηγή υπήρξε και το μπλογκάκι μου και χαίρομαι που με τον τρόπο μου βοήθησα τον αδελφό μου να ολοκληρώσει με αξιοπρέπεια το καθήκον που είχε επωμιστεί. Άλλωστε ο μέγας Μάνος Χατζιδάκις είχε δηλώσει ευθαρσώς ότι οι μεγάλοι δημιουργοί κλέβουν, ενώ οι μικροί απλά αντιγράφουν.

Αυτό όμως που με ξένισε (και με ξύνισε) καλέ μου αναγνώστη Θανάση, είναι ότι παρόλη την αθώα αυτή λογοκλοπή, τα συμπεράσματα που συνήγαγε ο φίλτατος αδελφός (και τα οποία στηρίχθηκαν στα δικά μου γραπτά), ήταν εκ διαμέτρου αντίθετα από τις δικές μου ιδέες σχετικά με το ρόλο των Τεκτόνων στην Κοινωνία. Σύμφωνα με τον αγαπητό μας αδελφό, ο Τεκτονισμός μας κάνει καλούς ανθρώπους και εμείς με τη σειρά μας και ο καθένας ξεχωριστά μεταφέρουμε αυτή την αγάπη και την αγαθοεργία στην Κοινωνία, χωρίς να εμπλέκουμε τον Τεκτονισμό και χωρίς καν να τον αναφέρουμε.

Καταρχήν, δεν θα διαφωνήσω με αυτή τη θέση, Θανάση μου. Άλλωστε εγώ ήμουν αυτός που απεκάλεσε τον Τεκτονισμό “υπομόχλιο” διότι μπορεί να είναι φυτώριο ελεύθερης σκέψης αλλά δεν πρέπει να αναμιγνύεται ποτέ στην πολιτική και τη θρησκεία.

Όμως, κάνω τις μελαγχολικές σκέψεις ότι η Κοινωνία μας περνάει μια σοβαρή κρίση αξιών και ίσως με τον τρόπο του ο Τεκτονισμός να εύρισκε τρόπο, να εκφράσει συντεταγμένα και συλλογικά τις θέσεις και τις αξίες μας, προσπαθώντας να προσφέρει μια εναλλακτική θεώρηση κάποιων πραγμάτων. Όμως, σύμφωνα με την κρατούσα θεώρηση των πραγμάτων, μπορώ μεν να εκφράσω και να δημοσιοποιήσω τις θέσεις και ιδέες μου επώνυμα, αλλά δεν μπορώ να τις εκφράσω και να τις δημοσιοποιήσω ως Τέκτων.

Δηλαδή Θανάση μου, φαντάσου έναν παπά να θέλει να κυρήξει την αγάπη και τις διδαχές του Ιησού Χριστού, αλλά να μην του επιτρέπεται να το πράξει ως Χριστιανός, αλλά μόνο ως... Μήτσος Καραμπριτζόλας (και μάλιστα ντυμένος περίεργα), ή η Αλέκα Παπαρήγα να μας παίρνει τα αυτιά με τους λαϊκούς αγώνες της εργατικής Τάξης, χωρίς όμως να της επιτρέπεται να μας πει ότι είναι κομμουνίστρια. Οποιοσδήποτε ανύποπτος ακροατής τους ακούσει, ή θα πιστέψει στον Μήτσο ή την Αλέκα (αλλά όχι στον Χριστιανισμό ή τον κομμουνισμό), ή απλά θα τους πάρει για τρελούς, μια και θα μιλάνε από μόνοι τους, χωρίς κάποιο ιδεολογικό έρεισμα.

Και στο μεταξύ Θανάση μου, οι φανατισμένοι πολέμιοι της Αδελφότητάς μας και των ιδανικών της, κάνουν κυριολεκτικά πάρτυ, μέσα από τα ΜΜΕ και από του άμβωνος, παρουσιάζοντάς μας σαν τη χειρότερη φάρα ανθρώπων που περπάτησαν επί της γής μετά τον αλήστου μνήμης όφιν της Εδέμ.

Σφάξε με Αγά μου ν'αγιάσω.... (Τεκτονικό αξίωμα Νο.478)

Είπον...

Ας αντισταθούμε, επιτέλους!!!

2011-09-25T02:59:00.000-07:00

Καλέ μου φίλε και πιστέ αναγνώστη Θανάση, είναι να μην πάρω φόρα. Μετά από μια περίοδο συγγραφικής ξηρασίας, επανέρχομαι λίγες μέρες μετά την προηγούμενη ανάρτησή μου, για να κουβεντιάσω μαζί σου ένα θέμα που με απασχολεί εδώ και πολύ καιρό, αλλά δεν ξέρω (ακόμα και τώρα που γράφω γι αυτό), πως να το αντιμετωπίσω.

Ας προσπαθήσω λοιπόν να το προσεγγίσω με απλά λόγια και με κάποια εφαπτομενική (όπως πάντα) εισαγωγή.

Έχεις δει ποτέ παλιές Ελληνικές ή Ιταλικές ταινίες Θανάση μου; Τι ρωτάω, όλοι μας έχουμε καθίσει μπροστά στο χαζοκούτι και τις έχουμε παρακολουθήσει τουλάχιστον από 5 φορές την κάθε μία. Όμως, τι είναι αυτό που τις κάνει τόσο ελκυστικές, όχι μόνο σε εμάς που προλάβαμε να ζήσουμε για λίγο την εποχή εκείνη, αλλά ακόμα και σε νεότερους ανθρώπους που δεν έχουν κανένα άλλο σημείο αναφοράς;

Οι απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα μπορεί να είναι πολλές, αλλά τείνουν προς μια συνισταμένη και αυτή είναι η απεικόνιση μιας ζωής και μιας ηθογραφίας πολύ πιο αθώας και ελκυστικής, στα μάτια ενός ανθρώπου που ζει στο σήμερα. Είναι σα να παρακολουθούμε και να συμμετέχουμε σε ένα σενάριο όπου τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά, οι άνθρωποι πιο ευθείς και έντιμοι, η ηθική πιο ξεκάθαρη, τα προβλήματα καθημερινά, από αυτά που δεν αγγίζουν και καταστρέφουν την ψυχή μας.

Είναι μια φυσιολογική, ανθρώπινη αντίδραση, αυτά τα συναισθήματα, φίλε μου Θανάση. Πάρα πολλοί από εμάς θα άλλαζαν σε μια στιγμή τα πολυτελή τους σπίτια και αυτοκίνητα με άλλα, στρωμένα με μωσαϊκά και ασπρόμαυρα πλακάκια, με αυλές και χωματόδρομους, με απλά ταβερνάκια και με την ανθρώπινη επαφή που μόνο η αίσθηση ότι πραγματικά ανήκεις σε ένα ομοιογενές κοινωνικό σύνολο, δημιουργεί. Αυτή η σημερινή ζωή που φτιάξαμε για εμάς και τα παιδιά μας, απλά δεν είναι πια υποφερτή και μας φθείρει από μέσα προς τα έξω.

Γνωρίζω ότι όλα αυτά είναι γνωστά και αποδεκτά από το σύνολο των συμπολιτών μας, συνεπώς κομίζω (μέχρι στιγμής) γλαύκα εν Αθήναις, αλλά όπως γνωρίζεις Θανάση μου, συνηθίζω να προσεγγίζω ένα θέμα κάνοντας μεγάλους κύκλους. Από μικρό παιδί ήμουν “παπαρδέλικο”, όπως με είχε κάποτε αποκαλέσει κάποια γειτόνισσα, καλή της ώρα...

Η αναπόληση παλαιών και ανεπιστρεπτί χαμένων εποχών, είναι ίσως μια άγκυρα για πολλούς από εμάς. Αποτελεί ένα πρότυπο που το σκεφτόμαστε που και που και μετά σφίγγουμε τα δόντια, βάζουμε κάτω το κεφάλι και προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε το Σήμερα. Κάποιοι άλλοι άνθρωποι όμως, “ξεφεύγουν” από την τραγική τους καθημερινότητα με διαφορετικούς τρόπους.

Δεν αναφέρομαι στα “ταξίδια” που κάνουν κάποιοι δυστυχισμένοι νέοι άνθρωποι με τη βοήθεια της χημείας, Θανάση μου. Αναφέρομαι σε αυτά που πρώτος έγραψε σε ένα βιβλίο που έκανε πάταγο στην εποχή του, ένας νέος άνθρωπος που έβλεπε την Κοινωνία γύρω του να βυθίζεται στη φτώχεια, τη διαφθορά, την αποσύνθεση και την κοινωνική αδικία και έψαξε ο ίδιος να βρει τους φταίχτες γι αυτή την κατάσταση και το κοινωνικό πρότυπο που έπρεπε να εφαρμοστεί για να βγει η κοινωνία του από το τέλμα. Το όνομα του νέου αυτού ήταν Αδόλφος Χίτλερ και το βιβλίο του “Ο Αγών μου”. Το αποτέλεσμα της εφαρμογής της ιδεολογίας του υπήρξε ο αφανισμός 100 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Θα μου πεις, φίλε μου, ότι το παράδειγμά μου είναι μάλλον ακραίο, παρατήρηση στην οποία θα απαντήσω ότι τα άκρα καθορίζουν τα πλαίσια μέσα στα οποία κινούμαστε.

Ο Χίτλερ όντως υπήρξε για την Ανθρωπότητα ένα μεγάλο ατύχημα, διότι όχι μόνον ήταν ψυχοπαθής, αλλά έτυχε να βρεθεί σε μια περίοδο που η ψυχοπάθειά του αυτή βρήκε ευήκοα ώτα και εύφορο έδαφος για να μεταδοθεί και να αναπτυχθεί.

Όμως, το «αυγό του φιδιού» δεν εξαφανίστηκε με το θάνατο του Αδόλφου Χίτλερ. Και όπως όταν βρίσκεσαι σε ένα σκοτεινό, υγρό υπόγειο, περιμένεις ότι σε κάποια γωνιά του θα βρεις μανιτάρια, έτσι και στη σκοτεινή, αβέβαιη και ταραγμένη μας εποχή, είναι φυσικό να βρεις ακραίες ιδεολογίες να υποβόσκουν και να περιμένουν την κατάλληλη στιγμή που θα κάνουν την επίσημη εμφάνισή τους στην κεντρική πολιτική και κοινωνική σκηνή.

Οι φορείς τέτοιων ιδεολογιών προέρχονται πια από όλα τα κοινωνικά στρώματα. Μπορεί να είναι το φοιτητούδι που μένει δίπλα σου, ο ταμίας της τράπεζας που έκανες σήμερα την κατάθεσή σου ή ο δάσκαλος του παιδιού σου. Μπορεί ακόμα να είναι και ο αδελφός σου Τέκτονας που πίνει το κρασάκι του απέναντί σου. Είναι άνθρωποι που νοιώθουν ανασφάλεια και απελπισία για τη μορφή της κοινωνίας που ζουν και οραματίζονται με το δικό τους τρόπο μια άλλη κοινωνία που θα έλθει να γκρεμίσει όλα αυτά τα τείχη που τους κάνουν να νοιώθουν μικροί, φυλακισμένοι και αδύναμοι.

Οραματιζόμενοι τη γειτονιά τους ασφαλή, ελεύθερη και απαλλαγμένη από κάθε απειλή, καταλήγουν στο αποτρόπαιο συμπέρασμα ότι όλοι οι αλλοδαποί, οι αλλόθρησκοι, οι αλλόφυλοι, όλοι όσοι είναι διαφορετικοί από τους ίδιους, πρέπει με κάθε τρόπο να εκλείψουν, για να σταματήσουν να μιαίνουν τον κοινωνικό τους περίγυρο.

Νοιώθοντας ανασφάλεια για το μέλλον τους και τις επαγγελματικές τους προοπτικές, στρέφονται εναντίον όλων όσων τους «κλέβουν το ψωμί» με την παράνομη εργασία τους, άσχετα εάν οι ίδιοι και τα παιδιά τους δεν θα πήγαιναν ποτέ να κάνουν τις βρωμερές δουλειές και χαμαλίκια που κάνουν αυτοί οι «παράνομοι».

Στην απειλή που νοιώθουν από τις ισχυρές οικονομίες του πλανήτη μας αντιτάσσουν μια αμφιλεγόμενη και εν πολλοίς ιδεοληπτική έννοια φυλετικής ανωτερότητας και καταγωγής απευθείας από το Λεωνίδα, τον Μεγαλέξανδρο ή τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Προσπαθούν να αναβιώσουν μια εποχή που στην ουσία δεν έχουν ιδέα πως πραγματικά ήταν, αυτοαποκαλούμενοι με ιστορικά και αρχαιοελληνικά ψευδώνυμα και οραματίζονται την επικράτηση των «Ελ» (μεγάλε Λιακόπουλε, τα σέβη μου!) επάνω σε κάθε άλλη υποδεέστερη φυλή του κόσμου.

Το πρόβλημα βεβαίως δεν περιορίζεται στα σύνορα της Ελλαδίτσας μας. Η πρόσφατη σφαγή 100 αθώων νέων στη Νορβηγία, στο όνομα ενός συνονθυλεύματος ρατσιστικής, θρησκευτικής, μυστικιστικής και φονταμενταλιστικής κοινωνικής ιδεολογίας, από ένα ψυχοπαθή μακελάρη, το αποδεικνύει περίτρανα. Η ιδεολογία των Τευτόνων ιπποτών, που ενδεδυμένοι με το σταυρό και οπλισμένοι με το ξίφος, προστάτευαν τους αδύναμους πιστούς, αναβιώνει εν πλήρη δόξη και τιμή από ανθρώπους που δεν έχουν καμία ιστορική αναφορά για τους ιππότες αυτούς και όμως, είναι περήφανοι να μετρούν τους εαυτούς τους στις τάξεις τους. Ο Μεσαίωνας σε πλήρη άνθηση, μέσα στον 21^ο αιώνα…

Εν ολίγοις, καλέ μου Θανάση, οι άνθρωποι αυτοί έχουν κουραστεί και απελπιστεί από την αδυναμία του πολιτικού συστήματος να δώσει λύσεις στα προβλήματά τους και είναι έτοιμοι, αν όχι να συμμετάσχουν, τουλάχιστον να ανεχθούν ή και να ευλογήσουν οποιαδήποτε βίαιη ενέργεια γίνει στο όνομα των λύσεων που οραματίζονται. Οι ιστορικοί παραλληλισμοί που κάνω δεν φαίνονται πια τόσο ακραίοι, τι λες κι εσύ;

Το 1941, όταν τα Γερμανικά στρατεύματα έμπαιναν στην Αθήνα, ο πρώτος άνθρωπος που συνέλαβαν χαρακτηρισμένο από τη Γκεστάπο ως «το Νο.1 εχθρό του 3^ου Ράιχ» ήταν ο Μέγας Διδάσκαλος Φιλώτας Παπαγεωργίου. Κατά τη διάρκεια του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου, χιλιάδες Τέκτονες από όλη την Ευρώπη συνελήφθησαν και στάλθηκαν στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως για να μην ακουστεί πια τίποτα γι αυτούς. Οι Στοές καταστράφηκαν και όλα τα αρχεία και κειμήλια των Τεκτονικών Ταγμάτων ρίχτηκαν στην πυρά.

Κάθε απολυταρχικό καθεστώς, αμέσως μετά την επικράτησή του, στράφηκε εναντίον του Τεκτονισμού με απερίγραπτο μίσος και βία. Ο λόγος ήταν απλός: Ο Τεκτονισμός υπήρξε ανέκαθεν το καταφύγιο και το προπύργιο της ελευθερίας, της ισότητας, της ανεξιθρησκείας, της ανοχής και των φιλελεύθερων ιδεών και δεν ήταν δυνατόν να λειτουργεί υπό καθεστώς καταπίεσης και ανελευθερίας, παρά μόνο για να αντισταθεί στο καθεστώς αυτό. Και όπως οι δικτάτορες γνωρίζουν άριστα, οι Ιδέες είναι πολύ πιο κοφτερές από τα σπαθιά τους.

Σεβόμενοι λοιπόν την αδάμαστη ιδεολογία και πολιτική και κοινωνική δράση των παλαιότερων, μεταστάντων εις Αιωνίαν Ανατολήν αδελφών μας, ως Τέκτονες ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να είμαστε στην πρώτη γραμμή της αντίστασης, εναντίων όλων αυτών των διαλυτικών και απολυταρχικών φαινομένων και ιδεολογιών. Πρέπει να πολεμάμε το ρατσισμό, το φασισμό, την απολυταρχία, την προκατάληψη, το φανατισμό και τη διαφθορά σε κάθε μέτωπο, απομονώνοντας όλους αυτούς που εν δυνάμει μπορούν να αποτελέσουν απειλή για την ελευθερία και την αξιοπρέπειά μας. Και φυσικά, πρέπει να προσφέρουμε στην κοινωνία εναλλακτικές λύσεις και ιδέες που θα την οδηγήσουν σε καταστάσεις χαμηλότερης εντροπίας.

