Αιρετικές Σκέψεις (προκαλούμενες από πόνους λουμπάγκο)

Καλέ μου και αμύητε φίλε Θανάση, ο προσφιλής σου μπλογκοσυντάκτης, αν και υποφέρει από μια βασανιστική κρίση λουμπάγκο, που του υπενθυμίζει ότι πρέπει να χάσει ακόμα 6-7 κιλά αν θέλει να συμμετέχει στο επόμενο “Dancing with the Stars”, κάθισε μπροστά στον υπολογιστή του με μόνη έγνοια του να επικοινωνήσει μαζί σου. Δεν το αντέχει άλλωστε η συνείδησή μου να σε αφήνω να περιφέρεσαι έμπλεος αποριών σχετικά με το αμοιβαία προσφιλές μας θέμα του Ελευθεροτεκτονισμού.

Σήμερα, λίγο «αρπαγμένος» καθώς είμαι από τους πόνους που με κάνουν να περπατάω σαν πάπια στον Εθνικό Κήπο, αποφάσισα να σου ζαλίσω το κεφάλι με κοσμολογικές και υπαρξιακές θεωρίες, οι οποίες, πολύ φοβάμαι, ενδέχεται να δυσαρεστήσουν με την αιρετικότητά τους και κάποιους προσφιλέστατους αδελφούς που θα βρουν χρόνο και διάθεση να διαβάσουν το φτωχό μου πόνημα.

Πόσο ευλογημένο θα θεωρούσα τον εαυτό μου, αν από μικρό παιδί είχα τη δυνατότητα να ασπασθώ τη ρήση «πίστευε και μη ερεύνα»!  Φαντάσου ότι ακόμα και η ρήση του Κυρίου ημών «πιστεύετε και ερευνάτε τας Γραφάς» με ωθεί στην αντίδραση, με τη σκέψη «γιατί μόνο τας Γραφάς και όχι και κανένα άλλο πικάντικο πόνημα;».

Παρόλα αυτά, όσο γερνάω, διακρίνω στον εαυτό μου μια αυξανόμενη ένταση της πίστης μου στην ύπαρξη μιας Θείας Νόησης πίσω από τη δημιουργία του σύμπαντος. Δεν πρόκειται, σε αυτό το φτωχό κείμενο να εξετάσω κατά πόσο η Νόηση αυτή προϋπήρξε του σύμπαντος ή το ίδιο το Σύμπαν βρήκε τρόπο να εκφρασθεί μέσω της ανάπτυξης μιας τέτοιας Οντότητας. Δεν έχω καμία πρόθεση να αμφισβητήσω τις θρησκευτικές και κοσμολογικές πεποιθήσεις των συνανθρώπων μας, μια και πιστεύω ότι η σχέση μας με το Θείο, εάν είμαστε αρκετά νοήμονες ώστε να μην βασιζόμαστε μόνο στο Δόγμα, είναι πάντοτε αυστηρά προσωπική και μοναδική για τον καθένα μας.

Όμως, θα προσπαθήσω, καλέ μου Θανάση, να σε πάω πίσω, 13,5 δισεκατομμύρια χρόνια στο παρελθόν, τη στιγμή που μια αδιανόητου μεγέθους ενέργεια απελευθερώθηκε από ένα θεωρητικό σημείο, δημιουργώντας στην πορεία το χωροχρονικό συνεχές που ονομάζουμε Σύμπαν. Και αυτή η κολοσσιαία ενέργεια, μέσω κάποιων μηχανισμών που ακόμα εξετάζουν οι πιο έξυπνοι από εμάς τους ανθρώπους, οι επιστήμονες του CERN, δημιούργησε την Ύλη, μέσω της μυστηριώδους ιδιότητας της Μάζας.

Και η Ύλη, φίλτατέ μου Θανάση, βρήκε τρόπο να οργανωθεί, μέσω μιας διαδικασίας εντελώς ασεβούς στο φυσικό νόμο της αυξανόμενης αταξίας (εντροπίας) του σύμπαντος, σε αυτό που ονομάζουμε Ζωή. Βλέπεις, φίλε μου, το Σύμπαν είναι τόσο μεγάλο, που επιτρέπει την τοπική καταστρατήγηση του νόμου επάνω στον πλανήτη μας (τουλάχιστον), μια και το σύνολο της Εντροπίας παραμένει διαρκώς αυξανόμενο.

