Η ανίκητη ηλιθιότητα...

Καλέ μου φίλε Θανάση, ακόμη κι αν διακινδυνεύσω να γίνω (ακόμη περισσότερο απ'ότι συνήθως) αντιπαθής σε κάποιους ανθρώπους, θα σε πάρω από το χέρι και θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε μαζί τη ρήση του Bertrand Russel, ότι “το πρόβλημα της Ανθρωπότητας έγκειται στο ότι οι ευφυείς είναι γεμάτοι αμφιβολίες, ενώ οι ηλίθιοι είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση”.

Πριν ξεκινήσουμε λοιπόν, θα ήθελα να κάνω μια εννοιολογική διευκρίνηση σχετικά με το ποιος μπορεί να θεωρηθεί ηλίθιος.

Η ηλιθιότητα, καλέ μου Θανάση, δεν είναι μια γενετική αναπηρία ή ελαττωμένη λειτουργία του εγκεφάλου μας, όπως ίσως κάποιοι λανθασμένα πιστεύουν. Δεν έχει να κάνει καθόλου με τον δείκτη νοημοσύνης ενός ανθρώπου. Είναι μια επίκτητη κατάσταση η οποία υποδηλοί ότι ο ηλίθιος, αντί να χρησιμοποιεί τον ορθολογισμό και τη Γνώση για να καταλήξει σε ένα συμπέρασμα, καθίσταται δέσμιος του θυμικού του, των προκαταλήψεών του και των ψυχολογικών του συμπλεγμάτων και φοβιών, με αποτέλεσμα να επιτρέπει στις δυσλειτουργίες αυτές να εκδηλώνονται στη θέση της λογικής ανάλυσης και της ενσυναίσθησης.

Όλοι μας είμαστε σε κάποια πράγματα ηλίθιοι, καλέ μου φίλε. Άλλος στον τρόπο που οδηγεί, άλλος στον τρόπο που αναλύει τη γλώσσα του σώματος του συνομιλητή του και κάποιος τρίτος στον τρόπο που συνάγει κοινωνικά, πολιτικά ή θρησκευτικά συμπεράσματα τα οποία αποδέχεται ως θέσφατα.

Κάνοντας άλλο ένα βήμα στην αμπελοφιλοσοφική μας ανάλυση, αντιλαμβανόμαστε ότι η αδυναμία μας να επεξεργαστούμε λογικά κάποιες καταστάσεις και γεγονότα, λόγω των έμφυτων προκαταλήψεων και φόβων μας, αντί να μας δημιουργεί αμφιβολίες για την αντίδρασή μας σε αυτές τις καταστάσεις, μας κάνει να αποκτάμε μια δογματική θέση και να υπερασπιζόμαστε την ηλιθιότητά μας μέχρι “τελευταίας ρανίδας”, αλλάζοντας στην πορεία την πραγματικότητα, όπως την εκλαμβάνουμε εμείς.

Από την άλλη, όταν η λογική μας είναι ο αποκλειστικός κατευθυντήριος μηχανισμός της σκέψης μας, δεν σταματάμε ποτέ να αμφιβάλλουμε για την ορθότητα των θέσεών μας και γινόμαστε οι σκληρότεροι κριτές του εαυτού μας, προσπαθώντας να βρούμε κάποιο λάθος στους λογικούς μας συνειρμούς και συμπεράσματα.

Κοίτα γύρω σου, καλέ μου Θανάση και δες τι προσπαθώ να σου πω.

Μιλάω για την κυρία που καβάλησε τη “Μερσεντέ” για το κομμωτήριο και βλέπει τον εαυτό της ως αποκλειστικό ιδιοκτήτη της αριστερής λωρίδας και στρίβει ξαφνικά δεξιά χωρίς φλας, και αν της κάνεις παρατήρηση, μαύρο φίδι που σε έφαγε, διότι εκείνη τη στιγμή της προσβάλλεις την εικόνα που έχει σχηματίσει για το άτομό της.