Πως όμως μπορούμε να το πράξουμε αυτό, το αυτονόητο, εάν δεν αποφασίσουμε κάποια στιγμή, τόσο προσωπικά, όσο και συλλογικά, να βγούμε απ’τα καβούκια μας; Πρέπει να αντιληφθούμε επιτέλους ότι η σιωπή μας μπορεί να εκληφθεί ως ανοχή, αν όχι και ως συνέργεια σε όλα αυτά που διαλύουν την κοινωνία μας μπροστά στα μάτια μας.

Η δραματική μείωση του αριθμού των Τεκτόνων σε παγκόσμιο επίπεδο, κατά τα τελευταία 30 χρόνια, θα πρέπει να σημάνει συναγερμό σε κάθε αδελφό που εξακολουθεί να διατηρεί τα ιδανικά της Αδελφότητάς μας ακέραια μέσα του και δεν έχει μεταβληθεί σε ένα μουχλιασμένο και άβουλο γραφειοκράτη, διψασμένο για τίτλους, τιμές και αξιώματα.

Είναι καιρός, με νέες ιδέες και νέους ανθρώπους, να τοποθετήσουμε και πάλι το Τεκτονικό Ιδεώδες στο βάθρο που ανέκαθεν του ανήκε.

Είπον…

Θλιβερές Παραπομπές:

http://ns-hellas.blogspot.com

http://www.armahellas.com/

http://agxibasihn.blogspot.com/

κλπ, κλπ, κλπ.........

Δια του Παραδείγματος....

2011-09-21T02:11:00.000-07:00

Καλέ μου φίλε και πιστέ αμύητε αναγνώστη Θανάση, επιτέλους το περασμένο βράδυ άρχισε να ρίχνει «παπάδες με μπικίνια», γεγονός καθόλα παρήγορο, μια και η ζέστη και η υγρασία είχε αρχίσει να μας δίνει στα νεύρα. Ιδίως εμείς, οι Μασόνοι, που σαν τους πιγκουίνους πρέπει να προσερχόμαστε στις Στοές μας ντυμένοι με σκούρο κοστούμι και γραβάτα, αντιμετωπίζαμε με δέος την επερχόμενη έναρξη των εργασιών του νέου Τεκτονικού Έτους σε θερμοκρασίες 35° Κελσίου.

Αν ξεχωρίζουμε σαν τη μύγα μες’το γάλα σε κανονικές συνθήκες, φαντάσου την εικόνα μας δίπλα σε νεαρές και νεαρούς με σορτσάκια και αμάνικα μπλουζάκια… Κρύο για όλους λοιπόν, για να επανέλθει η ορθή τάξη των πραγμάτων.

Βέβαια, η ζέστη είναι το μικρότερο από τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουμε στο άμεσο μέλλον, όχι μόνον εμείς οι Τέκτονες, αλλά ολόκληρος ο Ελληνικός λαός. Βλέπεις, οι καιρικές συνθήκες δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία, όταν βρισκόμαστε συλλογικά μέσα σε ένα τεράστιο ταψί και οι εξ Εσπερίας φίλοι μας έχουν ανάψει σιγανή φωτιά από κάτω μας.

Νοιώθοντας τις πατούσες μας να ζεσταίνονται σιγά-σιγά, υποχρεώνοντάς μας μεταφορικά σε επιτόπιο τροχάδην, παρατηρούμε τα ανακλαστικά της φυλής μας σε πλήρη εξέλιξη. Βλαστήμιες, κατάρες, κριτική, ανόητες προβλέψεις, αναλύσεις επί αναλύσεων και οτιδήποτε άλλο θα μας αποτρέψει από το να κοιτάξουμε τους εαυτούς μας στον καθρέφτη και να κάνουμε την αυτοκριτική μας, αποδεχόμενοι ότι η Πατρίδα μας έφτασε σε αυτά τα απερίγραπτα χάλια αποκλειστικά εξαιτίας μας.

Ο λόγος που κακίζω συλλογικά όλους εμάς είναι απλούστατος: Τυφλωμένοι από τα χρωματιστά πετραδάκια και τα καθρεφτάκια που ονομάζονται μετριότητα, έλλειψη αριστείας, έλλειψη παιδείας, αρχοντοχωριατισμός, καταναλωτισμός, επιβράβευση της λαμογιάς, μισαλλοδοξία, αρπαχτή, οκνηρία, επιδόματα, βόλεμα, φοροδιαφυγή, ρουσφέτι, ρουφιανιά, νεοπλουτισμός και αδιαφορία για κάθε κανόνα ομαλής συμβίωσης μεταξύ μας, επιτρέψαμε σε ανίκανους και φαύλους κυβερνήτες να διαχειριστούν το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας, χωρίς ποτέ να διαμαρτυρηθούμε για όλα αυτά τα θαλασσοδάνεια που έκαναν, υποθηκεύοντας την αξιοπρέπειά μας σε αλλοδαπούς τραπεζίτες και κερδοσκόπους.

Ο λογαριασμός όμως, όπως ήταν μοιραίο να συμβεί, έφτασε κάποια στιγμή στους παραλήπτες του (εμάς) και ξαφνικά, εμείς οι “large” τύποι που παραγγέλναμε στην ψαροταβέρνα την τρίκιλη συναγρίδα για να φάμε επιδεικτικά μόνο 2 μπουκιές από αυτήν, προσπαθούμε να την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια, χωρίς να τον πληρώσουμε.

Αν τα γεγονότα δεν ήταν τόσο τραγικά για τα ίδια μας τα παιδιά, θα ήταν πάρα πολύ αστεία να τα παρακολουθεί κανείς….

Η μεγαλύτερη κρίση που περνάει η Πατρίδα μας αυτή την εποχή είναι η κρίση των ηθικών Αξιών που διαμόρφωσαν στο παρελθόν αυτή την Ιδέα που λέγεται Ελλάδα. Γιατί, Θανάση μου, τι περισσότερο και τι λιγότερο είναι η Ελλάδα μας, εκτός από μια Ιδέα που ασπάστηκαν εκατομμύρια άνθρωποι που δεν είχαν κανένα άλλο τρόπο να αποδείξουν ότι κατάγονται φυλετικά από τον Περικλή ή τον Μεγαλέξανδρο;

Η Ιδέα του Ελληνισμού ήταν πάντα αυτή που μας ένωνε σαν Έθνος και ιστορικά η υιοθέτησή της προϋπέθετε τα ιδανικά της Αγάπης στην Πατρίδα, της αυταπάρνησης και της Εθνικής ομοψυχίας. Και σήμερα, αυτά τα ιδανικά καταφέραμε να τα ευτελίσουμε σε τέτοιο βαθμό, που ντρεπόμαστε να μιλήσουμε γι αυτά στα ίδια μας τα παιδιά.

Η αποκατάσταση μιας ομαλής συμβίωσης μεταξύ μας θα είναι μια πολύ αργή και επίπονη διαδικασία που θα απαιτήσει τη συνεισφορά όλων μας. Βλέπεις, δεν είναι μόνο τα χαρακώματα, μέσα στα οποία αποδεικνύεις την αγάπη σου για την Πατρίδα σου, αλλά είναι και η καθημερινή σου στάση απέναντι στο Κοινωνικό σύνολο στο οποίο θέλεις να ανήκεις.

Αυτό το κατάλαβαν με ιδιαίτερα οδυνηρό τρόπο οι Ιάπωνες και οι Γερμανοί στο τέλος του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου και έστρεψαν τον εθνικισμό τους και την αγάπη τους για τις πατρίδες τους σε άλλα, πιο δημιουργικά πεδία. Γιατί, τι άλλο, εκτός από φιλοπατρία και ένδειξη εθνικού αυτοσεβασμού, είναι η στάση του Ιάπωνα ή του Γερμανού πολίτη απέναντι στον τρόπο που εργάζεται και λειτουργεί μέσα στη χώρα του;

Υπάρχουν πάρα πολλοί συμπολίτες μας, που τυφλωμένοι από θρησκευτικό φανατισμό, μισαλλοδοξία ή απλά παραπληροφόρηση, κατηγορούν εμάς τους Τέκτονες ότι επηρεάζουμε τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Μακάρι να είχαμε τη δυνατότητα να το πράξουμε Θανάση μου, ίσως αν μπορούσαμε να μεταγγίσουμε τις ηθικές αξίες που μας έφεραν κοντά, στην ίδια την Κοινωνία, αυτή να ήταν ένα καλύτερο περιβάλλον για να ζει κανείς. Όμως, είμαστε δυστυχώς τόσο αδύναμοι όσο και οποιοσδήποτε άλλος πολίτης στο να οδηγήσουμε τις εξελίξεις σε μία αίσια κατάληξη.

Όμως, η κρίση που περνάει η Πατρίδα μας, δεν μπορεί να μας αφήνει αδιάφορους. Θα ήταν τουλάχιστον αφελές να προσπαθούμε να αποσυμβολίσουμε αφηρημένες Τεκτονικές έννοιες στα Τεμάχια που διδάσκουμε κάθε εβδομάδα και να υποκρινόμαστε ότι όλα είναι όπως πάντα γύρω μας. Καθημερινά είμαστε μάρτυρες των προβλημάτων και των δυσκολιών που περνάνε οι ίδιοι οι Αδελφοί μας μέσα στις Στοές.

Ας μην ξεχνάμε τους γίγαντες του Ελληνικού Ελευθεροτεκτονισμού, τους σπουδαίους αυτούς Αδελφούς που κόσμησαν τις στήλες των Στοών μας και έδωσαν παραδείγματα ζωής και προσφοράς σε ιδιαίτερα χαλεπούς καιρούς για την Πατρίδα μας. Το Εθνικό και φιλανθρωπικό τους έργο κατά τη διάρκεια των απελευθερωτικών αγώνων του Έθνους μας, η Αντικαρκινική Εταιρεία, το Νοσοκομείο «Άγιοι Ανάργυροι», οι χιλιάδες υποτροφίες που δόθηκαν σε άπορα παιδιά, οι άπειρες αιμοδοσίες μαρτυρούν ακόμα και σήμερα το λαμπρό πέρασμά τους και μας κάνουν όλους υπερήφανους.

Είναι καιρός, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε «μικροί», «λίγοι» και φοβισμένοι. Εξακολουθούμε να αποτελούμε μια ομάδα ανθρώπων που στη συντριπτική της πλειοψηφία έχουν αποδείξει ότι διαθέτουν σημαντικά ηθικά και επαγγελματικά προσόντα. Αν μπορούσαμε να διαθέσουμε 2-3 ώρες κάθε εβδομάδα, θα είχαμε τη δυνατότητα να προσφέρουμε στους ανήμπορους και ενδεείς συμπολίτες μας κάποια ιατρική φροντίδα, νομική συμπαράσταση ή επαγγελματική κατάρτιση, μέσα από τις Στοές μας, δίνοντας έτσι το καλύτερο δυνατό παράδειγμα στην Κοινωνία μας.

Εναπόκειται στις σεβαστές Ηγεσίες των Ταγμάτων μας να το υλοποιήσουν.

Είπον…

ΥΓ: Η πρότασή μου δεν είναι τυχαία. Δεν επιθυμώ να επεκταθώ περαιτέρω, εν όψει κάποιας νομικής διαδικασίας που βρίσκεται σε εξέλιξη και μας αφορά όλους μας, ως Τέκτονες. Θεωρώ όμως ότι κάποιες τόσο απλές κινήσεις θα είχαν αποστερήσει από πολλά επιχειρήματα τους σκοταδιστές που βάλλουν εναντίον μας.

Οι "Αμύητοι Τέκτονες"

2011-09-12T04:30:00.000-07:00

Φίλτατε και αγαπημένε μου αναγνώστη Θανάση, με το παρόν πόνημα αποφάσισα να ασχοληθώ με την περίπτωσή σου, δηλαδή με την περίπτωση των αμύητων (και εν δυνάμει) Τεκτόνων. Όμως, επίτρεψέ μου να ξεκινήσω από την αρχή, αλλιώς θα χάσω εντελώς τον ειρμό των σκέψεών μου (το παθαίνω συχνά, τώρα τελευταία, αλλά το χαρακτηρίζω υποκριτικά ως ... “αναπόληση”).

Εχθές, είχα την τύχη να παρευρεθώ σε μια συνάντηση που είχαμε οι απόφοιτοι του 1978 (άντε, σου λέω και την ηλικία μου) του Λυκείου μας, έπειτα από 33 χρόνια. Περιττό να σου πω ότι διασκεδάσαμε πάρα πολύ και έγιναν πολλά δηκτικά σχόλια σχετικά με τα κίνητρα ενός παλιού συμμαθητή να μας μαζέψει, δεδομένου ότι ο εν λόγω φίλος τυχαίνει να είναι ιατρός ουρολόγος και προφανώς εντόπισε ένα πρόσφορο target group σε όλους εμάς που καβατζάραμε τα 50 μας χρόνια και νοιώθουμε ελαφρώς ... απροστάτευτοι, ιδίως όταν έχουμε καταναλώσει από 3 λίτρα μπίρα ο καθένας μας.

Αφού λοιπόν βγάλαμε τις αναμνηστικές μας φωτογραφίες, κάναμε τη σχετική πλάκα, μετρήσαμε τη μείωση της τριχοφυΐας μας και την ανάλογη αύξηση της περιφέρειάς μας, ο καθένας από εμάς στάθηκε ενώπιον των συμμαθητών του και έκανε μια γρήγορη αναδρομή των 33 αυτών χρόνων και που τον οδήγησαν.

Ορισμένα εύστοχα σχόλια που έγιναν από κάποιους από εμάς, οδήγησαν τη συζήτηση σε πιο προσωπικά μονοπάτια, σχετικά με το πως βλέπουμε τη ζωή μας, τη διαδρομή μας και το μέλλον μας.

Βλέπεις, καλέ μου φίλε, εμείς, οι γεννημένοι περί το 1960 ανήκουμε σε μια περίεργη, αδικημένη και ιδιαίτερα “ψαγμένη” γενιά. Υπήρξαμε μάρτυρες όλων των κοινωνικών αλλαγών που έφερε η δικτατορία και η μεταπολίτευση στη χώρα μας, γαλουχηθήκαμε με πιο αγνά ιδανικά από αυτά που κυριαρχούν τώρα πια στην Κοινωνία μας, αλλά ποτέ δεν μπορέσαμε να γίνουμε οι πρωταγωνιστές της.

Καταφέραμε να εξελιχθούμε επαγγελματικά και κοινωνικά, να κάνουμε πολλά πράγματα για τους εαυτούς μας και τις οικογένειές μας, αλλά τα αμφιβόλου ποιότητας εύσημα πήγαν τελικά στους λίγο μεγαλύτερους από εμάς που αποτέλεσαν τη θλιβερή “γενιά του Πολυτεχνείου” και ακολούθως μεταπήδησαν στους νεότερους από εμάς που μεγάλωσαν με ένα τελείως διαφορετικό σύστημα αξιών που τους βοήθησε να προσαρμοστούν καλύτερα στις ραγδαίες (αλλά όχι πάντοτε καλές) εξελίξεις. Εμείς απλά παραμείναμε μάρτυρες, παρατηρητές και σχολιαστές των εξελίξεων αυτών, σε μια Κοινωνία που ποτέ δεν μας ζήτησε να πρωταγωνιστήσουμε, κάτι σαν τη σοφή γεροντοκόρη θεία που πολλοί από εμάς έχουμε μέσα στο σόι μας.

Κι έτσι, Θανάση μου, μια συνάντηση που θα μπορούσε κάλλιστα να αναλωθεί ανώδυνα σε γέλια, πειράγματα και ολίγη “αυτοπροβολή”, μετεξελίχθηκε σε μια διαδικασία που μου θύμισε έντονα τους από καρδιάς διαλόγους μεταξύ αδελφών Τεκτόνων, τόσο κατά τη διάρκεια των εργασιών της Στοάς μας, όσο και σε λιγότερο τυπικές συγκεντρώσεις που κάνουμε εκτός αυτής.