Το τελικό στάδιο της εξέλιξης αυτής, περιλαμβάνει την κυριαρχία του Homo Sapiens-Sapiens επάνω στον πλανήτη μας. Αν εκείνος ο κομήτης δεν είχε κάνει τον κόπο να πέσει πάνω στη Γη πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια, φαντάζομαι ότι το κυρίαρχο είδος θα ήταν κάποιος απόγονος των σαυροειδών που κυριάρχησαν στη γη για 200 εκατομμύρια χρόνια πριν από εμάς, αν και φαντάζομαι ότι οι διαφορές δεν θα ήταν μεγάλες, κι εμείς λιαζόμαστε πίνοντας το φραππεδάκι μας. Ίσως-ίσως οι τσάντες κροκοδείλου να ήταν εκτός μόδας. Αυτό όμως θα πρέπει να αποτελεί ένα μάθημα ταπεινοφροσύνης για το είδος μας, μια και η ευφυΐα είναι μια ιδιότητα που απλά περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να εκδηλωθεί και θα έπρεπε να νοιώθουμε ιδιαίτερα τυχεροί που έλαχε στο είδος μας να αναρωτιέται από πού ήλθε και που πάει και για ποιο λόγο όλα αυτά…

Η ανώτερη ευφυΐα του είδους μας οδήγησε σε αναπόφευκτες ανθρωποκεντρικές θεωρήσεις που επηρέασαν τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις. Είναι φυσικό, οι δεισιδαίμονες άνθρωποι της αρχαιότητας και του μεσαίωνα να αποδώσουν στο είδος μας ιδιότητες κατ’εικόναν και καθ’ομοίωσιν του Θεού, αποκτώντας έτσι κυριαρχία επί όλων των ζώντων πλασμάτων επί της Γης. Φαντάζομαι, Θανάση μου, ότι είναι ώρα πια να εγκαταλείψουμε αυτές τις μάλλον αφελείς θεωρίες και να εξετάσουμε την πραγματική μας Φύση, αναγνωρίζοντας ότι δεν υπήρξαν ποτέ χαμένοι κρίκοι και δεν βρισκόμαστε στην κορυφή της Δημιουργίας, αλλά αποτελούμε απλά μια ακόμα εξελικτική φάση στην αέναη διαδικασία.

Μέχρι σήμερα έχουμε αποδεχθεί τη θρησκεία ως τον μόνο ερμηνευτή και εκφραστή των θεμάτων που σχετίζονται με την ψυχή, ακριβώς επειδή έχουμε αποδεχθεί ότι η έννοια της ψυχής δεν αναφέρεται σε κάποια φυσική ιδιότητα αλλά στην θρησκευτική μας πίστη. Οποιαδήποτε αντίθετη γνώμη θα προκαλούσε το ανασήκωμα πολλών φρυδιών, τόσο από την επιστημονική κοινότητα που δεν αποδέχεται τίποτα μη μετρήσιμο, όσο και από τη θρησκευτική, η οποία θα μας έφερνε κατακέφαλα ένα σωρό γραφών και ιερών κειμένων που θα αποδείκνυαν την αποκλειστικότητα και την αυθεντία της Εκκλησίας στα θέματα Ψυχής.

Όλοι εμείς οι κινούμενοι μεταξύ των δύο αυτών άκρων προτιμούμε να εφησυχάζουμε λέγοντας ότι η ύπαρξη και η φύση της ψυχής είναι θρησκευτικό θέμα και δεν μπορούμε να το εξετάσουμε διαφορετικά. Τι εύκολος τρόπος να απωθούμε από το γνωσιολογικό μας πεδίο κάτι που θα μας κάνει να νοιώθουμε δυσάρεστα αν εκφέρουμε μια διαφορετική άποψη…

Η ύπαρξη της Ψυχής είναι ένα θέμα που εξετάστηκε πολύ πριν την εμφάνιση της Χριστιανικής θρησκείας. Τόσο οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ιερείς, όσο και οι Έλληνες φιλόσοφοι και μύστες περιέγραψαν με λεπτομέρειες την πορεία της ανθρώπινης ψυχής μετά τον αποχωρισμό της από το θνήσκον σώμα. Η Χριστιανική θρησκεία, μέσω των Αγίων Πατέρων, αποδέχθηκε την έννοια της Ψυχής, υπό ορισμένες προϋποθέσεις: Η ψυχή δημιουργείται από τον Θεό τη στιγμή της σύλληψης του ανθρώπου και ως κτιστή έχει την ελευθερία της επιλογής μεταξύ του Καλού και του Κακού, μια και δεν αποτελεί κομμάτι του Θεού, συνεπώς δεν είναι εκ φύσεως Καλή. Επιπλέον, η ψυχή δεν είναι εκ φύσεως αθάνατη, αλλά θα κερδίσει την αθανασία και την επανένωσή της με το σώμα μας κατά την ημέρα της Κρίσης, μόνον όταν έχει αποδεχθεί τον Ιησού Χριστό, αλλιώς απλά καταστρέφεται και περνάει στην ανυπαρξία.