Μιλάω για τον Κύριο καθηγητή, τον Κύριο αστυνόμο, τον Κύριο βουλευτή, τον Κύριο Νομάρχη, όλους αυτούς τους Κυρίους που αδυνατούν να αντιληφθούν πόσο θλιβερά ηλίθιοι φαίνονται στα μάτια του κόσμου, επειδή η θέση στην οποία αναρριχήθηκαν αποτελεί το επιστέγασμα της αντίληψης που έχουν για τον εαυτό τους, με αποτέλεσμα να έχουν πειστεί ότι τα κακάκια τους μυρίζουν λεβάντα και ο στόμας τους δεν μπορεί παρά να ξεφουρνίζει σοφία, ακόμα και για την τιμή της συναγρίδας.

Μιλάω για τον νέο που όταν κατάλαβε ότι ζει σε ένα κόσμο που τον έχει προσπεράσει, που τα εφόδια που απέκτησε δεν επαρκούν ούτε για να ανάβει καντήλια στον όσιο Πατάπιο, έπλασε ένα κόσμο όπου τα δίκαιά του έχουν καταπατηθεί από τους έγχρωμους αλλοδαπούς, τους ετερόδοξους, τους ομοφυλόφιλους και γενικά τους “ξένους”, με αποτέλεσμα να νοιώθει ζεστασιά και θαλπωρή από τα καλοπιάσματα του πρώτου Χιτλερίσκου που θα τον προτρέψει να σπάσει τα κεφάλια όλων αυτών που τον “αδίκησαν”.

Μιλάω για τον θρησκόληπτο φανατισμένο, ανεξαρτήτως Δόγματος, που έχει πειστεί ότι μόνο μία Αλήθεια μπορεί να υπάρχει και αυτή είναι (συμπτωματικά) η “αλήθεια” που υποστηρίζει ο ίδιος, διότι έτσι οπλίζεται με ένα σύνολο επιχειρημάτων που δικαιολογούν τις ανασφάλειες και τις αδυναμίες του.

Μιλάω για τον πολιτικά φανατισμένο κακομοίρη που σκύβει να φιλήσει το χέρι του Αρχηγού, ακόμη κι αν δεν τον έχουν διορίσει ούτε ρακοσυλλέκτη στην Κάτω Τραχανοπλαγιά, γιατί μόνο αν ανήκει κάπου νοιώθει ασφαλής.

Μιλάω για εσένα, εμένα και τους γύρω μας που πλάθουμε μια δική μας “πραγματικότητα” σε θέματα που μας φοβίζουν να δούμε τον πραγματικό μας εαυτό και υπερασπιζόμαστε αυτή την “πραγματικότητα” κόντρα σε κάθε λογική, σε βαθμό που δεν είναι λίγες οι φορές που η ηλιθιότητα έγινε πρόξενος τεράστιων κακών στην Ανθρωπότητα.

Δυστυχώς Θανάση μου, δεν είναι η κακία των ανθρώπων αυτό που πρέπει να εξοβελίσουμε από την Κοινωνία μας. Ο πράττων το κακό έχει πλήρη επίγνωση της φύσης αλλά και της αιτιολογίας της παράβασής του και εφόσον διέπραξε το αδίκημα σημαίνει ότι γνωρίζει και τις συνέπειες.

Είναι η ηλιθιότητα των ανθρώπων που είναι ανίκητη, διότι ο ηλίθιος έχει πείσει τον εαυτό του, αντίθετα με κάθε λογική, ότι αυτό που πράττει και υποστηρίζει είναι το απολύτως σωστό.

Η μάχη με την ηλιθιότητα, καλέ μου και διστακτικέ (κατρουλιάρη) αναγνώστη Θανάση, έχει μία ιδιαιτερότητα όμως. Το πεδίο που εξελίσσεται δεν είναι ο “άλλος”, αλλά εμείς οι ίδιοι. Μέσα στον εαυτό μας, καλέ μου φίλε, πρέπει να αναγνωρίσουμε την ανασφάλεια, τη φοβία, τη μικρότητα, τη στρεβλή αυτοθεώρηση, τις κάθε λογής παρωπίδες και να τις αχρηστέψουμε, με όπλο τη σκληρή αυτοκριτική.