Θυμάμαι, όταν ήλθα για πρώτη φορά σε επαφή με τους μελλοντικούς αδελφούς μου, δεν δίσταζα να προσθέσω την ταπεινή μου άποψη στους διαλόγους που ανέκυπταν στα ταβερνάκια όπου συναντιόμασταν. Και οι απόψεις μου αυτές, αν και αμύητος εκείνη την εποχή, φαίνεται ότι συμφωνούσαν με τον τρόπο σκέψης των υπολοίπων, σε βαθμό που με τίμησαν με το να με αποκαλέσουν “αμύητο Τέκτονα”. Ο όρος είναι προφανής και δεν χρειάζεται εξήγηση. Αναφέρεται σε ανθρώπους που έχουν την καλλιέργεια, τις πνευματικές ανησυχίες και την εσωτερική πειθαρχία που είναι απαραίτητες προϋποθέσεις και βοηθήματα, για να ενταχθεί κάποιος στην Τεκτονική Αδελφότητα και οι οποίοι, για διάφορους λόγους, δεν την έχουν ανακαλύψει ακόμα, ή δεν έχουν επιλέξει την ένταξή τους σε αυτήν.

Όμως, ένας μυημένος, έχοντας την εμπειρία που απέκτησε μέσα στην Τεκτονική Αδελφότητα, μπορεί να διακρίνει την ποιότητα των ανθρώπων με τους οποίους συνδιαλέγεται. Σε επιβεβαίωση της εκτίμησής μου αυτής, για τους παλιούς συμμαθητές μου, ένας από αυτούς, που ζει εδώ και πολλές δεκαετίες στις ΗΠΑ και έχει θητεύσει στα ανώτατα κλιμάκια του εκεί Τεκτονικού σώματος (σεβάσμιος, κραταιός, τρις ισχυρός και ένδοξος) συμφώνησε μαζί μου ότι τα παλικαράκια που θυμόμασταν πριν από 33 (σημαδιακό!!) χρόνια θα ήταν “υλικό πρώτης διαλογής” για μελλοντική ένταξή τους στον Τεκτονισμό, όντας άνθρωποι που απέκτησαν ευρεία ακαδημαϊκή και κοινωνική μόρφωση, καταξιώθηκαν στον επαγγελματικό τους στίβο χωρίς να περιμένουν “γνωριμίες” ή “κολητηλίκια” και διαπνέονται ακόμα από τα ιδανικά και τις ανησυχίες που τους ώθησαν να γίνουν αυτό που είναι σήμερα, χωρίς να έχουν φθαρεί από τη διαρκή κατάπτωση των αξιών της Κοινωνίας μας.

Στην διαρκώς επαναλαμβανόμενη έκφραση της ανησυχίας τους σχετικά με το πώς, άνθρωποι που ακόμα παραμένουν εσωτερικά “αγνοί”, θα μπορούσαν να επηρεάσουν την Κοινωνία μας προς το καλύτερο, το μόνο που μπορούσα να τους πω ήταν ότι τέτοιες αλλαγές πάντοτε γίνονται σταδιακά και “δια του παραδείγματος”, μια τακτική που αποτελεί τη βάση λειτουργίας του Τεκτονισμού, μια και όπως ξέρεις Θανάση μου, η Αδελφότητά μας υπήρξε πάντοτε το “υπομόχλιο” και ποτέ ο “μοχλός”.

Έχω την ελπίδα και τη φιλοδοξία να δω αυτούς τους ανθρώπους, ή ανθρώπους αυτής της ποιότητας, να αποφασίσουν κάποια μέρα να κρούσουν τη θύρα του Ναού του Ορθού Λόγου. Θα ήταν τουλάχιστον αφελές να πιστεύουμε ότι οι ενταγμένοι ήδη στο Τεκτονικό ιδεώδες είναι οι μόνοι ξεχωριστοί άνθρωποι γύρω μας. Υπάρχουν πάρα πολλοί άλλοι που η στάση τους στη ζωή έχει αποδείξει ότι θα μπορούσαν να μάθουν πολλά πράγματα σε εμάς, τους μυημένους.

Ως αποδειξη των προηγουμένων, μόλις έπεσε από ένα φίλο στο τραπέζι (στην Ομάδα που έχουμε φτιάξει στο FB), ακόμα και η ιδέα σύστασης Ελεονομείου για τη βοήθεια παλαιών και αναξιοπαθούντων συμμαθητών μας, που έμειναν πίσω από διάφορες κακοτυχίες, αλλά τώρα πια είναι καιρός να ενδιαφερθούμε γι αυτούς, έστω και συμβολικά, στις δύσκολες εποχές που περνάει η Πατρίδα μας.

Θεωρώ λοιπόν, και όχι άδικα, ότι η ένταξή τέτοιων ανθρώπων στις Στήλες των Στοών μας, θα ήταν κέρδος τόσο γι αυτούς και τις πνευματικές τους ανησυχίες, όσο και για τον Τεκτονισμό και την Κοινωνία μας.

...qui ex Patre Filioque procedit.

2011-07-28T10:44:00.000-07:00

Φίλτατε και μοναδικέ μου αναγνώστη Θανάση, καταλαβαίνω ότι το καλοκαίρι δεν πρόκειται να περάσει εύκολα, όταν η μοναδική σου ενασχόληση είναι η εναργής ενατένιση του περιεχομένου των μπικίνι της παραλίας, μια και γνωρίζω άριστα ότι διψάς για την περιοδική ενστάλλαξη των ψηγμάτων σοφίας που έχω να σου μεταδώσω.

Από την άλλη, βέβαια, ελπίζω να κατανοείς ότι ακόμα και τα πλέον παραγωγικά μυαλά (πόσο μάλλον το δικό μου), έχουν ανάγκη από μια υποτυπώδη αγρανάπαυση για να συνεχίσουν να είναι δημιουργικά (στο δικό μου, δυστυχώς, ούτε αυτή βοηθάει).

Επειδή λοιπόν ο καιρός είναι τέτοιος που δεν βοηθάει ιδιαίτερα στο να χωνεψουμε σύνθετα φιλοσοφικά ζητήματα, είπα να ασχοληθώ με ένα θέμα κοινωνικο-Τεκτονικό, που φαντάζομαι απασχολεί κρυφίως όλους τους αδελφούς Τέκτονες, ανεξαρτήτως του Τάγματος που ανήκουν.

Το 1014, υπεγράφη στη Ρώμη το επίσημο Creed (το γνωστό σε όλους μας “Πιστεύω”) που για το Άγιο Πνεύμα προσέδιδε την ιδιότητα “qui ex Patre Filioque procedit “, δηλαδή “..το εκ του Πατρός και Υιού εκπορευόμενον”. Αυτό Θανάση μου λέγεται ότι οδήγησε στο Σχίσμα των Εκκλησιών το 1054 και από τότε η οργανωμένη Χριστιανική Πίστη λειτουργεί υπό δύο κύριες διοικήσεις, της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης, γεγονός που έχει φανατίσει ανθρώπους σαν την κυρία Λουκά στο σημείο να ρίξει τρομερές τηλεοπτικές κατάρες στον μακαριστό Χριστόδουλο επειδή τόλμησε να δώσει ένα αδελφικό ασπασμό στον εξίσου μακαριστό Πάπα Ιωάννη-Παύλο τον Β' (παρόλα αυτά, το ότι αμφότεροι είναι μακαριστοί, πιθανολογείται ότι δεν οφείλεται στις ένθερμες κατάρες της κας Λουκά).

Το 1924, ακόμα και η υιοθέτηση του Γρηγοριανού ημερολογίου από την Εκκλησία της Ελλάδος υπήρξε αρκετή αφορμή να δημιουργηθεί σχίσμα στους κόλπους της από πιστούς που σου χτυπάνε να σου πουν τα χριστουγεννιάτικα Κάλαντα όταν πια έχεις γυρίσει στη δουλειά μετά τα Φώτα και σε πιάνουν τα διαόλια σου...

Φαντάζομαι ότι αν ο Κύριος Ημών έκανε ποτέ μια επίσκεψη στη γή μας για να τσεκάρει πως πάει η διδασκαλία Του, θα έπεφτε (κυριολεκτικά) από τα σύννεφα, με όλους αυτούς τους λόγους που εφηύραν διάφοροι κωλοπετσωμένοι εκπρόσωποί του, προκειμένου να στήσουν το παραμάγαζό τους δίπλα στην αντιπροσωπεία. Λες και ο Καθολικός ή ο Παλαιοημερολογίτης Χριστιανός θα κριθεί από άλλη Επιτροπή στο τέλος....

Πέραν αυτών που ήδη έκανα τον κόπο να καταγράψω, καταμεσήμερο και ενώ τα τζιτζίκια μου υπενθυμίζουν ότι η περιοχή είναι προσβάσιμη στο δίκτυο 3G της Cosmote (μάλλον η πολλή τηλεόραση θα με βλάψει στο τέλος), θα σου θυμίσω απλά το σύνολο της πολιτικής ιστορίας της Πατρίδας μας, που βρίθει από κόμματα και αποκόμματα, πολλά από τα οποία δημιουργήθηκαν αποκλειστικά και μόνο για να ικανοποιήσουν τις προσωπικές φιλοδοξίες των ιδρυτών τους (λέγε με Ντόρα).

Η καταγραφή και αναφορά όλων αυτών των ιστορικών γεγονότων, δεν μπορεί παρά να προκαλεί ένα μελαγχολικό χαμόγελο στα χείλη των φίλτατων Αδελφών μου. Βλέπεις, Θανάση μου, τα ίδια τερτίπια και κίνητρα που οδήγησαν στη θρησκευτική και πολιτική πολυπολιτισμικότητα, έχουν δημιουργήσει μέσα στους τελευταίους 3 αιώνες μια πλειάδα Τεκτονικών Ταγμάτων, σε βαθμό που ούτε εμείς οι ίδιοι να μην γνωρίζουμε κάποιες φορές τίνος Ναού τη θύρα να κρούσωμε, όταν είμαστε στην αλλοδαπή.

Θα μου πεις, αγαπητέ και αμύητε φίλε μου, ότι η Τεκτονική πολυπολιτισμικότητα δεν είναι κατακριτέα, μια και πολλοί αδελφοί επιθυμούν να ακολουθήσουν κάποιο διαφορετικό Τυπικό ή Ηγεσία, που θα τους κάνει να νοιώθουν πιο ικανοποιημένοι. Σε αυτό δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω μαζί σου. Άλλωστε, από τη Σ.: Στ.: που ανήκω, ένας αριθμός αδελφών απεχώρησε και ίδρυσε τη δική του Στοά και εμείς οι υπόλοιποι δεν παύουμε να τους σκεφτόμαστε με αγάπη και ενδιαφέρον και να παρευρισκόμαστε στις εργασίες τους όποτε μπορούμε, σαν ένδειξη υποστήριξης και αδελφικής αγάπης και αλληλεγγύης.

Όμως, πέρα από τη φυσιολογική αυτή “μίτωση”, έχουμε γίνει μάρτυρες σχισμάτων στους κόλπους της Αδελφότητάς μας για λόγους που πόρω απείχαν από κάποια σοβαρή τεκτονική ιδεολογία και περισσότερο δικαιολογούνταν από την υπέρμετρη φιλοδοξία κάποιων υψηλόβαθμων Αδελφών. Και βέβαια, τα σχίσματα αυτά κατά κανόνα συνοδεύονται από μια πλήρη άρνηση αμοιβαίας αναγνώρισης μεταξύ των νεοτέρων και παλαιοτέρων σχηματισμών, σε βαθμό που απαγορεύεται κάθε είδους επικοινωνία μεταξύ αδελφών διαφορετικών Ταγμάτων, μέσα στα Τεκτονικά πλαίσια.

Και αυτό δεν μπορεί Θανάση μου, παρά να δημιουργεί ένα αίσθημα μελαγχολίας, ιδίως όταν διαβάζουμε στο διαδίκτυο ότι εκπρόσωποι ΟΛΩΝ των Τεκτονικών Ταγμάτων της Γαλλίας παρήλασαν μαζί και κατέθεσαν από κοινού στεφάνι στην επέτειο της Παρισινής Κομμούνας.

Όπως είχα γράψει και σε κάποια παλιότερη ανάρτησή μου (http://mason100.blogspot.com/2011/01/blog-post_9417.html ), πέρα και πάνω από οποιαδήποτε Τυπική ή διοικητική διαφοροποίηση, αυτό που μας κάνει Αδελφούς είναι ο ίδιος ο Τεκτονισμός και η αγάπη μας προς αυτόν θα πρέπει να είναι η κύρια συνιστώσα των ενεργειών μας.

Άλλωστε, ο Ελληνικός Τεκτονισμός έχει μια πλουσιότατη ιστορία και συνεισφορά στην Πατρίδα μας, την οποία δεν τολμάμε να προβάλλουμε όπως της αξίζει, γιατί είναι κτήμα όλων μας (μέσω του μητρικού σχηματισμού της Μεγάλης Ανατολής της Ελλάδος) και όχι ενός μόνο συγκεκριμένου σύγχρονου Τάγματος.

Δεν νομίζετε ότι είναι πλέον καιρός να ζητήσουμε από τις προσφιλέστατες Ηγεσίες μας να κάνουν ό,τι είναι δυνατόν ώστε να μπορέσουμε κάποια στιγμή να βρεθούμε όλοι μαζί και να επισφραγίσουμε την (ούτως ή άλλως) υπαρκτή αδελφική μας αγάπη; (Δεν μιλούσα σε σένα Θανάση μου...)

Είπον...

"Αγανακτισμένη" Λογική (μη Τεκτονικόν Τεμάχιον)

2011-06-10T02:29:00.000-07:00

Καλέ μου φίλε και μαζοχιστικά πιστέ μου αναγνώστη Θανάση, σε αυτό το blog, όπως έχεις ήδη αντιληφθεί, αποφεύγω επιμελώς να εκφράζω πολιτικές θέσεις, σεβόμενος τόσο τις δικές σου πολιτικές τοποθετήσεις, όσο και αυτές οποιουδήποτε άλλου αναγνώστη έχει την έμπνευση να το επισκεφθεί. Άλλωστε, σε όλη μου τη ζωή έχω κι εγώ υπάρξει ένας από τους απογοητευτικά μετακινούμενους εκλογείς που κάνουν τους πολιτικούς αρχηγούς να μην κλείνουν μάτι, μια και δεν έχουν καταφέρει να μας βάλουν στο σακούλι τους με τα υπόλοιπα «μετρημένα κουκιά».

Όμως, Θανάση μου, σε αντίθεση με το τι μπορεί να πιστεύει ο κάθε καλόπιστα προκατειλημμένος συμπολίτης μας, θεωρώ ότι κατ’ουσίαν δεν παύσαμε ποτέ να είμαστε πολιτικά όντα και ως τέτοια, όχι μόνο έχουμε το δικαίωμα, αλλά οφείλουμε να εκφράζουμε κάποιες απόψεις που άπτονται της κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης του Τόπου μας. Και δυστυχώς, όταν το πράττω αυτό, Θανάση μου, έχω την τάση να προκαλώ αντιπάθειες και από τις δύο πλευρές του πολιτικού μας φάσματος, γεγονός καθ’όλα παρήγορο, μια και με επιβεβαιώνει ότι κάτι σωστό πρέπει να λέω, αφού εξοργίζω ομοίως αμφότερα τα σκέλη της πολιτικής μας.

Η συμμετοχή μου στο γίγνεσθαι της κοινωνικής μας δικτύωσης, μέσω του Facebook κατά το τελευταίο έτος, με έχει φέρει σε επαφή με τις περιρρέουσες αντιλήψεις και ιδέες πλείστων φίλων, οι οποίοι δεν διστάζουν να παραθέτουν ή να αναδημοσιεύουν μια πλειάδα πολιτικών θέσεων, που ομολογώ δεν με έχει βοηθήσει σε τίποτα άλλο από το να αντιληφθώ ότι χρειάζεται πολύς κόπος για να ξεχωρίσει κανείς τα διαμάντια από την κόπρο. Βλέπεις, το πρώτο θύμα σε μια κοινωνικο-οικονομική κρίση είναι ο Ορθός Λόγος, ο οποίος καταβαραθρώνεται προς όφελος των εγγενών συναισθηματικών εξάρσεων της φυλής μας.

Η κατάσταση δείχνει διαρκώς να χειροτερεύει Θανάση μου. Από τη μια, μας κυβερνάει μια ομάδα ανθρώπων χωρίς φαντασία, χωρίς σθένος, χωρίς διαπραγματευτική δεξιότητα και χωρίς επαφή με τις πραγματικές ανάγκες του Λαού, που μας οδηγεί σε λύσεις που ιστορικά έχουν αποδειχθεί καταστροφικές για όποια χώρα είχε την ατυχία να τις υιοθετήσει. Από την άλλη, είμαστε υποχρεωμένοι να έχουμε μια αντιπολίτευση η οποία τα τελευταία 2 χρόνια παραπαίει, παράγοντας ανεδαφικά, παιδαριώδη και μη εφαρμόσιμα αιτήματα και πολιτικές θέσεις, εκπεφρασμένες με τον ξύλινο πολιτικό λόγο του περασμένου αιώνα, οι οποίες στην ουσία «αβαντάρουν» τα ανεφάρμοστα σχέδια της κυβερνώσας παράταξης.