Το Ισλάμ, ο Ιουδαϊσμός, οι Βουδιστές και όλες οι άλλες μεγάλες θρησκείες προβλέπουν με τη σειρά τους ορισμένους κανόνες για την πορεία της ψυχής μας μετά το φυσικό θάνατό μας, ενώ κάποιες φιλοσοφίες, όπως η Εβραϊκή Καμπάλα πιστεύουν σε πολλαπλές εκδοχές και λειτουργίες της ψυχής, τόσο ως ζωική ενέργεια, όσο και ως πνευματική και ηθική υπόσταση.

………………………………….

Βάζω στοίχημα, καλέ μου Θανάση, ότι περιμένεις να οδηγήσω το όλο θέμα στα μονοπάτια του Ελευθεροτεκτονισμού. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Τέκτονες είναι γνωστοί (όχι τοις πάσι, αλλά τουλάχιστον τοις παροικούνταις την Ιερουσαλήμ) για τη θρησκευτική τους αφοσίωση, ενώ ορισμένα φιλοσοφικά τυπικά, όπως αυτό της Υόρκης διαπνέεται από έντονη θρησκευτικότητα, αναβιβάζοντας τα μέλη του στο βαθμό του Ναϊτη Ιππότη.

Παρόλα αυτά, φίλε μου Θανάση, η τακτική μου ίσως να είναι ελαφρώς αιρετική και παρελκυστική. Αυτό που προσπαθώ είναι να δικαιολογήσω τις φαινομενικά ασυμβίβαστες έννοιες της πίστης μας στην αθανασία της Ψυχής και της αφοσίωσής μας στον Ορθό Λόγο, δηλαδή τη Λογική. Η δική μου άποψη περί αυτού είναι ότι οι δύο έννοιες δεν είναι απαραίτητα ασυμβίβαστες, όταν η πεποίθησή μας στην αθανασία της ψυχής μας προέρχεται από τους φυσικούς Νόμους, την Παρατήρηση και τον Ορθό Λόγο. Ας προσπαθήσω να σου δώσω ένα παράδειγμα:

Αν δεχθούμε ότι η Ψυχή μας είναι η οργανωμένη Ενέργεια που μετατρέπει ένα άψυχο αντικείμενο σε ζωντανό οργανισμό και η οποία, κατά τη διάρκεια της ζωής μας, εμπλουτίζεται σταδιακά με τις εμπειρίες, τις γνώσεις, τα διδάγματα και τις σκέψεις μας, καθώς και με την αλληλεπίδρασή μας με το περιβάλλον μας, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο μία ανώτερη κατάσταση συνειδητότητας απ’όση θα είχε μια κουτσομούρα, μπορούμε να πάμε ένα βήμα παραπέρα και να αποδεχθούμε ότι αυτό το στοιχείο της ύπαρξής μας που ονομάζουμε Ψυχή δεν έχει πλέον τη δυνατότητα να διασκορπιστεί ή να καταστραφεί μετά την απώλεια της φυσικής μας υπόστασης, την οποία ονομάζουμε Θάνατο.

Από τη στιγμή που η μη ζώσα Ύλη μετασχηματίζεται σε Ζωή, διαβαίνει ένα μονόδρομο κατώφλι. Η Ψυχική Ύπαρξη δεν μπορεί να μετατραπεί σε Μη-Ύπαρξη, λίγο-πολύ με τον ίδιο τρόπο που μπορεί μεν να μην έχουμε αίσθηση της ύπαρξής μας επάνω στο χειρουργικό τραπέζι, αλλά κάποια στιγμή επανερχόμαστε. Δεν έχει σημασία αν αυτή η «αναισθησία» διαρκέσει 20 λεπτά ή 20 δισεκατομμύρια χρόνια, η ροή του χρόνου δεν γίνεται αντιληπτή μέχρι τη στιγμή που θα επανέλθουμε. Και όπως ένα σωματίδιο που τελικά καταφέρνει να διαφύγει από τον ορίζοντα των γεγονότων μιας μαύρης τρύπας δεν έχει κανένα στοιχείο της πρότερης φύσης του, όσον αφορά το φορτίο, τη στροφορμή ή τη μάζα του, έτσι και η ψυχή μπορεί να υποβάλλεται στους ίδιους κανόνες.