Και όταν το καταφέρουμε, θα βρεθούμε στη θέση να αναγνωρίζουμε την ηλιθιότητα γι αυτό που πραγματικά είναι και να αντιμετωπίζουμε τον ηλίθιο, όχι σαν άνθρωπο που πρέπει να πολεμήσουμε, αλλά σαν ένα πλάσμα που πρέπει να βοηθήσουμε να δει μόνος του τα ελαττώματά του και να διδαχτεί από αυτά.

Λίγοι άνθρωποι καταφέρνουν να κατακτήσουν αυτές τις ικανότητες. Λαμπρό παράδειγμα ο Σωκράτης, ο οποίος ανέπτυξε και τη μαιευτική μέθοδο για να κάνει τους συνομιλητές του να αντιλαμβάνονται μόνοι τους τον παραλογισμό και την ηλιθιότητά τους, δίνοντας οι ίδιοι απαντήσεις στον εαυτό τους.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να σου μιλήσω για τον Τεκτονισμό και τι πρεσβεύει, καλέ μου φίλε. Τα έχουμε πει άπειρες φορές και ίσως γίνομαι βαρετός.

Όμως, ακόμη θυμάμαι τη φράση που διάβασα σε εκείνο το σκοτεινό διασκεπτήριο, παρέα με ένα κρανίο που μου θύμιζε ότι ο χρόνος μου δεν είναι άπειρος:

“Δυστυχής θα είσαι παρ'ημίν, αν δυσανασχετής, ακούων αποκαλυπτόμενα τα ελαττώματά σου”.

Ένας δυστυχής και ανίκητος ηλίθιος...

Από που κρατάει η σκούφια μας;

Περίεργε αλλά και διστακτικέ (κατρουλιάρη) φίλε μου Θανάση, ένας από τους κυριότερους λόγους που οι αμύητοι συμπολίτες μας είναι διστακτικοί να αποδεχθούν ότι εμείς οι Ελευθεροτέκτονες (ή Μασόνοι, όπως χαϊδευτικά μας ξέρουν) είμαστε ουσιαστικά ένα αδιαίρετο κομμάτι της Κοινωνίας μας, χωρίς απώτερους στόχους και δόλια μέσα, είναι το γεγονός ότι αντί να υποβάλλουμε μία αίτηση για να γραφτούμε σε κάποια στοά, προσκομίζοντας φωτογραφία και ταυτότητα, μαζί με παράβολο 30 ευρώ, γινόμαστε δεκτοί από τους αδελφούς μας μέσω μιας μυσταγωγικής μυητικής διαδικασίας που επιλέγουμε να κρατήσουμε κρυφή από τα μάτια των αμύητων.

Έτσι, δίνουμε λαβή σε κάθε δυστυχισμένο συνωμοσιολόγο που «έχει κόψει το καπίστρι» να μας κατηγορεί ότι οι τελετουργίες των τυπικών μας είναι μυστικές γιατί περιλαμβάνουν θυσίες κοτόπουλων στον Βελιάλ, διακορεύσεις παρθένων, και όρκους πίστης στη Μέρκελ και τον Σόιμπλε.

Ακόμα κι όταν κάποιος από εμάς προσπαθήσει να πείσει τον συνομιλητή του ότι ο Τεκτονισμός δεν είναι τίποτα από όλα αυτά που του καταμαρτυρούνται, παίρνει την «πληρωμένη» και θριαμβευτική απάντηση ότι όλα αυτά γίνονται «στους ανώτερους βαθμούς» κι έτσι, ακόμα κι ένας Τέκτονας κατωτέρων βαθμών δεν έχει τη δυνατότητα να αντιληφθεί το μέγεθος της συνωμοσίας που εξυφαίνεται γύρω του.

Ας τα πάρουμε λοιπόν από την αρχή, γιατί αν και έχει μαλλιάσει το πληκτρολόγιό μου να προσπαθώ να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας, κάποιοι συμπολίτες μας ακόμα μου πετάνε φυστίκια.

Κατά το Μεσαίωνα, οι λιθοξόοι χτιστάδες που έφτιαξαν όλους αυτούς τους περίτεχνους Γοτθικούς ναούς, προσπαθούσαν να διαφυλάξουν τα προνόμια της τέχνης τους ως κόρη οφθαλμού, δεδομένου ότι το επάγγελμά τους υπήρξε περιζήτητο και πολύ καλοπληρωμένο (κάτι δηλαδή σαν τους εργαζόμενους στον ΟΛΠ και τη δυσκολία που έχει ο μέσος Έλληνας να γίνει φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι).