Και στη μέση όλων αυτών, εμείς, ο Λαός, αφημένοι στις καταστροφολογικές κορώνες του κάθε αστέρα της TV ή του ραδιοφώνου, ο οποίος θα αποφασίσει ότι μπορεί να κάνει καλά «νούμερα» διασπείροντας συνεχώς ψευδείς ή υπερβολικές ειδήσεις, σχόλια και θέσεις που τελικά θα πανικοβάλουν τον κυρ-Παντελή και θα ορμήσει αλλόφρων στην τράπεζα να σηκώσει τα 457 ευρωπουλάκια που έχει μαζέψει στο λογαριασμό του. Ο κάθε Πρετεντέρης, Τράγκας, Καψής, Λαζόπουλος ή Αυτιάς έχουν πάρει θέση μάχης στα χαρακώματα, με τον κοσμάκη να περιφέρεται ζαλισμένος στη «no man’s land» της διαμάχης τους, εκεί ακριβώς που σκάνε καθημερινά οι οβίδες που εξαπολύονται ένθεν κακείθεν.

(Γράφοντας αυτό το άρθρο ως μέλος της Τεκτονικής Αδελφότητας, δεν μπορώ παρά να υπογραμμίσω σε όλους αυτούς που μας κατηγορούν ως απεργαζόμενους την καταστροφή της Πατρίδας μας, ότι και οι Τέκτονες, όπως όλοι οι Έλληνες πολίτες αυτή την περίοδο, αντιμετωπίζουν σοβαρότατα επαγγελματικά και οικονομικά προβλήματα που τους έχουν οδηγήσει στην απόγνωση).

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, εγείρονται και οι βρικόλακες του πρόσφατου ιστορικού παρελθόντος μας, ανεμίζοντας τις καταρρακωμένες (από τους ίδιους) σημαίες του 1-1-4 και του Πολυτεχνείου και θεωρώντας ότι έχουν ακόμα πολιτική υπόσταση και λόγο να εκφέρουν και να επηρεάσουν «τις μάζες» με συγκεντρώσεις που πάντα καταλήγουν στην προτροπή της ολοκληρωτικής διάλυσης του σάπιου συστήματος που οι ίδιοι εξέθρεψαν, με αντάλλαγμα χρήμα, οφίκια και τιμές που εν πολλοίς δεν τους άξιζαν.

Και ο κοσμάκης τους ακούει όλους αυτούς, Θανάση μου. Είμαστε απελπισμένοι, βλέποντας το μέλλον των παιδιών μας να ορθώνεται ζοφερό πάνω από τα χαλάσματα που θα τους κληροδοτήσουμε. Νοιώθουμε αδύναμοι να κάνουμε οτιδήποτε για να αλλάξει αυτή η κατάσταση, εκτός από το να προτρέψουμε τους νέους να φύγουν έξω από τα σύνορα της Ψωροκώσταινας για να σωθούν τουλάχιστον αυτοί. Και τρέμουμε στην ιδέα ότι μπορεί να φτάσουμε σε μια εποχή που ο μισθός του εργάτη θα είναι 200.000 αλήστου μνήμης δραχμές και το ενοίκιο για μια γκαρσονιέρα θα είναι 180.000, ενώ θα αγοράζουμε ευρώ σε σκοτεινές γωνίες για 1.500 δραχμές το ένα, για να πάμε εκδρομή στην Αλβανία.

Και συγκεντρωνόμαστε στις μεγάλες πλατείες, ο καθένας με το δικό του σύνθημα, όπου (αν παρατηρήσεις πιο προσεκτικά) τα αιτήματα και η συνθηματολογία είναι εντελώς ασυμβίβαστα και αντίθετα μεταξύ τους, αλλά ο ήχος των κρουόμενων κατσαρολικών και τυμπάνων τα κάνει όλα να μοιάζουν αυθόρμητα και μονιασμένα. Και οι αστέρες των ειδήσεων, οι ίδιοι που καθημερινά σπέρνουν τον πανικό και την απόγνωση, επιχαίρουν με τις «αυθόρμητες» εκδηλώσεις του Ελληνικού Λαού.

Θα μου πεις, καλέ μου φίλε Θανάση, ότι ο κοσμάκης δεν έχει ούτε τη δύναμη, ούτε τη Γνώση για να αντικρούσει αυτό το κύμα δυστυχίας που όρμησε πάνω του. Έτσι, το μόνο που μπορεί να κάνει, είναι να αρπάξει την παλιά κατσαρόλα της μάνας του και να πάει στην πλατεία, προσπαθώντας απεγνωσμένα να φωνάξει «Είμαι κι εγώ εδώ, υποφέρω, δεν μπορώ να αφήσω να γίνονται τόσα πολλά γύρω μου, που με πληγώνουν και να μην κάνω τίποτα…».

Κι από εμένα, Θανάση μου, λείπει τόσο η Γνώση, όσο και η Σοφία, για να μπορέσω μέσα σε αυτό το μικρό και βαρετό κείμενο να δώσω τις κατάλληλες λύσεις. Είμαι το ίδιο αδύναμος όσο η κυρία Λευκοθέα που μάζεψε τα εγγόνια της και πήγαν να δούνε περιστέρια και ανθρώπους, όλους μαζί συγκεντρωμένους μπροστά στους ευθυτενείς και αδιάφορους Ευζώνους, να απευθύνουν τη Βυζαντινοπρεπή χειρονομία της μούντζας προς τους Πατέρες του Έθνους μας. Και ακόμα λιγότερο παρήγορο είναι το γεγονός ότι αν ποτέ καταφέρει να σχηματιστεί μια «επιτροπή αγανακτισμένων» για να προβάλλει τα αιτήματά της στους κυβερνώντες μας, θα ανακαλύψουμε ότι δεν μπορούμε να εκφέρουμε καμία ουσιαστική πρόταση, πέρα από ένα σωρό ανεφάρμοστες απαιτήσεις.

Αν δεχθούμε δε, ότι οι χρήστες του Facebook, που έχουμε επιλέξει ως φίλους, αποτελούν ένα κομμάτι της κοινωνίας μας που είναι, λόγω της επαφής του με το διαδίκτυο, πιο «ενημερωμένο» από τον «απλό» πολίτη, τότε η συνθηματολογία και οι αναλύσεις που βλέπουμε αναρτημένες στους «τοίχους» των φίλων μας θα έπρεπε να μας απελπίζουν ακόμα περισσότερο, διότι αν αυτοί εκφέρουν αυτού του είδους τον πολιτικό λόγο, τι μπορούμε να περιμένουμε από την κυρά-Λευκοθέα που με το ζόρι έμαθε να γράφει το όνομά της και η TV της παίζει μόνο τις Τούρκικες σειρές και το Greek Idol;

Πόσο άραγε απέχουμε από τους εξοργισμένους και πλανεμένους Αθηναίους πολίτες που εκτέλεσαν τους 10 στρατηγούς τους (μαζί και τον Περικλή Junior), μετά την καταστροφή του Αθηναϊκού Στόλου στους Αιγός Ποταμούς; Η Ελληνική Ιστορία είναι γεμάτη με αποδιοπομπαίους τράγους που εκτελέστηκαν, εξορίστηκαν, φυλακίστηκαν ή ατιμάστηκαν, προκειμένου να ικανοποιηθεί η αγανάκτηση των συμπολιτών τους, η οποία τις περισσότερες φορές καλλιεργήθηκε επιδέξια από κάποιους δημαγωγούς με αλλότρια συμφέροντα.

Ο Κάρλ Μάρξ είχε πει ότι «Η Ιστορία επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα». Έτσι και οι Έλληνες, αποφάσισαν να κάνουν τη δική τους «επανάσταση» με τα ΜΑΤ άπραγα, τους «στρατολόγους» του κάθε κόμματος και κομματιδίου να αλωνίζουν μέσα στο συγκεντρωμένο πλήθος, με τις καντίνες να προσφέρουν στους «επαναστάτες» σουβλάκια, λουκάνικα και αναψυκτικά, με νύφες, ξυλοπόδαρα, αποφθέγματα του Γκάντι, σύνδεση WiFi, τραγούδια και κορώνες του Μίκη και αναμεταδόσεις από όλα τα ΜΜΕ σε εορταστική ατμόσφαιρα. Η απαίτηση του πλήθους ουσιαστικά είναι να επιστρέψουμε στη χαμένη Εδέμ των δανεικών, της αργομισθίας, της λαμογιάς και της άγνοιας των συνεπειών.

Όλα είναι μέχρι σήμερα ειρηνικά και ολίγον φαιδρά. Όμως, Θανάση μου, πόσο απέχουμε από το να μεταβληθεί αυτή η «ωραία ατμόσφαιρα» (που έλεγε ο αείμνηστος Ντίνος Ηλιόπουλος) σε κάτι άσχημο και καταστροφικό, με την υποκίνηση κάποιων σύγχρονων δημαγωγών; Ο Αδόλφος Χίτλερ δεν κατέλαβε με τανκς την εξουσία, του την παρέδωσαν οι αγανακτισμένοι (από τους επαχθείς όρους του «Μνημονίου» των Βερσαλλιών) Γερμανοί πολίτες.

Πολύ φοβάμαι, ως απλός άνθρωπος, Θανάση μου, ότι η Πατρίδα μας κινδυνεύει πολύ περισσότερο από εμάς τους ίδιους, απ’όσο θα κινδυνεύσει ποτέ από οποιονδήποτε κακόβουλο ξένο. Είμαστε ένας λαός με μνήμη χρυσόψαρου και μυωπία ρινόκερου, που ποτέ δεν διδάχτηκε από την ίδια του την Ιστορία, λες και αυτή αφορούσε κάποιο άλλο ζωικό είδος.

Και αν δεν αντιδράσουμε, καλέ και αγαπημένε μου φίλε Θανάση, όλοι εμείς οι πολίτες που η ίδια η Λογική μας έχει «αγανακτήσει» με όλα όσα ακούμε ένθεν κακείθεν, θα μας αξίζει να αναλάβουμε το ρόλο των κακοπληρωμένων σερβιτόρων της Ευρώπης για την υπόλοιπη ζωή μας.

Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις, αλλά η Παιδεία, η Λογική και ο ουσιαστικός διάλογος δεν πρέπει να ξεπουληθούν στο παζάρι της δημαγωγίας και του πανικού.

Αιρετικές Σκέψεις (προκαλούμενες από πόνους λουμπάγκο)

2011-06-03T05:06:00.000-07:00

Καλέ μου και αμύητε φίλε Θανάση, ο προσφιλής σου μπλογκοσυντάκτης, αν και υποφέρει από μια βασανιστική κρίση λουμπάγκο, που του υπενθυμίζει ότι πρέπει να χάσει ακόμα 6-7 κιλά αν θέλει να συμμετέχει στο επόμενο “Dancing with the Stars”, κάθισε μπροστά στον υπολογιστή του με μόνη έγνοια του να επικοινωνήσει μαζί σου. Δεν το αντέχει άλλωστε η συνείδησή μου να σε αφήνω να περιφέρεσαι έμπλεος αποριών σχετικά με το αμοιβαία προσφιλές μας θέμα του Ελευθεροτεκτονισμού.

Σήμερα, λίγο «αρπαγμένος» καθώς είμαι από τους πόνους που με κάνουν να περπατάω σαν πάπια στον Εθνικό Κήπο, αποφάσισα να σου ζαλίσω το κεφάλι με κοσμολογικές και υπαρξιακές θεωρίες, οι οποίες, πολύ φοβάμαι, ενδέχεται να δυσαρεστήσουν με την αιρετικότητά τους και κάποιους προσφιλέστατους αδελφούς που θα βρουν χρόνο και διάθεση να διαβάσουν το φτωχό μου πόνημα.

Πόσο ευλογημένο θα θεωρούσα τον εαυτό μου, αν από μικρό παιδί είχα τη δυνατότητα να ασπασθώ τη ρήση «πίστευε και μη ερεύνα»! Φαντάσου ότι ακόμα και η ρήση του Κυρίου ημών «πιστεύετε και ερευνάτε τας Γραφάς» με ωθεί στην αντίδραση, με τη σκέψη «γιατί μόνο τας Γραφάς και όχι και κανένα άλλο πικάντικο πόνημα;».

Παρόλα αυτά, όσο γερνάω, διακρίνω στον εαυτό μου μια αυξανόμενη ένταση της πίστης μου στην ύπαρξη μιας Θείας Νόησης πίσω από τη δημιουργία του σύμπαντος. Δεν πρόκειται, σε αυτό το φτωχό κείμενο να εξετάσω κατά πόσο η Νόηση αυτή προϋπήρξε του σύμπαντος ή το ίδιο το Σύμπαν βρήκε τρόπο να εκφρασθεί μέσω της ανάπτυξης μιας τέτοιας Οντότητας. Δεν έχω καμία πρόθεση να αμφισβητήσω τις θρησκευτικές και κοσμολογικές πεποιθήσεις των συνανθρώπων μας, μια και πιστεύω ότι η σχέση μας με το Θείο, εάν είμαστε αρκετά νοήμονες ώστε να μην βασιζόμαστε μόνο στο Δόγμα, είναι πάντοτε αυστηρά προσωπική και μοναδική για τον καθένα μας.

Όμως, θα προσπαθήσω, καλέ μου Θανάση, να σε πάω πίσω, 13,5 δισεκατομμύρια χρόνια στο παρελθόν, τη στιγμή που μια αδιανόητου μεγέθους ενέργεια απελευθερώθηκε από ένα θεωρητικό σημείο, δημιουργώντας στην πορεία το χωροχρονικό συνεχές που ονομάζουμε Σύμπαν. Και αυτή η κολοσσιαία ενέργεια, μέσω κάποιων μηχανισμών που ακόμα εξετάζουν οι πιο έξυπνοι από εμάς τους ανθρώπους, οι επιστήμονες του CERN, δημιούργησε την Ύλη, μέσω της μυστηριώδους ιδιότητας της Μάζας.

Και η Ύλη, φίλτατέ μου Θανάση, βρήκε τρόπο να οργανωθεί, μέσω μιας διαδικασίας εντελώς ασεβούς στο φυσικό νόμο της αυξανόμενης αταξίας (εντροπίας) του σύμπαντος, σε αυτό που ονομάζουμε Ζωή. Βλέπεις, φίλε μου, το Σύμπαν είναι τόσο μεγάλο, που επιτρέπει την τοπική καταστρατήγηση του νόμου επάνω στον πλανήτη μας (τουλάχιστον), μια και το σύνολο της Εντροπίας παραμένει διαρκώς αυξανόμενο.

Το τελικό στάδιο της εξέλιξης αυτής, περιλαμβάνει την κυριαρχία του Homo Sapiens-Sapiens επάνω στον πλανήτη μας. Αν εκείνος ο κομήτης δεν είχε κάνει τον κόπο να πέσει πάνω στη Γη πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια, φαντάζομαι ότι το κυρίαρχο είδος θα ήταν κάποιος απόγονος των σαυροειδών που κυριάρχησαν στη γη για 200 εκατομμύρια χρόνια πριν από εμάς, αν και φαντάζομαι ότι οι διαφορές δεν θα ήταν μεγάλες, κι εμείς λιαζόμαστε πίνοντας το φραππεδάκι μας. Ίσως-ίσως οι τσάντες κροκοδείλου να ήταν εκτός μόδας. Αυτό όμως θα πρέπει να αποτελεί ένα μάθημα ταπεινοφροσύνης για το είδος μας, μια και η ευφυΐα είναι μια ιδιότητα που απλά περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να εκδηλωθεί και θα έπρεπε να νοιώθουμε ιδιαίτερα τυχεροί που έλαχε στο είδος μας να αναρωτιέται από πού ήλθε και που πάει και για ποιο λόγο όλα αυτά…

Η ανώτερη ευφυΐα του είδους μας οδήγησε σε αναπόφευκτες ανθρωποκεντρικές θεωρήσεις που επηρέασαν τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις. Είναι φυσικό, οι δεισιδαίμονες άνθρωποι της αρχαιότητας και του μεσαίωνα να αποδώσουν στο είδος μας ιδιότητες κατ’εικόναν και καθ’ομοίωσιν του Θεού, αποκτώντας έτσι κυριαρχία επί όλων των ζώντων πλασμάτων επί της Γης. Φαντάζομαι, Θανάση μου, ότι είναι ώρα πια να εγκαταλείψουμε αυτές τις μάλλον αφελείς θεωρίες και να εξετάσουμε την πραγματική μας Φύση, αναγνωρίζοντας ότι δεν υπήρξαν ποτέ χαμένοι κρίκοι και δεν βρισκόμαστε στην κορυφή της Δημιουργίας, αλλά αποτελούμε απλά μια ακόμα εξελικτική φάση στην αέναη διαδικασία.