Γνωρίζω Θανάση μου πολύ καλά, ότι η παραπάνω θεώρηση μπορεί να φαντάζει υπεραπλουστευτική, απογυμνωμένη από κάθε θρησκευτική ή φιλοσοφική ερμηνεία και να σου θυμίζει όλες αυτές τις θεωρίες New Age που μας ταλανίζουν στη σύγχρονη εποχή. Ακόμη και εμένα, τώρα που ξαναδιαβάζω της προηγούμενη παράγραφο, δεν με πείθει απόλυτα.

Όμως, ο σκοπός μου, όπως σου είπα, δεν είναι να παρουσιάσω μια νέα κοσμοθεωρία. Αυτό που προσπαθώ, λιγότερο ή περισσότερο επιτυχημένα, είναι να υπογραμμίσω ότι οι Ελευθεροτέκτονες ΔΕΝ χρειάζεται απαραίτητα να φέρουν τη θρησκεία μέσα στους Ναούς του Ορθού Λόγου, μόνο και μόνο για να αποδεχθούν κάποιες έννοιες τις οποίες μέχρι σήμερα πρεσβεύει μόνο η θρησκεία. Ο Τεκτονισμός, είναι, εκ φύσεως και σκοπού, ένα μονοπάτι για να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, να μας βοηθήσει μέσω του Ορθού Λόγου, του Παραδείγματος και της Παρατήρησης να γνωρίσουμε εν ελευθερία τον εαυτό μας και να μας δώσει τα εργαλεία με τα οποία ο καθένας από εμάς θα εργαστεί για μια καλύτερη κοινωνία.

Όλα τα παραπάνω είναι επίπεδα που πρέπει να κατακτήσουμε και να προετοιμαστούμε ΠΡΙΝ από την υπέρτατη μύηση του Θανάτου, συνεπώς δεν έχει νόημα να «κοιτάζουμε πίσω από την κουρτίνα». Μπορεί ο καθένας μας να έχει τις θεωρίες και την πίστη του σχετικά με τη μοίρα της Ψυχής του και παρόλα αυτά να κρατάει τη θρησκεία σε ευλαβική απόσταση από την Αδελφότητά μας.

Δυστυχώς, όλο και περισσότερο κάθε μέρα, βλέπουμε το δογματισμό, τη θρησκεία και πολλές περίεργες αποκρυφιστικές θεωρίες να βρίσκουν το δρόμο τους μέσα στους Ναούς του Ορθού Λόγου, ενδεδυμένα με την επίφαση της φιλοσοφικής έρευνας. Πολλές φορές αυτό συμβαίνει επειδή σε χώρες όπως η δική μας υπάρχει μια έντονη δυσπιστία της επίσημης Εκκλησίας προς τον Τεκτονισμό και οι αδελφοί μας προσπαθούν να φανούν «βασιλικότεροι του βασιλέως» όσον αφορά ζητήματα του Δόγματος. Άλλες φορές πάλι, πολλοί αδελφοί μας αδυνατούν (ή αρνούνται) να διαχωρίσουν την Τεκτονική τους ιδιότητα από τις μεταφυσικές τους ανησυχίες, χρησιμοποιώντας τον Τεκτονισμό σαν μια μεγάλη σακούλα όπου βάζουν τα πάντα μέσα.

Η ταπεινή μου γνώμη, την οποία εκφέρω με μεγάλη αγάπη για όλους τους αδελφούς μου, ανεξάρτητα από τις πρακτικές και ιδέες του καθένα μας, είναι ότι ο σεναριακός μίτος πολλών ιστοριών και αφηγήσεων του Τεκτονισμού έχει καθαρά συμβολικό και διδακτικό χαρακτήρα, προκειμένου να μας βοηθήσει να αντιληφθούμε τον εαυτό μας και τη θέση μας μέσα στην Πλάση, στην προσπάθειά μας να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Μας διδάσκει τη Ζωή και όχι το τι υπάρχει μετά από αυτή.

Εάν προσπαθήσουμε λοιπόν να δώσουμε μεταφυσικές διαστάσεις στο ιστορικό και μυθολογικό υπόβαθρο της Αδελφότητάς μας, όχι μόνο κινδυνεύουμε να ξεφύγουμε από τον ιδρυτικό σκοπό του Τάγματός μας, αλλά να δούμε τις επόμενες γενιές των αδελφών μας να κραυγάζουν «Χάρε Κρίσνα» εντός των Ναών.