Αν και εκείνη την εποχή οι άνθρωποι αποτελούσαν ιδιοκτησία του τοπικού φεουδάρχη και απαγορευόταν να ταξιδεύουν, οι χτιστάδες (τέκτονες) αυτοί, λόγω της τέχνης τους ήταν ανεξάρτητοι από οποιονδήποτε φεουδάρχη και παρείχαν την τέχνη και τις υπηρεσίες τους ελεύθερα, σε οποιοδήποτε μέρος της Ευρώπης. Για το λόγο αυτό ονομάστηκαν Ελευθεροτέκτονες.

Οι τεχνίτες αυτοί δέχονταν στο σωματείο τους μαθητευόμενους κάτω από πολύ αυστηρές προϋποθέσεις (συνήθως κληρονομικώ δικαιώματι) και για το λόγο αυτό τους μυούσαν μέσω κάποιου τελετουργικού στην τέχνη τους. Στη σύγχρονη εποχή, αυτή η διαδικασία έχει υποκατασταθεί από τις Αρχιτεκτονικές Σχολές. Οι μαθητές αυτοί (entered apprentices) αργότερα γίνονταν βοηθοί τεχνίτες (Εταίροι ή Fellow Craft) και στο τέλος, όταν μάθαιναν την τέχνη και τα εργαλεία του επαγγέλματός τους,  ονομάζονταν  αρχιμάστορες (master masons), όρος που ακόμα χρησιμοποιείται στις αγγλόφωνες κοινωνίες και εδώ έχει υποκατασταθεί από τον όρο «Διδάσκαλος».

Επειδή εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν Αρχιτεκτονικές σχολές για να εκδώσουν πιστοποιητικά και να σε καταγράψουν σε κάποιο διεθνές επαγγελματικό σωματείο, η αναγνώριση του status κάθε λιθοξόου που εμφανιζόταν σε μια πόλη, γινόταν από τους άλλους τεχνίτες μέσω κάποιων μυστικών φράσεων και χειραψιών. Έτσι, καταλάβαιναν ότι ο άγνωστος που ήρθε στην πόλη τους ήταν όντως εκπαιδευμένος λιθοξόος και τέκτονας και του επέτρεπαν να εργαστεί στην περιοχή τους.

Η συναντήσεις των τεχνιτών γίνονταν σε κάποιες καλύβες που έχτιζαν δίπλα στους υπό ανέγερση ναούς (οι οποίοι μπορεί να έπαιρνε και 200 χρόνια να ολοκληρωθούν). Οι καλύβες αυτές (lodges) στην Ελληνική ονομάστηκαν «στοές», αν και στις αγγλόφωνες χώρες ακόμα ονομάζονται «masonic lodges».