Μέχρι σήμερα έχουμε αποδεχθεί τη θρησκεία ως τον μόνο ερμηνευτή και εκφραστή των θεμάτων που σχετίζονται με την ψυχή, ακριβώς επειδή έχουμε αποδεχθεί ότι η έννοια της ψυχής δεν αναφέρεται σε κάποια φυσική ιδιότητα αλλά στην θρησκευτική μας πίστη. Οποιαδήποτε αντίθετη γνώμη θα προκαλούσε το ανασήκωμα πολλών φρυδιών, τόσο από την επιστημονική κοινότητα που δεν αποδέχεται τίποτα μη μετρήσιμο, όσο και από τη θρησκευτική, η οποία θα μας έφερνε κατακέφαλα ένα σωρό γραφών και ιερών κειμένων που θα αποδείκνυαν την αποκλειστικότητα και την αυθεντία της Εκκλησίας στα θέματα Ψυχής.

Όλοι εμείς οι κινούμενοι μεταξύ των δύο αυτών άκρων προτιμούμε να εφησυχάζουμε λέγοντας ότι η ύπαρξη και η φύση της ψυχής είναι θρησκευτικό θέμα και δεν μπορούμε να το εξετάσουμε διαφορετικά. Τι εύκολος τρόπος να απωθούμε από το γνωσιολογικό μας πεδίο κάτι που θα μας κάνει να νοιώθουμε δυσάρεστα αν εκφέρουμε μια διαφορετική άποψη…

Η ύπαρξη της Ψυχής είναι ένα θέμα που εξετάστηκε πολύ πριν την εμφάνιση της Χριστιανικής θρησκείας. Τόσο οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ιερείς, όσο και οι Έλληνες φιλόσοφοι και μύστες περιέγραψαν με λεπτομέρειες την πορεία της ανθρώπινης ψυχής μετά τον αποχωρισμό της από το θνήσκον σώμα. Η Χριστιανική θρησκεία, μέσω των Αγίων Πατέρων, αποδέχθηκε την έννοια της Ψυχής, υπό ορισμένες προϋποθέσεις: Η ψυχή δημιουργείται από τον Θεό τη στιγμή της σύλληψης του ανθρώπου και ως κτιστή έχει την ελευθερία της επιλογής μεταξύ του Καλού και του Κακού, μια και δεν αποτελεί κομμάτι του Θεού, συνεπώς δεν είναι εκ φύσεως Καλή. Επιπλέον, η ψυχή δεν είναι εκ φύσεως αθάνατη, αλλά θα κερδίσει την αθανασία και την επανένωσή της με το σώμα μας κατά την ημέρα της Κρίσης, μόνον όταν έχει αποδεχθεί τον Ιησού Χριστό, αλλιώς απλά καταστρέφεται και περνάει στην ανυπαρξία.

Το Ισλάμ, ο Ιουδαϊσμός, οι Βουδιστές και όλες οι άλλες μεγάλες θρησκείες προβλέπουν με τη σειρά τους ορισμένους κανόνες για την πορεία της ψυχής μας μετά το φυσικό θάνατό μας, ενώ κάποιες φιλοσοφίες, όπως η Εβραϊκή Καμπάλα πιστεύουν σε πολλαπλές εκδοχές και λειτουργίες της ψυχής, τόσο ως ζωική ενέργεια, όσο και ως πνευματική και ηθική υπόσταση.

………………………………….

Βάζω στοίχημα, καλέ μου Θανάση, ότι περιμένεις να οδηγήσω το όλο θέμα στα μονοπάτια του Ελευθεροτεκτονισμού. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Τέκτονες είναι γνωστοί (όχι τοις πάσι, αλλά τουλάχιστον τοις παροικούνταις την Ιερουσαλήμ) για τη θρησκευτική τους αφοσίωση, ενώ ορισμένα φιλοσοφικά τυπικά, όπως αυτό της Υόρκης διαπνέεται από έντονη θρησκευτικότητα, αναβιβάζοντας τα μέλη του στο βαθμό του Ναϊτη Ιππότη.

Παρόλα αυτά, φίλε μου Θανάση, η τακτική μου ίσως να είναι ελαφρώς αιρετική και παρελκυστική. Αυτό που προσπαθώ είναι να δικαιολογήσω τις φαινομενικά ασυμβίβαστες έννοιες της πίστης μας στην αθανασία της Ψυχής και της αφοσίωσής μας στον Ορθό Λόγο, δηλαδή τη Λογική. Η δική μου άποψη περί αυτού είναι ότι οι δύο έννοιες δεν είναι απαραίτητα ασυμβίβαστες, όταν η πεποίθησή μας στην αθανασία της ψυχής μας προέρχεται από τους φυσικούς Νόμους, την Παρατήρηση και τον Ορθό Λόγο. Ας προσπαθήσω να σου δώσω ένα παράδειγμα:

Αν δεχθούμε ότι η Ψυχή μας είναι η οργανωμένη Ενέργεια που μετατρέπει ένα άψυχο αντικείμενο σε ζωντανό οργανισμό και η οποία, κατά τη διάρκεια της ζωής μας, εμπλουτίζεται σταδιακά με τις εμπειρίες, τις γνώσεις, τα διδάγματα και τις σκέψεις μας, καθώς και με την αλληλεπίδρασή μας με το περιβάλλον μας, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο μία ανώτερη κατάσταση συνειδητότητας απ’όση θα είχε μια κουτσομούρα, μπορούμε να πάμε ένα βήμα παραπέρα και να αποδεχθούμε ότι αυτό το στοιχείο της ύπαρξής μας που ονομάζουμε Ψυχή δεν έχει πλέον τη δυνατότητα να διασκορπιστεί ή να καταστραφεί μετά την απώλεια της φυσικής μας υπόστασης, την οποία ονομάζουμε Θάνατο.

Από τη στιγμή που η μη ζώσα Ύλη μετασχηματίζεται σε Ζωή, διαβαίνει ένα μονόδρομο κατώφλι. Η Ψυχική Ύπαρξη δεν μπορεί να μετατραπεί σε Μη-Ύπαρξη, λίγο-πολύ με τον ίδιο τρόπο που μπορεί μεν να μην έχουμε αίσθηση της ύπαρξής μας επάνω στο χειρουργικό τραπέζι, αλλά κάποια στιγμή επανερχόμαστε. Δεν έχει σημασία αν αυτή η «αναισθησία» διαρκέσει 20 λεπτά ή 20 δισεκατομμύρια χρόνια, η ροή του χρόνου δεν γίνεται αντιληπτή μέχρι τη στιγμή που θα επανέλθουμε. Και όπως ένα σωματίδιο που τελικά καταφέρνει να διαφύγει από τον ορίζοντα των γεγονότων μιας μαύρης τρύπας δεν έχει κανένα στοιχείο της πρότερης φύσης του, όσον αφορά το φορτίο, τη στροφορμή ή τη μάζα του, έτσι και η ψυχή μπορεί να υποβάλλεται στους ίδιους κανόνες.

Γνωρίζω Θανάση μου πολύ καλά, ότι η παραπάνω θεώρηση μπορεί να φαντάζει υπεραπλουστευτική, απογυμνωμένη από κάθε θρησκευτική ή φιλοσοφική ερμηνεία και να σου θυμίζει όλες αυτές τις θεωρίες New Age που μας ταλανίζουν στη σύγχρονη εποχή. Ακόμη και εμένα, τώρα που ξαναδιαβάζω της προηγούμενη παράγραφο, δεν με πείθει απόλυτα.

Όμως, ο σκοπός μου, όπως σου είπα, δεν είναι να παρουσιάσω μια νέα κοσμοθεωρία. Αυτό που προσπαθώ, λιγότερο ή περισσότερο επιτυχημένα, είναι να υπογραμμίσω ότι οι Ελευθεροτέκτονες ΔΕΝ χρειάζεται απαραίτητα να φέρουν τη θρησκεία μέσα στους Ναούς του Ορθού Λόγου, μόνο και μόνο για να αποδεχθούν κάποιες έννοιες τις οποίες μέχρι σήμερα πρεσβεύει μόνο η θρησκεία. Ο Τεκτονισμός, είναι, εκ φύσεως και σκοπού, ένα μονοπάτι για να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, να μας βοηθήσει μέσω του Ορθού Λόγου, του Παραδείγματος και της Παρατήρησης να γνωρίσουμε εν ελευθερία τον εαυτό μας και να μας δώσει τα εργαλεία με τα οποία ο καθένας από εμάς θα εργαστεί για μια καλύτερη κοινωνία.

Όλα τα παραπάνω είναι επίπεδα που πρέπει να κατακτήσουμε και να προετοιμαστούμε ΠΡΙΝ από την υπέρτατη μύηση του Θανάτου, συνεπώς δεν έχει νόημα να «κοιτάζουμε πίσω από την κουρτίνα». Μπορεί ο καθένας μας να έχει τις θεωρίες και την πίστη του σχετικά με τη μοίρα της Ψυχής του και παρόλα αυτά να κρατάει τη θρησκεία σε ευλαβική απόσταση από την Αδελφότητά μας.

Δυστυχώς, όλο και περισσότερο κάθε μέρα, βλέπουμε το δογματισμό, τη θρησκεία και πολλές περίεργες αποκρυφιστικές θεωρίες να βρίσκουν το δρόμο τους μέσα στους Ναούς του Ορθού Λόγου, ενδεδυμένα με την επίφαση της φιλοσοφικής έρευνας. Πολλές φορές αυτό συμβαίνει επειδή σε χώρες όπως η δική μας υπάρχει μια έντονη δυσπιστία της επίσημης Εκκλησίας προς τον Τεκτονισμό και οι αδελφοί μας προσπαθούν να φανούν «βασιλικότεροι του βασιλέως» όσον αφορά ζητήματα του Δόγματος. Άλλες φορές πάλι, πολλοί αδελφοί μας αδυνατούν (ή αρνούνται) να διαχωρίσουν την Τεκτονική τους ιδιότητα από τις μεταφυσικές τους ανησυχίες, χρησιμοποιώντας τον Τεκτονισμό σαν μια μεγάλη σακούλα όπου βάζουν τα πάντα μέσα.

Η ταπεινή μου γνώμη, την οποία εκφέρω με μεγάλη αγάπη για όλους τους αδελφούς μου, ανεξάρτητα από τις πρακτικές και ιδέες του καθένα μας, είναι ότι ο σεναριακός μίτος πολλών ιστοριών και αφηγήσεων του Τεκτονισμού έχει καθαρά συμβολικό και διδακτικό χαρακτήρα, προκειμένου να μας βοηθήσει να αντιληφθούμε τον εαυτό μας και τη θέση μας μέσα στην Πλάση, στην προσπάθειά μας να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Μας διδάσκει τη Ζωή και όχι το τι υπάρχει μετά από αυτή.

Εάν προσπαθήσουμε λοιπόν να δώσουμε μεταφυσικές διαστάσεις στο ιστορικό και μυθολογικό υπόβαθρο της Αδελφότητάς μας, όχι μόνο κινδυνεύουμε να ξεφύγουμε από τον ιδρυτικό σκοπό του Τάγματός μας, αλλά να δούμε τις επόμενες γενιές των αδελφών μας να κραυγάζουν «Χάρε Κρίσνα» εντός των Ναών.

Ας το κρατήσουμε απλό… είναι πολύ όμορφο όπως ακριβώς είναι…

(Υ.Γ. Βάζω στοίχημα ότι ένας αγαπημένος και σοφός αδελφός που πίνουμε τσιπουράκι στο ποτήριον Αγάπης έχει διαφορετική άποψη και θα χαρώ όταν ξανασυναντηθούμε να μου τη φέρει κατακέφαλα)

Σε Πείσμα του Χρόνου-Κρόνου....

2011-05-02T13:07:00.000-07:00

Καλή σου μέρα φίλε μου και μοναδικέ αναγνώστη Θανάση. Ξέρω ότι άργησα να σε ζαλίσω με ένα ακόμα μπαράζ αμπελοφιλοσοφίας, αλλά ελπίζω ότι θα με συγχωρήσεις.

Πριν από λίγες εβδομάδες, ένας αγαπητός αδελφός και εξαίρετος επιστήμονας με μεγάλη και ολοκληρωμένη πια καριέρα στο Πανεπιστήμιο, μου χάρισε ένα βιβλίο του που αποτελούσε πολύτιμο απόσταγμα της προσωπικής του φιλοσοφίας απέναντι στη ζωή.

Γνωρίζοντας ότι πρόκειται για άνθρωπο του οποίου η γνώμη “μετράει” και δεν θα είχα να ασχοληθώ με κείμενο τύπου “Άρλεκιν”, το διάβασα με προσοχή. Το βιβλιαράκι αυτό αποτελείται από μια συλλογή μικρών ποιημάτων και πεζών τα οποία διαπνέονται από μια έντονη μελαγχολία και κάποιες φορές ακόμη και απαισιοδοξία για τη ζωή που περνάει και χάνεται.

Θα συμφωνήσεις κι εσύ μαζί μου Θανάση μου, ότι αν κοιτάξουμε γύρω μας, δεν υπάρχει τίποτα που να μας επιβεβαιώνει, σε ατομικό επίπεδο, ότι ο πανίσχυρος Τρίτος Νόμος της Θερμοδυναμικής δεν εφαρμόζεται εντατικά και χαρούμενα σε κάθε έκφανση της ζωής μας. Ο πανδαμάτωρ Χρόνος – Κρόνος τρώει καθημερινά τα παιδιά του, υπονομεύει την υγεία μας, μας γερνάει, υποσκάπτει τα θεμέλια όλων όσων δημιουργούμε στη ζωή μας και μας αποδεικνύει με μια σαδιστική ευχαρίστηση ότι δεν υπάρχει τίποτα απ'όσα σχεδιάζουμε που να μην μπορεί να καταρρεύσει εξαιτίας κάποιου αστάθμητου παράγοντα.

Οι συνέπειες είναι εμφανείς, όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου. Πόλεμοι, πείνα, δυστυχία, οικονομική κατάρρευση ολόκληρων κρατών (μαζί και του δικού μας), κρίση ηθικών αξιών, αδυναμία του Ανθρώπου να προσαρμοστεί σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον, οικολογική κρίση και πάει λέγοντας... Κάποιες φορές μας κάνει να αναρωτηθούμε εάν είναι πλέον σωστό να φέρνουμε νέους ανθρώπους σε αυτό τον κόσμο, για να τους κληροδοτήσουμε μια ζωή που θα είναι έρμαιο χιλιάδων αστάθμητων παραγόντων που συνεργούν εχθρικά προς την ίδια τους την ύπαρξη.

Ας μπούμε λοιπόν Θανάση μου σε ένα φανταστικό σκάφος και ας απομακρυνθούμε λιγάκι από τη Γη μας. Αυτό που θα παρατηρήσουμε, είναι ένας πανέμορφος φιλόξενος πλανήτης που αρμενίζει μέσα στο απόλυτο και εχθρικό κενό. Στον πλανήτη αυτό, εδώ και 2,5 δισεκατομμύρια χρόνια λειτουργεί μια διαδικασία που αποτελεί την υπέρτατη αυθάδεια απέναντι στον ζοφερό Τρίτο Νόμο. Το όνομα που της δίνουμε εν συντομία είναι “Ζωή”.

Αντιλαμβανόμενοι όλο αυτό το απερίγραπτο θαύμα που συμβαίνει γύρω μας, ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθούμε αν πραγματικά είναι ο Άνθρωπος το “Μέτρον Πάντων”, όπως μας έμαθαν στο σχολείο. Σύμφωνοι, ως νοήμονα όντα έχουμε τη δυνατότητα περίπλοκων νοητικών και πνευματικών διεργασιών που μας προκαλούν την αίσθηση του Δέους για όσα αντιλαμβανόμαστε. Όμως, τι ακριβώς αντιλαμβανόμαστε; Αν ζητήσεις από δέκα ανθρώπους να δουν την εικόνα που σου περιέγραψα πιο πάνω, θα πάρεις δέκα διαφορετικές απόψεις που ίσως θα κυμαίνονται από την πλέον εμβριθή έως την πιο ρηχή και γελοία.

Μήπως λοιπόν, η αντίληψή μας για τον Τρίτο Νόμο, ή όπως πολλοί αρέσκονται να τον αποκαλούν, τον “Νόμο του Μέρφυ” δεν μπορεί να ξεφύγει από τα στενά πλαίσια της ατομικότητάς μας; Μήπως αδυνατούμε να κατανοήσουμε εν τω συνόλω του το απίστευτο θαύμα της Δημιουργίας που ξεκίνησε πριν τόσο πολύ καιρό για να μας φιλοξενήσει μόνο κατά το τελευταίο απειροελάχιστο χρονικό διάστημα; Και είμαστε εμείς, θαρρείς Θανάση μου, η κορωνίδα της μεγαλειώδους αυτής διεργασίας; Και μόνο το να επικαλείται κανείς κάτι τέτοιο αποτελεί Ύβριν, κατά την αρχαιοελληνική ερμηνεία.