Ας το κρατήσουμε απλό… είναι πολύ όμορφο όπως ακριβώς είναι…

(Υ.Γ.  Βάζω στοίχημα ότι ένας αγαπημένος και σοφός αδελφός που πίνουμε τσιπουράκι στο ποτήριον Αγάπης έχει διαφορετική άποψη και θα χαρώ όταν ξανασυναντηθούμε να μου τη φέρει κατακέφαλα)

Σε Πείσμα του Χρόνου-Κρόνου....

Καλή σου μέρα φίλε μου και μοναδικέ αναγνώστη Θανάση. Ξέρω ότι άργησα να σε ζαλίσω με ένα ακόμα μπαράζ αμπελοφιλοσοφίας, αλλά ελπίζω ότι θα με συγχωρήσεις.

Πριν από λίγες εβδομάδες, ένας αγαπητός αδελφός και εξαίρετος επιστήμονας με μεγάλη και ολοκληρωμένη πια καριέρα στο Πανεπιστήμιο, μου χάρισε ένα βιβλίο του που αποτελούσε πολύτιμο απόσταγμα της προσωπικής του φιλοσοφίας απέναντι στη ζωή.

Γνωρίζοντας ότι πρόκειται για άνθρωπο του οποίου η γνώμη “μετράει” και δεν θα είχα να ασχοληθώ με κείμενο τύπου “Άρλεκιν”, το διάβασα με προσοχή. Το βιβλιαράκι αυτό αποτελείται από μια συλλογή μικρών ποιημάτων και πεζών τα οποία διαπνέονται από μια έντονη μελαγχολία και κάποιες φορές ακόμη και απαισιοδοξία για τη ζωή που περνάει και χάνεται.

Θα συμφωνήσεις κι εσύ μαζί μου Θανάση μου, ότι αν κοιτάξουμε γύρω μας, δεν υπάρχει τίποτα που να μας επιβεβαιώνει, σε ατομικό επίπεδο, ότι ο πανίσχυρος Τρίτος Νόμος της Θερμοδυναμικής δεν εφαρμόζεται εντατικά και χαρούμενα σε κάθε έκφανση της ζωής μας. Ο πανδαμάτωρ Χρόνος – Κρόνος τρώει καθημερινά τα παιδιά του, υπονομεύει την υγεία μας, μας γερνάει, υποσκάπτει τα θεμέλια όλων όσων δημιουργούμε στη ζωή μας και μας αποδεικνύει με μια σαδιστική ευχαρίστηση ότι δεν υπάρχει τίποτα απ'όσα σχεδιάζουμε που να μην μπορεί να καταρρεύσει εξαιτίας κάποιου αστάθμητου παράγοντα.

Οι συνέπειες είναι εμφανείς, όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου. Πόλεμοι, πείνα, δυστυχία, οικονομική κατάρρευση ολόκληρων κρατών (μαζί και του δικού μας), κρίση ηθικών αξιών, αδυναμία του Ανθρώπου να προσαρμοστεί σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον, οικολογική κρίση και πάει λέγοντας... Κάποιες φορές μας κάνει να αναρωτηθούμε εάν είναι πλέον σωστό να φέρνουμε νέους ανθρώπους σε αυτό τον κόσμο, για να τους κληροδοτήσουμε μια ζωή που θα είναι έρμαιο χιλιάδων αστάθμητων παραγόντων που συνεργούν εχθρικά προς την ίδια τους την ύπαρξη.

Ας μπούμε λοιπόν Θανάση μου σε ένα φανταστικό σκάφος και ας απομακρυνθούμε λιγάκι από τη Γη μας. Αυτό που θα παρατηρήσουμε, είναι ένας πανέμορφος φιλόξενος πλανήτης που αρμενίζει μέσα στο απόλυτο και εχθρικό κενό. Στον πλανήτη αυτό, εδώ και 2,5 δισεκατομμύρια χρόνια λειτουργεί μια διαδικασία που αποτελεί την υπέρτατη αυθάδεια απέναντι στον ζοφερό Τρίτο Νόμο. Το όνομα που της δίνουμε εν συντομία είναι “Ζωή”.