Στα τέλη του 17^ου και αρχές του 18^ου αιώνα, με την σταδιακή παρακμή της φεουδαρχίας και την άνοδο της αστικής τάξης στις Ευρωπαϊκές κοινωνίες, οι επαγγελματικές αυτές συντεχνίες άρχισαν να δέχονται ως επίτιμα μέλη τους ανθρώπους από την αστική τάξη (αποδεδεγμένους τέκτονες) που θα τους βοηθούσαν να παραμείνουν επαγγελματικά ενεργοί, χτίζοντας μέγαρα και βίλλες, μια και η ανέγερση ναών δεν είχε πια πολύ ψωμί. Σιγά-σιγά, οι μεν πραγματικοί τεχνίτες περιήλθαν σε παρακμή και χάθηκαν από το προσκήνιο, οι δε αστοί βρήκαν ένα μέρος που μπορούσαν να συγκεντρώνονται και να συζητούν φιλοσοφικά και κοινωνικά θέματα όπως η ελευθερία του λόγου, του θρησκεύεσθαι και του επιχειρείν, καθώς και τα δικαιώματα των ανθρώπων, θέματα δηλαδή που για εκείνη την εποχή ήταν ταμπού στον έξω κόσμο, ο οποίος ακόμα δυναστευόταν από μια πανίσχυρη Εκκλησία που χρησιμοποιούσε την παντοδυναμία της για να καταπνίξει κάθε ελεύθερη φωνή ή ιδέα.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, καλέ μου Θανάση, που οι τεκτονικές στοές των «Ελευθέρων και Αποδεδεγμένων Τεκτόνων» εκείνης της εποχής, υπήρξαν οι φιλόξενες μήτρες του Διαφωτισμού, που επέτρεψαν να αναπτυχθούν τα ιδανικά της Ελευθερίας, της Ισότητας και της Αδελφότητας μεταξύ των ανθρώπων και να εκδηλωθούν με κοσμοϊστορικές κοινωνικές αλλαγές όπως η Γαλλική Επανάσταση, το κίνημα των Καρμπονάρων, η Αμερικανική Επανάσταση και (μέσω της τεκτονογενούς Φιλικής Εταιρείας) η Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Από το 1718, καλέ μου φίλε, που ο Τεκτονισμός έλαβε τη σημερινή του μορφή, τα τυπικά του και οι τελετουργίες του διατήρησαν την παράδοση που ξεκίνησε από τους χτιστάδες του Μεσαίωνα. Έτσι, ο εισερχόμενος μαθητής γίνεται δεκτός μέσα στη στοά του μέσω μιας μυσταγωγικής μυητικής διαδικασίας που του περνάει το μήνυμα ότι εισέρχεται σε ένα χώρο και σε μία ομάδα ανθρώπων οι οποίοι θα τον διδάξουν, όχι μέσω κάποιου Δόγματος, αλλά δια του παραδείγματος και της αδελφικής συμπαράστασης, τον τρόπο να «παρατηρεί τα φαινόμενα, να κατέλθει στο βάθος της συνειδήσεώς του και να εναρμονιστεί με τον παγκόσμιο ρυθμό», προκειμένου να αποκτήσει την πολυπόθητη αυτογνωσία.

Και όσο περνάει ο καιρός, ο νεόφυτος Τέκτων αντιλαμβάνεται ότι ολόκληρη η Τεκτονική του πορεία είναι μια καθαρά προσωπική και βιωματική μυητική διαδικασία η οποία καθημερινά και σιγά-σιγά τον φέρνει πιο κοντά στην πηγή της Γνώσης.

Όμως, φίλε Θανάση, όπως και στους αρχαίους αυτούς χτιστάδες, ο ανώτερος βαθμός του συμβολικού Τεκτονισμού ήταν, είναι και παραμένει ο Τρίτος βαθμός, αυτός του Διδασκάλου, του αρχιμάστορα, στον οποίο φτάνει κανείς μετά από 3 μυητικές διαδικασίες, γιατί, όπως παλιά, ο παραγιός δεν μπορούσε να γνωρίζει τα μυστικά της τέχνης του αρχιμάστορα, παρά μόνο έπειτα από μια χρονοβόρα ενασχόληση και μύηση σε αυτά.

Στην πορεία του Τεκτονισμού αναπτύχθηκαν κάποια πρόσθετα επιγενόμενα τυπικά, εκ των οποίων επιβίωσαν δύο, που αντίστοιχα ονομάζονται Τύπος της Υόρκης (Αγγλικής προέλευσης) και Σκωτικός Τύπος (Γαλλικής προέλευσης). Τα τυπικά αυτά έχουν τους δικούς τους βαθμούς, όπως σου ανέφερα και στην προηγούμενη ανάρτησή μου (http://mason100.blogspot.gr/2013/03/33.html) αλλά ποτέ δεν υπήρξε υποχρεωτικό για κάποιον Τέκτονα να τα παρακολουθήσει και δεν είναι λίγοι οι αδελφοί που τα θεωρούν περιττά και παρόλα αυτά δεν παύουν να είναι καλοί Τέκτονες. Άλλωστε, μέσα στη στοά σου αναγνωρίζεσαι ως Διδάσκαλος και ο βαθμός σου σε αυτά τα τυπικά δεν σου χρησιμεύει σε τίποτα, διότι οι επιγενόμενοι βαθμοί δεν έχουν απολύτως καμία εξουσία στις συμβολικές στοές. Μάλιστα δεν επιτρέπεται ούτε καν να φοράς τα διάσημα αυτών των τυπικών μέσα στη μητρική σου στοά. Είναι δηλαδή τόσο σχετικά με τον συμβολικό Τεκτονισμό, όσο και αν ένας μαθητής λυκείου κάνει και ιδιαίτερα μαθήματα μπαλέτου. Σε τίποτα δεν θα τον κάνει αυτό καλύτερο ή πιο σημαντικό μαθητή μέσα στο σχολείο του.