Αποτελούμε απλά ένα από τα συστατικά μέρη ενός οικοσυστήματος το οποίο, σαν μωρό στην κούνια του, αναπτύσσεται συνεχώς. Μάλιστα, το μωρό αυτό είναι στην ουσία αθάνατο, έχοντας τη δυνατότητα να μεταβάλλεται, να ανακαλύπτει νέους μηχανισμούς προσαρμογής και επιβίωσης και να απορρίπτει σταδιακά τα όποια καρκινικά κύτταρα θα μπορούσαν να απειλήσουν την ύπαρξή του. Πόσο περισσότερο λοιπόν μπορούμε να περιμένουμε από τη Θεία Πρόνοια να μας φροντίσει, απ'όσο μπορεί να περιμένει ένα κύτταρο στο σώμα μας να ασχοληθούμε μαζί του;

Αντιλαμβάνομαι καλέ μου Θανάση ότι η θέση μου μπορεί να ακούγεται σκληρή και απάνθρωπη. Μία τέτοια θεώρηση των πραγμάτων μας τοποθετεί σε ένα εντελώς ασήμαντο σημείο μέσα στην Πλάση και μας κάνει να νοιώθουμε έρμαια δυνάμεων που με κανένα τρόπο δεν μπορούμε να ελέγξουμε, πολύ δε περισσότερο να έχουμε ένα σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη των μελλούμενων να συμβούν.

Μπορεί λοιπόν κάποιος σαν εμάς να καθίσει και να μιζεριάζει στη γωνία του, αν αγνοήσει τα βαθύτερα νοήματα του αρχαίου μύθου του Προμηθέα. Η ημι-θεϊκή αυτή προσωποποίηση της εξελικτικής διαδικασίας μας τονίζει ότι στην πορεία ανάπτυξής του, το ανθρώπινο γένος έλαβε ένα μικρό κομμάτι από τη θεϊκή σπίθα, ένα απειροελάχιστο κομματάκι από τον Νου που κρύβεται πίσω από τα δισεκατομμύρια αυτά χρόνια της μαγικά αυθάδους εκδήλωσης της Ζωής. Ένα ελάχιστο στοιχείο που μας έκανε να αποστασιοποιηθούμε από τον κύκλο αρπακτικού-θηράματος που καθορίζει όλα τα άλλα έμβια όντα και να πάρουμε τη μοίρα μας στα δικά μας χέρια. Για να το θέσω πιο απλά, Θανάση μου, το δώρο μας ήταν ότι γίναμε κύτταρα του μυαλού αυτού του οργανισμού και όχι του σφιγκτήρα του (όσο απαραίτητα κι αν είναι ακόμη και αυτά).

Σαν τέτοια “κύτταρα”, εν τω συνόλω μας έχουμε την τεράστια δυνατότητα να συνθέσουμε μια διάνοια της οποίας οι δυνάμεις θα είναι απείρως μεγαλύτερες από το σύνολο των δυνατοτήτων των συνθετικών της μερών. Μπορεί ο καθένας από εμάς να μην είναι θεός, αλλά το συνδυασμένο σύνολό μας να προσεγγίζει πολύ περισσότερο τη θεϊκή Φύση, κατά τον ίδιο τρόπο που ένα σύνολο άνοων νευρώνων σχηματίζει τον εγκέφαλό μας.

Σε παλιότερο άρθρο μου σε είχα απασχολήσει, μέχρι τελικής ναρκώσεως, με αυτό που αποκαλούμε Τεκτονικό Εγρηγορός, τη συλλογική δηλαδή Νόηση και Ψυχή μιας ομάδας αδελφών που εργάζονται μαζί και επικεντρώνουν τη σκέψη τους και την ψυχή τους σε μια συλλογική διαδικασία που είναι το Τεκτονικό Τυπικό, “κατερχόμενοι στο βάθος της συνειδήσεώς τους, παρατηρώντας τα φυσικά φαινόμενα και εναρμονιζόμενοι με τον Παγκόσμιο Ρυθμό”. Ο ίδιος ακριβώς μηχανισμός, εάν μπορούσε να εφαρμοστεί σε πανανθρώπινο επίπεδο, θα ήταν ικανός να μεταβάλλει εντελώς την Πραγματικότητα, όπως την αντιλαμβανόμαστε.

Για να αναπτυχθεί όμως ένας τέτοιος μηχανισμός, απαιτούνται σύνθετες υποδομές, όπως η πολύπλευρη επικοινωνία και πληροφόρηση, η προσωπική ανάπτυξη μέσω ενός αποτελεσματικού συστήματος Παιδείας και μεταβίβασης γνώσεων και η δυνατότητα ψυχικής επικοινωνίας. Θα ήταν αφελές άλλωστε να περιμένουμε από τον φτωχό βιοπαλαιστή του Μπαγκλαντές να αποκτήσει επικοινωνιακές και ψυχικές ταυτίσεις με τον αστό απόφοιτο ενός μεγάλου δυτικού πανεπιστημίου.

Όμως, Θανάση μου, ακόμα και οι μεγαλύτεροι πλανήτες δημιουργήθηκαν όταν δύο κόκκοι αστρικής σκόνης κόλλησαν μεταξύ τους και άρχισαν σιγά-σιγά να ελκύουν ακόμη περισσότερους κόκκους, δημιουργώντας ένα όλο και ισχυρότερο βαρυτικό πεδίο.

Είσαι ξύπνιο παιδί και καταλαβαίνεις που το πάω, έτσι δεν είναι;

Ο μοναδικός θεσμός που δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τον ελεύθερο και επί ίσοις όροις ψυχικό και πνευματικό συντονισμό των ανθρώπων, χωρίς έξωθεν καθοδήγηση και δογματισμό, είναι αυτός του Τεκτονισμού. Με όλα τα προαναφερθέντα, εύκολα μπορεί κανείς να αντιληφθεί τις τεράστιες δυνατότητες που μπορεί να έχει ο ψυχικός συντονισμός των αδελφών μας σε κάποιες υψηλές πνευματικές αναζητήσεις και διεργασίες.

Η κατανόηση αυτών των δυνατοτήτων θα πρέπει να κάνει όλους εμάς να αντιμετωπίζουμε τόσο τη δική μας συμμετοχή, όσο και τη διαδικασία επιλογής των νέων αδελφών μας με εξαιρετική σοβαρότητα και προσοχή. Ο παντοδύναμος Νόμος του Μέρφυ μας έχει αποδείξει ότι ατομικά, δεν έχουμε τη δύναμη να κολυμπήσουμε κόντρα στο ρεύμα του αδυσώπητου Χρόνου.

Ξέρω ότι ζητάω πολλά, ότι κάποιες φορές ονειρεύομαι ότι η Αδελφότητά μας θα μπορούσε να είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό που έχουμε καταφέρει να την κάνουμε, αλλά ελπίζω να μου επιτρέψεις σε αυτά τα φτωχά άρθρα να σκιτσάρω με αδρές γραμμές το ιδανικό Πλατωνικό Πρότυπο προς το οποίο πρέπει να τείνουμε.

Ίσως κάποια μέρα να το καταφέρουμε κι αυτό...

Υπαρξιακές θεωρήσεις ενός "πιγκουίνου".....

2011-03-11T02:33:00.000-08:00

Χρόνια και ζαμάνια, καλέ μου φίλε Θανάση. Όπως σου είπα, το ρημάδι το ξεροκέφαλό μου διάγει περίοδο αγρανάπαυσης, η οποία είναι ακόμα αβέβαιο πόσο θα διαρκέσει. Παρόλα αυτά, δεν μπορώ παρά να κάνω κάποιες σκέψεις, τις οποίες, θέλεις δεν θέλεις, μοιράζομαι και μαζί σου.

Προχτές λοιπόν, ντυμένος με το μαύρο μου το κουστουμάκι, τη σκούρα μου τη γραβάτα και το μαύρο το παλτό μου, πλησίαζα την είσοδο του τεκτονικού μεγάρου όπου εργάζεται η στοά μου και παρατηρούσα όλους τους υπόλοιπους αδελφούς μου να έρχονται προς την ίδια κατεύθυνση. Ένας φίλος και αδελφός που γνωρίζω στο φατσοβιβλίο (αγγλιστί Facebook), μας αποκαλεί «πιγκουίνους» λόγω αυτής της μάλλον πένθιμης, ή τουλάχιστον παράταιρης εμφάνισής μας.

Οι περίοικοι και περαστικοί μας κοιτούσαν (όπως πάντα) με περιέργεια και δεν ήταν καθόλου δύσκολο να καταλάβεις τι σκέψεις περνούσαν από το μυαλό τους. Στα μάτια τους φαντάζουμε είτε αστείοι, είτε ένα τσούρμο συνωμοτών που απεργάζονται την καταστροφή κάθε τι καλού κ’αγαθού έχει απομείνει στη χωλαίνουσα κοινωνία μας, στην προσπάθειά μας να φέρουμε τη βασιλεία του 666, των Νεφελίμ ή της Μέρκελ, ανάλογα με το πόσο πυροβολημένος είναι κανείς...

Από την άλλη, δεν μπορώ παρά να σκέφτομαι και τη γνώμη της γυναίκας μου για εμένα, τους αδελφούς μου και τα ενδιαφέροντά μας, η οποία δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι είναι πλήρως εναρμονισμένη με αυτό που ονομάζουμε «απεριόριστη εκτίμηση». Στην καλύτερη περίπτωση, ξεφυσάει και μου πετάει κάτι ειρωνικό, απ’αυτά που λένε οι γυναίκες μας όταν θέλουν να μας υπογραμμίσουν ότι ποτέ μας δεν μεγαλώσαμε πραγματικά.

Φυσικά, κάθε προσπάθειά μου να την πείσω ότι η συμμετοχή μου και η δραστηριοποίησή μου στην Αδελφότητά μας, σκοπό έχει την αυτοβελτίωση, την αυτογνωσία και το να με κάνει καλύτερο άνθρωπο, αποσπά με αυξανόμενο ρυθμό τα ειρωνικά της σχόλια που περιστρέφονται γύρω από το πεζό επιχείρημα «αν αυτοβελτιώνεσαι, όπως λες, γιατί μου είναι τόσο δύσκολο να το διακρίνω;».

Και σα να μη φτάνει αυτή η εγγενής έλλειψη κατανόησης από τα έτερα ημίσεά μας, τις βλέπεις να κάνουνε πηγαδάκια σε συγκεντρώσεις αδελφών μετά των συζύγων τους και να βγάζουνε τα φτυάρια, ανατροφοδοτώντας και επαυξάνοντας τα φαρμακερά τους σχόλια για τους άντρες τους και τις αγνές φιλοσοφικές τους ενασχολήσεις.

Όλα λοιπόν τα παραπάνω απασχολούσαν το φτωχό μου μυαλό κατά την είσοδό μου στο τεκτονικό μας μέγαρο. Και παρά τη φιλική ατμόσφαιρα και τη θαλπωρή που νοιώθουμε εκεί μέσα, μοιραζόμενοι τα ενδιαφέροντά μας με ανθρώπους που μας καταλαβαίνουν, δεν μπόρεσα παρά να εντείνω τις μελαγχολικές μου σκέψεις, βλέποντας κάποιους γηραιούς αδελφούς να έχουν «ψιλοπάρει» τον υπνάκο τους μεταξύ των εκκλήσεων του Σεβασμίου να σηκωθούμε από τις καρέκλες μας.

Κάποτε, η συμμετοχή ενός ελεύθερου και χρηστοήθους άνδρα στον Τεκτονισμό θα μπορούσε να εκληφθεί ως ένα ορόσημο στα προσωπικά του επιτεύγματα. Η κοινωνική επιρροή ήταν συγκεντρωμένη στους ελάχιστους «γραμματιζούμενους» ανθρώπους μιας κοινωνίας που αποτελείτο κυρίως από αγράμματους χειρώνακτες, και οι περισσότεροι από αυτούς τους «ισχυρούς» επεδίωκαν να ενταχθούν στην ελίτ που αντιπροσώπευε η αδελφότητά μας. Σήμερα όμως, ο αριθμός των ενεργών Τεκτόνων έχει μειωθεί σημαντικά, την ίδια στιγμή που ο πληθυσμός της χώρας μας έχει υπερδιπλασιαστεί και οι κοινωνικές επιρροές έχουν μετακομίσει στα πορτοφόλια των χονδρεμπόρων, των εργολάβων και των αεριτζήδων, οι οποίοι δεν χολοσκάνε ιδιαίτερα για την προσωπική τους ανεύρεση του Φωτός, προτιμώντας αντ’αυτού, ένα δίμετρο μοντέλο που ομιλεί απταίστως κάποια εκ των πολλών Σλαβικών γλωσσών.

Οπότε, καλέ μου φίλε Θανάση, τι μένει για εμάς που ακολουθήσαμε το Τεκτονικό βίωμα; Γίναμε ένα εξεζητημένο καφενείο, μια αναχρονιστική λέσχη μεσηλίκων, ένα φιλανθρωπικό σωματείο από τα πολλά που απαρτίζονται από αραχνιασμένους υπερήλικες, ή ένα απολίθωμα κάποιου ενδόξου παρελθόντος που διέδωσε τον Διαφωτισμό στα πέρατα του Δυτικού κόσμου και τώρα είναι έρμαιο στα ειρωνικά σχόλια των αγαπημένων μας συζύγων; Μάλλον σκοτεινή και απαισιόδοξη μου φαντάζει αυτή η άποψη.

Όμως….

Πότε η συμμετοχή ενός αδελφού σε μια στοά δεν υπήρξε δύσκολη, ίσως άχαρη και δεν του γέννησε κάποιους προβληματισμούς; Ο Joseph Rudyard Kipling, στο ποίημά του «Στοά – Μητέρα» μας θυμίζει μια άλλη εποχή, τόσο διαφορετική αλλά και τόσο ίδια με τη δική μας:

Ήταν ο Ρούντλ, ο σταθμάρχης
Και ο Μπέτζλει που δούλευε στα τραίνα
Και ο Ακμαν από την Επιμελητεία
Και ο Ντόνκιν από τις Φυλακές,
Και ο Μπλέϊκ ο Λοχίας εκπαιδευτής
Για δύο φορές ήταν δικός μας Σεβάσμιος
Μαζί με αυτόν που είχε το μαγαζί «Ευρώπη»
Τον γέρο – Φάμτζι Εντουλτζι

Έξω «Εταίρε, Κύριοι, Χαίρεται, Σαλαάμ»
Μέσα «Αδελφέ» και δεν υπήρχε τίποτα κακό.
Συναντιόμασταν στο Αλφάδι και χωριζόμασταν στον Γνώμονα
Και γω ήμουν ο δεύτερος Επόπτης στη Μητέρα Στοά μου εκεί κάτω !!

Είχαμε και τον Μπόλα Ναθ τον λογιστή
Και τον Σαούλ, τον ισραηλίτη του Άντεν,
Και τον Ντιν Μοχάμεντ σχεδιαστή στο Κατάστο,
Ήταν ο Μπαμπού Τσακερμπούτυ
Και ο Αμίρ Σίχ, ο σιίτης ,
Και ο Κάστρο των γραφείων επισκευών
ο Ρωμαιοκαθολικός!

Δεν είχαμε ωραίες επιγραφές
Και ο Βωμός μας ήταν παλιός και απέριττος
Αλλά γνωρίζαμε τα αρχαία Οροθέσια
Και τα τηρούσαμε κατά κεραία και γράμμα.
Και το παρατηρούσαμε όλο αυτό από απόσταση
Μου κάνει εντύπωση αυτό το γεγονός
Που δεν υπήρχε ούτε ένας βέβηλος
Εκτός, ίσως , από μας τους ίδιους.

Έπειτα κάθε μήνα, όταν τελείωναν οι Εργασίες
Καθόμασταν όλοι και καπνίζαμε,
(Δεν συνηθίζαμε να κάνουμε τράπεζα
Για να μην φέρουμε σε δυσκολία ούτε έναν αδελφό)
Και μιλούσαμε, ένας μετά τον άλλον,
για την Θρησκεία και για άλλα πράγματα,
Κάθε ένας αναφερόμενος στο Θεό που ήξερε καλύτερα.