Αντιλαμβανόμενοι όλο αυτό το απερίγραπτο θαύμα που συμβαίνει γύρω μας, ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθούμε αν πραγματικά είναι ο Άνθρωπος το “Μέτρον Πάντων”, όπως μας έμαθαν στο σχολείο. Σύμφωνοι, ως νοήμονα όντα έχουμε τη δυνατότητα περίπλοκων νοητικών και πνευματικών διεργασιών που μας προκαλούν την αίσθηση του Δέους για όσα αντιλαμβανόμαστε. Όμως, τι ακριβώς αντιλαμβανόμαστε; Αν ζητήσεις από δέκα ανθρώπους να δουν την εικόνα που σου περιέγραψα πιο πάνω, θα πάρεις δέκα διαφορετικές απόψεις που ίσως θα κυμαίνονται από την πλέον εμβριθή έως την πιο ρηχή και γελοία.

Μήπως λοιπόν, η αντίληψή μας για τον Τρίτο Νόμο, ή όπως πολλοί αρέσκονται να τον αποκαλούν, τον “Νόμο του Μέρφυ” δεν μπορεί να ξεφύγει από τα στενά πλαίσια της ατομικότητάς μας; Μήπως αδυνατούμε να κατανοήσουμε εν τω συνόλω του το απίστευτο θαύμα της Δημιουργίας που ξεκίνησε πριν τόσο πολύ καιρό για να μας φιλοξενήσει μόνο κατά το τελευταίο απειροελάχιστο χρονικό διάστημα; Και είμαστε εμείς, θαρρείς Θανάση μου, η κορωνίδα της μεγαλειώδους αυτής διεργασίας; Και μόνο το να επικαλείται κανείς κάτι τέτοιο αποτελεί Ύβριν, κατά την αρχαιοελληνική ερμηνεία.

Αποτελούμε απλά ένα από τα συστατικά μέρη ενός οικοσυστήματος το οποίο, σαν μωρό στην κούνια του, αναπτύσσεται συνεχώς. Μάλιστα, το μωρό αυτό είναι στην ουσία αθάνατο, έχοντας τη δυνατότητα να μεταβάλλεται, να ανακαλύπτει νέους μηχανισμούς προσαρμογής και επιβίωσης και να απορρίπτει σταδιακά τα όποια καρκινικά κύτταρα θα μπορούσαν να απειλήσουν την ύπαρξή του. Πόσο περισσότερο λοιπόν μπορούμε να περιμένουμε από τη Θεία Πρόνοια να μας φροντίσει, απ'όσο μπορεί να περιμένει ένα κύτταρο στο σώμα μας να ασχοληθούμε μαζί του;

Αντιλαμβάνομαι καλέ μου Θανάση ότι η θέση μου μπορεί να ακούγεται σκληρή και απάνθρωπη. Μία τέτοια θεώρηση των πραγμάτων μας τοποθετεί σε ένα εντελώς ασήμαντο σημείο μέσα στην Πλάση και μας κάνει να νοιώθουμε έρμαια δυνάμεων που με κανένα τρόπο δεν μπορούμε να ελέγξουμε, πολύ δε περισσότερο να έχουμε ένα σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη των μελλούμενων να συμβούν.

Μπορεί λοιπόν κάποιος σαν εμάς να καθίσει και να μιζεριάζει στη γωνία του, αν αγνοήσει τα βαθύτερα νοήματα του αρχαίου μύθου του Προμηθέα. Η ημι-θεϊκή αυτή προσωποποίηση της εξελικτικής διαδικασίας μας τονίζει ότι στην πορεία ανάπτυξής του, το ανθρώπινο γένος έλαβε ένα μικρό κομμάτι από τη θεϊκή σπίθα, ένα απειροελάχιστο κομματάκι από τον Νου που κρύβεται πίσω από τα δισεκατομμύρια αυτά χρόνια της μαγικά αυθάδους εκδήλωσης της Ζωής. Ένα ελάχιστο στοιχείο που μας έκανε να αποστασιοποιηθούμε από τον κύκλο αρπακτικού-θηράματος που καθορίζει όλα τα άλλα έμβια όντα και να πάρουμε τη μοίρα μας στα δικά μας χέρια. Για να το θέσω πιο απλά, Θανάση μου, το δώρο μας ήταν ότι γίναμε κύτταρα του μυαλού αυτού του οργανισμού και όχι του σφιγκτήρα του (όσο απαραίτητα κι αν είναι ακόμη και αυτά).