Προχωρώντας και λίγο παραπέρα, θα έλεγα ότι οι επιγενόμενοι αυτοί βαθμοί έχουν έντονο το χριστιανικό στοιχείο, δανειζόμενοι δραματουργικά στοιχεία από την ιπποτική παράδοση της εποχής των σταυροφοριών, απ’όπου διατείνονται ότι έλκουν την καταγωγή τους. Για το λόγο αυτό, τα επιγενόμενα αυτά τυπικά δεν είναι δημοφιλή σε μουσουλμανικές χώρες. Είναι λοιπόν ανόητο να ισχυρίζεται κάποιος ότι διακονούν τον Σατανισμό, άνθρωποι που πρέπει να έχουν ιδιαίτερα έντονο θρησκευτικό και δη χριστιανικό συναίσθημα για να ακολουθήσουν τις μυήσεις σε αυτά τα Τυπικά.

Και εν πάση περιπτώσει, τι ανοησία είναι αυτή «θα σου τα πουν αργότερα, σε ανώτερους βαθμούς»; Δηλαδή μέχρι τον 32^ο βαθμό είσαι καλός Χριστιανός και ξαφνικά στον 33^ο σε κάνουν σατανιστή; Μόνο καμένα (και ψεκασμένα) μυαλά θα ισχυρίζονταν κάτι τέτοιο.

Εάν λοιπόν μπορώ να πω ένα πράγμα που διαφοροποιεί τον Τεκτονισμό και τον κάνει «ύποπτο» στο μυαλό πολλών ανθρώπων, είναι η ταξική του προέλευση. Ακόμα και σήμερα, ο Ελευθεροτεκτονισμός δεν παύει να είναι μια Αδελφότητα της οποίας τα μέλη προέρχονται κυρίως από τη μέση και αστική τάξη, διότι ανέκαθεν οι διανοητές όλων των ρευμάτων, (ακόμα και του Κομμουνισμού) υπήρξαν αστοί και όχι προλετάριοι. Αυτή η διάκριση λοιπόν, στη χώρα του «ο Λαός στην Εξουσία» προκαλεί αυτόματα αρνητικά ανακλαστικά, αλλά, καλέ μου Θανάση, δεν νομίζω ότι γι αυτό ευθύνεται ο Τεκτονισμός.

Άλλωστε, όπως είπε ένας αναγνώστης του φτωχού αυτού μπλογκ, «όταν κοιτάς κάτι από ψηλότερα, δεν του δίνεις σημασία, αλλά αν το κοιτάς από χαμηλότερα, προσπαθείς να το κατεβάσεις κάτω».

Βγάλε λοιπόν τα δικά σου συμπεράσματα κατρουλιάρη μου φίλε…

Ένα μικρό κερί...

Φίλε Θανάση, σου γράφω αυτό το κειμενάκι προκειμένου να με βοηθήσεις σε κάποιες απορίες που μου έχουν γεννηθεί, σχετικά με τα ανακλαστικά της Κοινωνίας μας.

Βλέπεις, εδώ και κάποιες μέρες, ορισμένες ειδησεογραφικές ιστοσελίδες πήραν χαμπάρι την ύπαρξη αυτού του ταπεινού μπλογκακίου και αναδημοσίευσαν κάποια από τα άρθρα που απευθύνονταν μόνο σε σένα, παραξενεμένες από το γεγονός ότι υπάρχουν και μασόνοι που έχουν κάποιου είδους δημόσιο λόγο.