Ένας μετά τον άλλον μιλούσαμε,
Κι ούτε ένας αδελφός δεν βιάζονταν,
Μέχρι που η αυγή ξυπνούσε τους παπαγάλους
Και το άλλο το πουλί το περιπλανώμενο
Μιλούσαμε για όλα αυτά που αισθανόμασταν περίεργα
Και πηγαίναμε στα σπίτια για να κοιμηθούμε
Με τον Μωάμεθ, τον Θεό, τον Σίβα
Που αλλάζανε βάρδια μέσα στα κεφάλια μας.

Συχνά, κάτω από τις εντολές της Κυβέρνησης
Περιπλανώμενα βήματα μας επισκέφθηκαν
Και μας μετέφεραν χαιρετισμούς αδελφικούς
Από Στοές Ανατολής και Δύσης,
Σύμφωνα με τις οδηγίες που έλαβαν,
Από την Κοχάτ μέχρι την Σιγκαπούρη.
Πόσο θα ήθελα να ξαναδώ
Μια φορά αυτούς τους αδελφούς μου από την Στοά – Μητέρα.

Θα ήθελα να τους ξανάβλεπα,
τους Αδελφούς μου μαύρους και σκούρους,
μέσα στην οσμή των πούρων εκεί,
ενώ το κάρβουνο περνούσε από χέρι σε χέρι
Με τον γέρο khansamah που ροχαλίζει
Αχ ας ήμουν Δάσκαλος Μασόνος με μεγάλη φήμη
Στην Στοά – Μητέρα μου, ακόμα μια φορά

Έξω «Εταίρε, Κύριοι, Χαίρεται, Σαλαάμ»
Μέσα «Αδελφέ» και δεν είχε τίποτα κακό.
Συναντιόμασταν στο Αλφάδι και χωριζόμασταν στον Γνώμονα
Και γω ήμουν ο δεύτερος Επόπτης στη Μητέρα Στοά μου εκεί κάτω !!

………………………….

Ποτέ και κανένας δεν μας έταξε χρήμα, δόξα, αναγνώριση ή γνωριμίες όταν αποφασίσαμε να κρούσουμε τη θύρα του Ναού. Το πράξαμε με δική μας ελεύθερη βούληση, αποδεχόμενοι τις πιθανές δυσμενείς συνέπειες που κάτι τέτοιο θα είχε στην οικογενειακή, την κοινωνική ή την επαγγελματική μας πορεία, λαμβάνοντας υπόψη μας ότι η Ελληνική Κοινωνία δεν είναι η πλέον φίλα προσκείμενη απέναντι στον Ελευθεροτεκτονισμό. Και το κάναμε για εμάς τους ίδιους, γιατί είχαμε κάποιες ανησυχίες και ερωτηματικά που η καθημερινότητά μας δεν τους έδινε επαρκείς απαντήσεις.

Συνεπώς, ο δρόμος που ακολουθούμε θα είναι ο ίδιος, είτε όταν βρισκόμαστε μέσα σε ένα ασφυκτικά γεμάτο και πολύβουο τεκτονικό μέγαρο, είτε εκείνες τις κρύες μέρες που απέναντί μας βρίσκεται ο μισοκοιμισμένος γεράκος αδελφός που οδοιπόρησε για να είναι μαζί μας.

(Και τις γυναίκες μας τις αγαπάμε απεριόριστα, κι ας μας ειρωνεύονται ενίοτε)

Δίνοντας Ζωή δια του Παραδείγματος

2011-02-11T03:31:00.000-08:00

Καλέ και αφοσιωμένε μου φίλε και μοναδικέ μου αναγνώστη Θανάση, όπως σου είπα και σε προηγούμενη ανάρτησή μου, το μυαλό μου διάγει κάποιες φορές την απαραίτητη για την σχεδόν εύρυθμη λειτουργία του, αγρανάπαυση.

Από την άλλη, το να επιδίδεται κανείς σε μαζική παράθεση φιλοσοφικών, υπαρξιακών και κοινωνιολογικών θέσεων, μπορεί να είναι κάποιες φορές ναρκισσιστικά διασκεδαστικό, δεν είναι όμως πάντα κοινωνικά ωφέλιμο. Κι εμείς οι Τέκτονες, ως γηραιοί πρόσκοποι που βαριούνται πια να στήσουν μια σκηνή μέσα στο δάσος (προτιμάμε τις πιο ψυχοκαθαρτήριες επισκέψεις σε ταβερνεία και λοιπούς ναούς του θεού Διονύσου), οφείλουμε να βρούμε άλλους, πιο πρόσφορους τρόπους να βοηθήσουμε αποτελεσματικότερα το κοινωνικό σύνολο.

Έτσι, σήμερα θα επιχειρήσω να γίνω πιο σοβαρός και να απευθυνθώ στους αδελφούς μου, αλλά είσαι ελεύθερος Θανάση μου να κάτσεις σε μια γωνιά και να ακούς… Δεν πρόκειται να παραδώσω κανένα Τυπικό σε αμύητους σαν την αφεντομουτσουνάρα σου, όσο κι αν σε αγαπώ για την υπομονή και την ανοχή σου στα όσα γράφω…

Πριν από λίγο καιρό έγινα μάρτυρας της αγωνίας ενός γηραιού αδελφού, ο οποίος έβλεπε το εγγονάκι του να σβήνει από λευχαιμία. Η αθώα αυτή ψυχούλα έχασε τελικά τη μάχη της και μόνο να φανταστώ μπορώ, την αγωνία, τη θλίψη και την απελπισία των γονιών του, που έβλεπαν το κοριτσάκι τους να καταρρέει μέρα με τη μέρα, μέχρι που όλα τελείωσαν με τον πιο τραγικό τρόπο.

Πριν από κάποιες δεκαετίες αυτή ήταν η προδιαγεγραμμένη μοίρα των ανθρώπων που κάποιο όργανό τους σταματούσε να λειτουργεί όπως έπρεπε. Για το λόγο αυτό οι άνθρωποι ήταν και πιο μοιρολατρικοί και αποδέχονταν θέλοντας και μη την κακοτυχία που τους χτυπούσε την πόρτα.

Από τότε όμως, οι εξελίξεις στην ιατρική επιστήμη υπήρξαν ραγδαίες. Οι γιατροί και οι άλλοι ερευνητές έκαναν με το παραπάνω το καθήκον τους στο να απαλύνουν τον ανθρώπινο πόνο, αλλά δεν είναι πάντα η επιτυχημένη εγχειρητική διαδικασία ή το αποτελεσματικό φάρμακο αυτό που θα βοηθήσει έναν άρρωστο.

Πολλές φορές χρειάζεται μια καρδιά, ένα νεφρό, πνεύμονας, συκώτι ή κάποιο άλλο όργανο, προκειμένου να ζήσει κάποιος συνάνθρωπός μας, ο οποίος μπορεί κάλλιστα να είναι το παιδί μας, η ο γονιός μας ή η γυναίκα μας.

Και όμως… στην Ελλάδα μας σχεδόν κανένας δεν νοιάζεται γι αυτό, σα να μην πρόκειται ποτέ να συμβεί στον ίδιο ή την οικογένειά του. Η Εκκλησία αδιαφορεί και δεν άκουσα ποτέ κανένα ιερωμένο να προτρέπει το ποίμνιό του να γίνουν δωρητές οργάνων. Το επίσημο Κράτος προτιμάει να σκορπάει τα χρήματά του στο να μας πείσει πόσο ευτυχισμένοι είμαστε που ζούμε στην Ελλάδα και απολαμβάνουμε τα έργα που κάνει η κάθε κυβέρνηση, παρά να οργανώσει μια σοβαρή εκστρατεία για να εξασφαλίσει επάρκεια στο τόσο αναντικατάστατο αυτό αγαθό.

Εδώ και πολλά χρόνια, οι Τέκτονες αποφάσισαν και οργάνωσαν εθελοντικές αιμοδοσίες για να προσφέρουν ένα άλλο πολύτιμο αγαθό στους συνανθρώπους μας. Μήπως είναι καιρόν να κάνουμε το επόμενο βήμα;

Από το 1998 κουβαλάω επάνω μου μια μικρή κίτρινη καρτούλα που το βάρος της είναι μηδαμινό. Και η καρτούλα αυτή δίνει το δικαίωμα στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων, σε περίπτωση αδόκητης και απευκταίας αναχώρησής μου για την Αιώνια Ανατολή, να αφαιρέσει ό,τι μπορεί να είναι χρήσιμο για να σωθεί η ζωή κάποιων συνανθρώπων μου.

Δεν μπορώ να αντιληφθώ το λόγο, αλλά είναι ελάχιστοι οι συνάνθρωποί μας που κουβαλάνε αυτή την καρτούλα επάνω τους, ένα τόσο δα χαρτάκι που μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο για κάποιον άλλο άνθρωπο.

Το να την αποκτήσει κανείς είναι εξαιρετικά εύκολο. Αρκεί να μπεί στη διεύθυνση:

http://www.eom.gr/article_detail.asp..._article_id=32

Προτείνω λοιπόν, όλες οι Σ.’.Στ.’. από όλα τα Ελληνικά Τεκτονικά Τάγματα, να φέρουν το θέμα της δωρεάς οργάνων προς συζήτηση, ή έστω ένας αδελφός να ρίξει την ιδέα στον Σάκο των Προτάσεων. Θα ήταν μια εξαιρετική για την εικόνα μας ιδέα, η κίνηση αυτή να γίνει οργανωμένα από τις Μεγάλες Στοές και να παρουσιάσουμε 50, 100, 1000 αιτήσεις για την Κάρτα Δωρητή Οργάνων, δίνοντας το Παράδειγμα ότι εμείς, οι Τέκτονες, είμαστε παρόντες για να ανακουφίσουμε τον ανθρώπινο πόνο, με όσα μέσα μπορούμε να διαθέσουμε και ότι τα μέσα αυτά δεν έχουν πάντα να κάνουν με το Χρήμα.

Είπον…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 20/4/2011
Δυστυχώς, τα τελευταία τραγικά γεγονότα ήλθαν προς επίρρωσιν του άρθρου αυτού. Ένας φίλτατος αδελφός, 31 μόλις ετών, μετά από ένα τραγικό τροχαίο ατύχημα που είχε στις 10/4/2011 κατέληξε εγκεφαλικά νεκρός. Η οικογένειά του, ακολουθώντας την εκπεφρασμένη επιθυμία του, δώρησε τα όργανά του για να σωθούν οι ζωές πολλών συνανθρώπων μας. Η τραγωδία αυτή στοίχισε πάρα πολύ σε όλους εμάς που τον γνωρίζαμε. Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχούλα του...

V.I.T.R.I.O.L.

2011-01-19T01:35:00.000-08:00

Καλώς σε βρήκα και πάλι φίλτατε και μοναδικέ μου αναγνώστη, Θανάση. Τελικά, μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε, όπως αποδείχθηκε από τις εκπληκτικά πολυπληθείς ηλεκτρονικές επιστολές που μου έστειλες κάτω από διάφορα ονόματα, προκειμένου να συνεχίσω να σου προσφέρω το απάνθισμα της αμπελοφιλοσοφίας μου. Αφού λοιπόν διακατέχεσαι από τόσο μαζοχισμό, ποιος είμαι εγώ να σου χαλάσω το χατίρι;

Το πρόβλημα βέβαια που αντιμετωπίζω, ως ένας μη προνομιούχος εργαζόμενος που δοκιμάζεται σκληρά από την οικονομική κρίση, είναι ότι πρέπει να εξασφαλίσω στην οικογένειά μου τα προς το ζην, αν δεν θέλω να καταντήσω ένα νεότερο κακέκτυπο του μακαρίτη του Σωκράτη, που η Ξανθίππη η γυναίκα του τον έκραζε σε όλη την Αγορά, αποκαλώντας τον αχαΐρευτο και άχρηστο να τη ζήσει και ότι προτιμάει να τριγυρίζει με αγοράκια (δεν υπονοώ τίποτα για εσένα Θανάση μου, άλλωστε εσύ είσαι γεροξούρας σαν κι εμένα). Έτσι, καλέ μου φίλε, θα σου ζητήσω κάποιες φορές να δείχνεις ανοχή, υπομονή και κατανόηση, αν αργώ να δημοσιεύω ένα νέο πνευματικό πόνημα, γεγονός που θα σημαίνει είτε ότι εργάζομαι σκληρά για την επιβίωση, ή ότι η κεφάλα μου βρίσκεται σε φάση αγρανάπαυσης (γεγονός που έχω παρατηρήσει να συμβαίνει όλο και πιο συχνά, τώρα τελευταία).

Όπως λοιπόν είπε και ο Ρωμαίος σοφός, «Ante victoriam ne canas triumphum». Στην ουσία αυτό σημαίνει σε ελεύθερη μετάφραση «μην ξεβρακώνεσαι πριν δεις το ποτάμι» και δεν έχει καμία σχέση με τα γραφόμενα, αλλά κάθε καλλιεργημένος συγγραφέας οφείλει να παραθέτει ένα λατινικό ρητό και αυτό ήταν το πρώτο που μου έβγαλε το Google όταν το έψαξα. Τώρα λοιπόν που σου έκανα και τη σχετική φιγούρα μου ως κουλτουριάρης, επανέρχομαι στις ταπεινές και μάλλον αφελείς αναλύσεις μου.

Στις προηγούμενες αναρτήσεις μου θίξαμε διάφορα θέματα που έχουν να κάνουν περισσότερο με το ζητούμενο ρόλο του Ελευθεροτεκτονισμού στη σύγχρονη κοινωνία. Είναι βλέπεις μεγάλος ο αριθμός των αδελφών που αγωνιούν για το ρόλο μας και αυτό είναι ενθαρρυντικό, γιατί πιστεύω ότι κανένας από εμάς δεν θα επιθυμούσε να καταλήξουμε να είμαστε ένα ιδιότυπο κλαμπάκι μαυροφορεμένων μεσηλίκων με αστείες ποδίτσες και χειραψίες.

Η αγωνία αυτή προέρχεται από τη σύγκριση που κάνει ο καθένας μας μεταξύ των πρακτικών και συμπεριφορών που υιοθετεί η θύραθεν κοινωνία και αυτών που βιώνουμε και ακολουθούμε μέσα στους Ναούς. Και φυσικά, στον καθένα μας ανακύπτει η εύλογη απορία, γιατί κάποιες συνήθειες και ηθικοί κανόνες του Τεκτονισμού δεν θα μπορούσαν να γίνουν κτήμα και βίωμα της Κοινωνίας μας, μια και κάτι τέτοιο θα βελτίωνε δραματικά το κλίμα που επικρατεί μεταξύ των συνανθρώπων μας. Είναι δηλαδή τόσο δύσκολο να περιμένουμε να βρούμε ανοχή, ταπεινοφροσύνη, αγάπη, ευγένεια και αλληλεγγύη έξω από τις στοές μας; Και αν είναι τόσο δύσκολο (που δυστυχώς είναι), τι θα μπορούσαμε να πράξουμε εμείς ως Τέκτονες;

Δυστυχώς, οποιαδήποτε συνταγή θα μας παρέθετε κάποιος (μεταξύ των οποίων κι εγώ), θα ήταν καταδικασμένη να αποτύχει και αν δεν βαρέθηκες ήδη, επίτρεψέ μου να προσπαθήσω να σου εξηγήσω το γιατί, παραφράζοντας ιδέες και απόψεις αδελφών πολύ πιο έμπειρων και σοφών από εμένα.

Βλέπεις, καλέ μου φίλε Θανάση, ο καθένας από εμάς που επιλέξαμε να ενταχθούμε στην Τεκτονική αδελφότητα, το έπραξε πρωτίστως για τον εαυτό του. Σύμφωνοι, το τεκτονικό βίωμα είναι ατομική υπόθεση και αν μπορούσα να σου ζωγραφίσω μια εικόνα, αυτή θα αποτελείτο από χιλιάδες ξεχωριστά μονοπάτια που ο καθένας από εμάς ακολουθεί, αλλά το σημαντικό είναι όλα αυτά τα μονοπάτια να είναι προσανατολισμένα προς την ίδια κατεύθυνση, το Φώς. Αυτό είναι ο Πολικός μας Αστέρας και αυτό προσπαθούμε να φθάσουμε, τις περισσότερες φορές με λιγότερη, παρά με περισσότερη επιτυχία. Και το πράττουμε, «κατερχόμενοι στο βάθος της συνειδήσεώς μας, παρατηρώντας τα φυσικά φαινόμενα και εναρμονιζόμενοι με τον παγκόσμιο ρυθμό». Εν ολίγοις, συντονιζόμενοι με το Τεκτονικό Εγρηγορός, όπως σου είχα αναφέρει σε μια παλιότερη ανάρτησή μου.