Σαν τέτοια “κύτταρα”, εν τω συνόλω μας έχουμε την τεράστια δυνατότητα να συνθέσουμε μια διάνοια της οποίας οι δυνάμεις θα είναι απείρως μεγαλύτερες από το σύνολο των δυνατοτήτων των συνθετικών της μερών. Μπορεί ο καθένας από εμάς να μην είναι θεός, αλλά το συνδυασμένο σύνολό μας να προσεγγίζει πολύ περισσότερο τη θεϊκή Φύση, κατά τον ίδιο τρόπο που ένα σύνολο άνοων νευρώνων σχηματίζει τον εγκέφαλό μας.

Σε παλιότερο άρθρο μου σε είχα απασχολήσει, μέχρι τελικής ναρκώσεως, με αυτό που αποκαλούμε Τεκτονικό Εγρηγορός, τη συλλογική δηλαδή Νόηση και Ψυχή μιας ομάδας αδελφών που εργάζονται μαζί και επικεντρώνουν τη σκέψη τους και την ψυχή τους σε μια συλλογική διαδικασία που είναι το Τεκτονικό Τυπικό, “κατερχόμενοι στο βάθος της συνειδήσεώς τους, παρατηρώντας τα φυσικά φαινόμενα και εναρμονιζόμενοι με τον Παγκόσμιο Ρυθμό”. Ο ίδιος ακριβώς μηχανισμός, εάν μπορούσε να εφαρμοστεί σε πανανθρώπινο επίπεδο, θα ήταν ικανός να μεταβάλλει εντελώς την Πραγματικότητα, όπως την αντιλαμβανόμαστε.

Για να αναπτυχθεί όμως ένας τέτοιος μηχανισμός, απαιτούνται σύνθετες υποδομές, όπως η πολύπλευρη επικοινωνία και πληροφόρηση, η προσωπική ανάπτυξη μέσω ενός αποτελεσματικού συστήματος Παιδείας και μεταβίβασης γνώσεων και η δυνατότητα ψυχικής επικοινωνίας. Θα ήταν αφελές άλλωστε να περιμένουμε από τον φτωχό βιοπαλαιστή του Μπαγκλαντές να αποκτήσει επικοινωνιακές και ψυχικές ταυτίσεις με τον αστό απόφοιτο ενός μεγάλου δυτικού πανεπιστημίου.

Όμως, Θανάση μου, ακόμα και οι μεγαλύτεροι πλανήτες δημιουργήθηκαν όταν δύο κόκκοι αστρικής σκόνης κόλλησαν μεταξύ τους και άρχισαν σιγά-σιγά να ελκύουν ακόμη περισσότερους κόκκους, δημιουργώντας ένα όλο και ισχυρότερο βαρυτικό πεδίο.

Είσαι ξύπνιο παιδί και καταλαβαίνεις που το πάω, έτσι δεν είναι;

Ο μοναδικός θεσμός που δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τον ελεύθερο και επί ίσοις όροις ψυχικό και πνευματικό συντονισμό των ανθρώπων, χωρίς έξωθεν καθοδήγηση και δογματισμό, είναι αυτός του Τεκτονισμού. Με όλα τα προαναφερθέντα, εύκολα μπορεί κανείς να αντιληφθεί τις τεράστιες δυνατότητες που μπορεί να έχει ο ψυχικός συντονισμός των αδελφών μας σε κάποιες υψηλές πνευματικές αναζητήσεις και διεργασίες.

Η κατανόηση αυτών των δυνατοτήτων θα πρέπει να κάνει όλους εμάς να αντιμετωπίζουμε τόσο τη δική μας συμμετοχή, όσο και τη διαδικασία επιλογής των νέων αδελφών μας με εξαιρετική σοβαρότητα και προσοχή. Ο παντοδύναμος Νόμος του Μέρφυ μας έχει αποδείξει ότι ατομικά, δεν έχουμε τη δύναμη να κολυμπήσουμε κόντρα στο ρεύμα του αδυσώπητου Χρόνου.

Ξέρω ότι ζητάω πολλά, ότι κάποιες φορές ονειρεύομαι ότι η Αδελφότητά μας θα μπορούσε να είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό που έχουμε καταφέρει να την κάνουμε, αλλά ελπίζω να μου επιτρέψεις σε αυτά τα φτωχά άρθρα να σκιτσάρω με αδρές γραμμές το ιδανικό Πλατωνικό Πρότυπο προς το οποίο πρέπει να τείνουμε.

Ίσως κάποια μέρα να το καταφέρουμε κι αυτό...

Υπαρξιακές θεωρήσεις ενός "πιγκουίνου".....