Περίμενα λοιπόν να δεχτώ άγρια επίθεση από ένα όχλο αποτελούμενο από θεούσες, υπερεθνικιστές Ελληναράδες, «αγαναχτισμένους», αντιμνημονιακούς, κατατρεγμένους, ουφολόγους, ψεκασμένους και απλούς περαστικούς, που θα μου υπενθύμιζαν σε κάθε τόνο και με κάθε ορθογραφική ιδιαιτερότητα (sic), ότι είμαι ένας μιαρός εβραιομασόνος που το μόνο που κάνω, από τη στιγμή που θα ανοίξω τα μάτια μου κάθε πρωί, είναι να απεργάζομαι την καταστροφή του Νεοελληνικού Πολιτισμού (μη γελάς!) και την έλευση του Σατανά επί της Γης (λες και έφυγε ποτέ ο τυπάκος από εδώ..).

Αν και οι φτωχές μου αναρτήσεις δεν δέχονται συνήθως πάνω από 200-250 επισκέψεις κάθε μέρα (εκ των οποίων οι 248 είναι δικές σου, το ξέρω!), εκείνες τις μέρες τις επισκέφθηκαν πάνω από 3 χιλιάδες νοματαίοι και τα σχετικά «like» έπεφταν βροχή, χωρίς να υπάρξει ούτε μία αντίδραση από τους αγαπημένους μου εγχώριους Ταλιμπάν.

Τι συμπέρασμα να βγάλω, μετά από όλα αυτά, καλέ μου Θανάση; Αν εξαιρέσει κανείς το υποθετικό σενάριο ότι όλοι οι προαναφερθέντες επικριτές μου μπορεί να είχαν καταθέσεις στη Λαϊκή Τράπεζα και να είχαν πάρει φωτιά τα μπατζάκια τους, μη βρίσκοντας χρόνο να ασχοληθούν με εμένα, μήπως μπορώ να συνάγω το συμπέρασμα ότι τελικά οι περισσότεροι συμπολίτες μας, μάς κοιτάνε «με μισό μάτι», απλά και μόνο επειδή δεν βγήκαμε ποτέ να τους ενημερώσουμε, έστω και εφαπτομενικά, για το τι πραγματικά πρεσβεύουμε;

Και τις πταίει δι αυτό, κατρουλιάρη φίλε μου;

Μήπως τελικά φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη και είναι καιρός το θεριό να διαβεβαιώσει τον δύστυχο Γιαννάκη ότι είναι χορτοφάγο και του αρέσει να του χαϊδεύουν την κοιλίτσα;

Ναι, θα συμφωνήσω ότι μέσα στην Ελληνική Κοινωνία υπάρχουν χιλιάδες επικριτές μας οι οποίοι, χωρίς να γνωρίζουν (ούτε θέλοντας να γνωρίζουν) τι είμαστε, έχουν αποκρυσταλλώσει μια στρεβλή εικόνα σχετικά με τη φύση και τη φιλοσοφία του Ελευθεροτεκτονισμού. Δυστυχώς, αυτού του είδους τους ανθρώπους είναι αδύνατον να τους πείσεις για το αντίθετο, αν δεν θέλεις να φας κανένα εξαπτέρυγο στο δόξα πατρί.

Όμως, καλέ μου φίλε και μοναδικέ συνεπή αναγνώστη, υπάρχουν πάρα πολλοί συμπολίτες μας που διαθέτουν περίσσεια ευφυΐας, αντικειμενικής σκέψης και ορθολογισμού, οι οποίοι πραγματικά θα επιθυμούσαν να μάθουν ποιοι είμαστε και τι στόχους έχουμε και πολλοί από αυτούς (όπως με έχει επιβεβαιώσει η μέχρι σήμερα αντίδρασή τους από επιστολές και ερωτήσεις που έχω λάβει) θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελέσουν το νέο αίμα της Αδελφότητάς μας για τον 21^ο αιώνα. Γι αυτό το λόγο άλλωστε, αυτό το φτωχό μπλογκ έχει γίνει μέχρι σήμερα η αιτία να αποκτήσουμε δεκάδες νέους αδελφούς σε στοές σε όλη την Ελλάδα.

Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι ακόμα κι ένα μικρό κεράκι μπορεί να είναι αρκετό για να φωτίσει το μονοπάτι μας προς κάτι καλύτερο και ελπίζω σύντομα να το ανακαλύψουν όλοι αυτοί που έχουν αρκετά ανήσυχο πνεύμα ώστε να το αναζητήσουν…