Οι Αλχημιστές του μεσαίωνα χρησιμοποιούσαν την λέξη VITRIOL, που αποτελούσε αρκτικόλεξο της λατινικής έκφρασης «Visita Interiora Terrae Rectificando Invenies Occultum Lapidem», δηλαδή «επισκέψου το εσωτερικό της γης και βελτιούμενος θα ανακαλύψεις την κρυμμένη λίθο των σοφών». Αυτό αποτελούσε μια έκκληση προς τους αναζητητές της αληθείας να κατέλθουν στο βάθος της δικής τους συνείδησης, να γνωρίσουν τους ίδιους τους εαυτούς τους, την ψυχή τους και μόνο τότε θα ανακαλύψουν τον αθάνατο Λόγο που εκπορεύεται από μέσα τους και τους συντονίζει με τη θεία Δημιουργία

Όμως, Θανάση μου, οποιοσδήποτε δεν έχει κάψει όλα του τα εγκεφαλικά κύτταρα προσπαθώντας να αποφασίσει τι χρώμα θα παραγγείλει την επόμενη «Μπέμπα» του, μπορεί να αντιληφθεί ότι η προσπάθεια αυτή είναι κοπιαστική, αγωνιώδης, μοναχική και ιδιαίτερα επίπονη, με αποτέλεσμα ελάχιστοι φωτισμένοι αδελφοί μας να καταφέρνουν να τη φέρουν σε αίσιο πέρας. Γι αυτούς τους ανθρώπους, τους πραγματικούς Μυημένους Τέκτονες αδελφούς, η προσπάθειά τους αυτή τιμά και αναδεικνύει την Ανθρώπινη φύση τους και η ζωή τους εμφορείται από Αλήθεια, Αγάπη, παντελή έλλειψη εγωισμού και ικανότητα να δέχονται αλλά και να προσφέρουν σε όλους τους ανθρώπους γύρω τους. Μεταμορφώνοντας με αυτό τον τρόπο την ανθρώπινη υπόστασή τους, ενώνονται με το Φως. «Τότε μόνον φαίνεται για τον λίαν εξελιγμένο Άνθρωπο, το αληθινό βασίλειο του Ορθού Λόγου, εν μέσω Δικαιοσύνης και Αγάπης, μετά την λύτρωση της Ελευθέρας Βουλήσεως, από τον διαρκή αγώνα της με τις κληρονομικές προδιαθέσεις και με τις ανάγκες της ζωής».

Και φυσικά, το εύλογο και εν πολλοίς απαντητικό ερώτημα που ακολουθεί αυτά τα λίγα που σου ανέφερα, είναι: «Πως μπορεί ένας Μύστης, σαν αυτόν που σου περιέγραψα, να αλλάξει την κοινωνία;»

Όπως μας δίδαξε η Ιστορία, Θανάση μου, δεν μπορεί. Και αυτό, διότι οι ενέργειες, αποφάσεις και προσανατολισμοί του, αποτελούν συνισταμένη παραγόντων εν πολλοίς ακατανόητων για ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν ακολουθήσει την ίδια πνευματική ατραπό με αυτόν. Και η Ιστορία, καλέ μου φίλε, μας επιβεβαιώνει επίσης ότι οι μεγάλοι Μύστες της Ανθρωπότητας ουδέποτε κατάφεραν να επηρεάσουν τον κοινωνικό τους περίγυρο προσπαθώντας να μεταγγίσουν αυτούσια τη Σοφία τους σε αυτόν, αλλά το έπραξαν πάντοτε δια του Παραδείγματος, εισερχόμενοι στη δική τους Ιερουσαλήμ καβάλα σε ένα ταπεινό γαϊδουράκι και προσφέροντας τη ζωή τους σε αντάλλαγμα για την πνευματική ανάταση των συνανθρώπων τους, των ίδιων αυτών ανθρώπων που τους κρέμασαν στον σταυρό ή τους έδωσαν να πιουν το κώνειο.

Και επειδή Θανάση μου, εμείς οι ταπεινοί αδελφοί εκλεκτών και φωτισμένων ανθρώπων προσπαθούμε με νύχια και με δόντια να βιώσουμε την ανταύγεια της ανάκλασης του Φωτός (και ποτέ το ίδιο το Φως), είναι δεδομένο ότι δεν μπορούμε να έχουμε ούτε τις δυνάμεις, ούτε τη φιλοδοξία να αλλάξουμε μόνοι μας την Κοινωνία, παρά μόνο προσφέροντας στο συνάνθρωπό μας ένα ταπεινό παράδειγμα του τι θα μπορούσε να είναι λίγο καλύτερο και πιο ανθρώπινο στη ζωή του.

Αν το επιτύχω αυτό έστω για έναν άνθρωπο δίπλα μου, θα το θεωρήσω δικαίωση των επιλογών μου. Η υπόλοιπη Κοινωνία μπορεί να περιμένει…

H Υπερθέρμανση του μυαλού μας (μη Τεκτονικόν Τεμάχιον)

2011-01-18T03:30:00.001-08:00

Φίλε, αδελφέ και μοναδικέ μου αναγνώστη Θανάση, γνωρίζω πολύ καλά και σέβομαι τις οικολογικές σου ευαισθησίες, ακόμα κι αν έφτασες στο σημείο να σβήνεις τα φώτα από το δωμάτιο κάθε φορά που ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου, για να μην καταναλώνεις άσκοπα ενέργεια.

Βλέπεις, η φράση της μόδας τα τελευταία χρόνια είναι η «πλανητική υπερθέρμανση» και όπως μας έχουν φάει τα αυτιά οι διάφορες οικολογικές οργανώσεις, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο άνθρωπος εκπέμπει δισεκατομμύρια τόνους διοξειδίου του άνθρακα (CO₂) στην ατμόσφαιρα, ως αποτέλεσμα της καύσης όλων αυτών των κακών ορυκτών καυσίμων όπως το πετρέλαιο και ο άνθρακας.

Τα σενάρια είναι πολύ απογοητευτικά, σε βαθμό που σκέφτομαι σοβαρά να αγοράσω ένα οικοπεδάκι στα Ζαγοροχώρια για να έχουν τα παιδιά μου κάτι να χτίσουν το παραθαλάσσιό τους μετά από καμιά εικοσαριά χρόνια. Κι αυτό, γιατί η συγκέντρωση του CO₂ στην ατμόσφαιρα δημιουργεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου που θα λιώσει τους πάγους στους πόλους, τα καιρικά φαινόμενα θα γίνουν εξαιρετικά βίαια, και η ανθρωπότητα θα πρέπει να βγάλει βράγχια πίσω από τα αυτιά για να τη σκαπουλάρει.

Αλλά, βρε Θανάση μου, γνωρίζοντας τι ξερή κεφάλα διαθέτει ο προσφιλής σου μπλογκοσυντάκτης, δεν θα περίμενες τίποτα άλλο από αυτόν (εμένα δηλαδή) από το να κάνει κάποιες ενοχλητικές ερωτήσεις στους κατά τα άλλα συμπαθέστατους οικολόγους της γειτονιάς του. Και ας ξεκινήσουμε με μια μικρή ιστορική αναδρομή που ίσως σε διαφωτίσει λιγάκι:

Βρισκόμαστε στη χρυσή δεκαετία του ‘80. Στη Μεγάλη Βρετανία κυβερνάει η κυρία Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία στην πρεμούρα της να σπάσει τον τσαμπουκά όλων των ενοχλητικών εργατικών συνδικάτων, τα έχει βάλει με τους ανθρακωρύχους και αυτοί με τη σειρά τους έχουν κάνει κατάληψη στα ανθρακωρυχεία όλης της χώρας και η κατάσταση έχει γίνει ολίγον άγρια.

Η καλή μας Μάγκι, θέλοντας να απεξαρτήσει τη χώρα από το κάρβουνο (και αυτούς που το βγάζουν στην επιφάνεια) και να στραφεί στην πυρηνική ενέργεια που τόση αδυναμία της έχει, κάνει μια περίεργη συμμαχία με τις οικολογικές οργανώσεις. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, αρχίζουν να ακούγονται φωνές για το πόσο βλαβερή είναι η καύση του άνθρακα και ότι το CO₂ που παράγεται από αυτή θα προκαλέσει οσονούπω το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Όλα αυτά, Θανάση μου, με τις ευλογίες της Συντηρητικής κυβέρνησης της Βρετανίας, που υπό φυσιολογικές συνθήκες άκουγε τη λέξη «οικολογία» και έβγαζε πολύχρωμα σπυράκια. Το περίεργο ήταν ότι όλες οι χρηματοδοτούμενες έρευνες επικεντρώθηκαν στον άνθρακα, αλλά δεν πείραξαν καθόλου το πετρέλαιο που τόσο χαρωπά αντλούσαν οι 7 αδελφές από τη Βόρεια Θάλασσα.

Είμαστε σε μια εποχή που ο Κομμουνισμός, ως ιδεολογία, έχει πιάσει πάτο. Κάτι η δικτατορία στην Πολωνία, κάτι το Αφγανιστάν, κάτι οι Σοβιετικοί ηγέτες που ήταν πιο θνησιγενείς από το σκώρο, είχαν αφήσει τον μακαρίτη τον Ρόνι και τη Θάτσερ να αλωνίζουν ανενόχλητοι από την «Αυτοκρατορία του Κακού». Έτσι, ο κάθε επαναστατημένος διανοούμενος, μη έχοντας άλλο αποκούμπι, πήγε και έβγαλε τον πόνο του στην οικολογία, όπως μας απέδειξε ο φίλος μας ο Ντανιέλ Κον Μπετίτ.

Με την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ, το οικολογικό κίνημα εμπλουτίσθηκε με χιλιάδες πρώην κομμουνιστές «ινστρούχτορες» οι οποίοι του έδωσαν μια άλλη δυναμική στις ενέργειές του, όπως είχαν μάθει να πράττουν παλαιότερα για το προσφιλές τους κόμμα (ποιο κόμμα, ένα είναι το κόμμα βρε Θανάση!).

Έτσι, η μπλόφα που ξεκίνησε η Μάγκι, έφτασε να γίνει ένα κίνημα που επηρέαζε πλέον ολόκληρες κυβερνήσεις. Κανένας πολιτικός δεν μπορούσε να το αγνοήσει. Και φυσικά, μέσα στον Ακαδημαϊκό κόσμο, οι πάσης φύσης ερευνητές άρχιζαν να τρίβουν τα χέρια τους. Για παράδειγμα, ο ζωολόγος που δεν μπορούσε να πάρει φράγκο για την έρευνά του επάνω στις αναπαραγωγικές συνήθειες του κίτρινου σκίουρου της Αλσατίας, άρχισε να αρμέγει τον κρατικό κορβανά προτείνοντας έρευνα επάνω στις αναπαραγωγικές συνήθειες αυτού του ζωακίου ΚΑΙ τις επιπτώσεις που αυτές έχουν στην παγκόσμια υπερθέρμανση.

Μιλάμε Θανάση μου για ακαδημαϊκές μπίζνες που ξαφνικά, έφτασαν τα δισεκατομμύρια δολάρια. Ποιος κακομοίρης επιστήμονας θα έμενε έξω από αυτό το πάρτι; Έτσι, άρχισαν να βλέπουν το φως της ημέρας χιλιάδες ερευνητικές (και αδρά χρηματοδοτούμενες) εργασίες, οι οποίες φυσικά χάιδευαν τα αυτιά των οικολογικών κινημάτων ανά την υφήλιο.

Το αστείο ήταν Θανάση μου, ότι μέχρι σήμερα δεν υπήρξε καμία εργασία που να αποδεικνύει πλήρη αντιστοίχηση των εκπομπών του CO₂ με την (αναμφισβήτητη) αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη. Ακόμα και όταν ο φίλος μας ο Αλ Γκόρ (που πήρε Νόμπελ για τον αγώνα του, τρομάρα του) μας παρουσίασε ένα τέτοιο γράφημα, στο τέλος αποδείχθηκε ότι ήταν πλαστό και παραποιημένο.

Κάποιοι κακόμοιροι επιστήμονες, από την άλλη, προσπάθησαν να βρούν μια αντιστοίχηση της αύξησης της θερμοκρασίας με την ηλιακή δραστηριότητα κατά το παρελθόν. Και μάντεψε Θανάση μου… βρήκαν ότι υπήρχε 100% αντιστοίχηση για τα τελευταία 100.000 χρόνια. Δηλαδή, Θανάση μου, αυτό που είπαν οι επιστήμονες αυτοί είναι ότι για την αύξηση της θερμοκρασίας της γης ευθύνεται η ηλιακή δραστηριότητα, ότι αυτό το φαινόμενο έχει επαναληφθεί πολλές φορές στο παρελθόν και ότι οι ποσότητες CO₂ που εκπέμπουμε είναι μάλλον αστείες σε σύγκριση με το τι μπορεί να μας σκαρώσει ο ήλιος. Όπως ανέφερε κάποιος επιστήμονας, είναι σα να σου υπερθερμαίνεται το αυτοκίνητο στην ερημιά και να μην κοιτάς τη μηχανή του (τον ήλιο) αλλά να ασχολείσαι με το πετραδάκι που έχει κολλήσει στο λάστιχο.

Ακόμη περισσότερο, οι διάφοροι (αδρά χρηματοδοτούμενοι) ερευνητές μας μιλάνε για εξαιρετικά βίαια καιρικά φαινόμενα στο μέλλον. Ρε Καραμήτρο, όταν η διαφορά θερμοκρασίας μειώνεται μεταξύ Ισημερινού και πόλων, τα καιρικά φαινόμενα γίνονται πιο ήπια, αυτό το ξέρει και ο κυρ Παντελής ο γαλατάς της γειτονιάς μου.

Όμως, Θανάση μου, πως θα αντιμετώπιζες κάποιον τυπάκο που προσπαθεί να πνίξει την κότα που σου κάνει τα χρυσά αυγουλάκια; Με τον ίδιο τρόπο, με την ίδια φασιστική πρακτική και νοοτροπία, με τον ίδιο χλευασμό και εξοστρακισμό έχουν αντιμετωπιστεί όσοι επιστήμονες τόλμησαν να ψάξουν για διαφορετικές, μη ανθρωποκεντρικές γενεσιουργές αιτίες του φαινομένου αυτού. Η αιτιολογία των εκπομπών CO₂ δεν υποστηρίζεται επιστημονικά, αλλά είναι η «πολιτικά ορθή» προσέγγιση σε ένα πρόβλημα που πρέπει να αποδειχθεί ότι είναι προϊόν της ανθρώπινης δραστηριότητας και όχι κάποιου ανεξέλεγκτου παράγοντα, όπως η ηλιακή δραστηριότητα. Με αυτό τον τρόπο, κάποιοι οικολόγοι που έχουν περάσει πια στα όρια του «οικο-φασισμού» έχουν βρει τον τρόπο να πλήξουν τις επάρατες οικονομίες του αναπτυγμένου κόσμου, όπως δεν μπόρεσαν ποτέ να το κάνουν κουνώντας μια κόκκινη σημαία.

Το κακό βέβαια είναι ότι περνάνε αποφάσεις που απαγορεύουν στις φτωχές Αφρικανικές χώρες να καίνε το πετρέλαιο, το κάρβουνο και το αέριο που έχουν στο υπέδαφός τους, για να ανακουφίσουν τους κατοίκους τους που πεινούν και τις υποχρεώνουν να επενδύσουν σε φωτοβολταϊκά και αιολικά συστήματα, εισαγόμενα από το εξωτερικό.

Είναι πολλές οι φωνές που αντιτίθενται σε αυτού του είδους τη φασιστική νοοτροπία. Πολλοί επιστήμονες έγιναν περίγελως της «επιστημονικής» κοινότητας των οικο-συντήρητων συναδέλφων τους οι οποίοι τους κατηγόρησαν ότι τα «πιάνουν» από τις μεγάλες βιομηχανίες, ότι είναι λακέδες του κατεστημένου και όλα αυτά τα ωραία που μάθαμε να ακούμε ακόμα και μέσα στα Ελληνικά πανεπιστήμια. Όμως, οι εξοστρακισμένοι αυτοί επιστήμονες, (μεταξύ των οποίων και ο συνιδρυτής της Greenpeace) είναι οι μόνοι που έχουν κάποια χειροπιαστά ευρήματα από τη δουλειά τους, μέχρι σήμερα.

Δεν λέω ότι τα φωτοβολταϊκά και τα αιολικά συστήματα, η ανακύκλωση και ο περιορισμός της κατανάλωσης ενέργειας δεν είναι καλά. Φυσικά και είναι. Χρειαζόμαστε μια «πράσινη» ανάπτυξη, για να παραδώσουμε στα παιδιά μας ένα πιο φιλικό και ανθρώπινο περιβάλλον για να ζήσουν. Όμως, Θανάση μου, κάποιοι κερδίζουν τεράστια ποσά από τον πανικό που μας έχει πιάσει και αυτό πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει πριν πάρει ακραία μορφή.