Χρόνια και ζαμάνια, καλέ μου φίλε Θανάση. Όπως σου είπα, το ρημάδι το ξεροκέφαλό μου διάγει περίοδο αγρανάπαυσης, η οποία είναι ακόμα αβέβαιο πόσο θα διαρκέσει. Παρόλα αυτά, δεν μπορώ παρά να κάνω κάποιες σκέψεις, τις οποίες, θέλεις δεν θέλεις, μοιράζομαι και μαζί σου.

Προχτές λοιπόν, ντυμένος με το μαύρο μου το κουστουμάκι, τη σκούρα μου τη γραβάτα και το μαύρο το παλτό μου, πλησίαζα την είσοδο του τεκτονικού μεγάρου όπου εργάζεται η στοά μου και παρατηρούσα όλους τους υπόλοιπους αδελφούς μου να έρχονται προς την ίδια κατεύθυνση. Ένας φίλος και αδελφός που γνωρίζω στο φατσοβιβλίο (αγγλιστί Facebook), μας αποκαλεί «πιγκουίνους» λόγω αυτής της μάλλον πένθιμης, ή τουλάχιστον παράταιρης εμφάνισής μας.

Οι περίοικοι και περαστικοί μας κοιτούσαν (όπως πάντα) με περιέργεια και δεν ήταν καθόλου δύσκολο να καταλάβεις τι σκέψεις περνούσαν από το μυαλό τους. Στα μάτια τους φαντάζουμε είτε αστείοι, είτε ένα τσούρμο συνωμοτών που απεργάζονται την καταστροφή κάθε τι καλού κ’αγαθού έχει απομείνει στη χωλαίνουσα κοινωνία μας, στην προσπάθειά μας να φέρουμε τη βασιλεία του 666, των Νεφελίμ ή της Μέρκελ, ανάλογα με το πόσο πυροβολημένος είναι κανείς...

Από την άλλη, δεν μπορώ παρά να σκέφτομαι και τη γνώμη της γυναίκας μου για εμένα, τους αδελφούς μου και τα ενδιαφέροντά μας, η οποία δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι είναι πλήρως εναρμονισμένη με αυτό που ονομάζουμε «απεριόριστη εκτίμηση». Στην καλύτερη περίπτωση, ξεφυσάει και μου πετάει κάτι ειρωνικό, απ’αυτά που λένε οι γυναίκες μας όταν θέλουν να μας υπογραμμίσουν ότι ποτέ μας δεν μεγαλώσαμε πραγματικά.

Φυσικά, κάθε προσπάθειά μου να την πείσω ότι η συμμετοχή μου και η δραστηριοποίησή μου στην Αδελφότητά μας, σκοπό έχει την αυτοβελτίωση, την αυτογνωσία και το να με κάνει καλύτερο άνθρωπο, αποσπά με αυξανόμενο ρυθμό τα ειρωνικά της σχόλια που περιστρέφονται γύρω από το πεζό επιχείρημα «αν αυτοβελτιώνεσαι, όπως λες, γιατί μου είναι τόσο δύσκολο να το διακρίνω;».

Και σα να μη φτάνει αυτή η εγγενής έλλειψη κατανόησης από τα έτερα ημίσεά μας, τις βλέπεις να κάνουνε πηγαδάκια σε συγκεντρώσεις αδελφών μετά των συζύγων τους και να βγάζουνε τα φτυάρια, ανατροφοδοτώντας και επαυξάνοντας τα φαρμακερά τους σχόλια για τους άντρες τους και τις αγνές φιλοσοφικές τους ενασχολήσεις.

Όλα λοιπόν τα παραπάνω απασχολούσαν το φτωχό μου μυαλό κατά την είσοδό μου στο τεκτονικό μας μέγαρο. Και παρά τη φιλική ατμόσφαιρα και τη θαλπωρή που νοιώθουμε εκεί μέσα, μοιραζόμενοι τα ενδιαφέροντά μας με ανθρώπους που μας καταλαβαίνουν, δεν μπόρεσα παρά να εντείνω τις μελαγχολικές μου σκέψεις, βλέποντας κάποιους γηραιούς αδελφούς να  έχουν «ψιλοπάρει» τον υπνάκο τους μεταξύ των εκκλήσεων του Σεβασμίου να σηκωθούμε από τις καρέκλες μας.

Κάποτε, η συμμετοχή ενός ελεύθερου και χρηστοήθους άνδρα στον Τεκτονισμό θα μπορούσε να εκληφθεί ως ένα ορόσημο στα προσωπικά του επιτεύγματα. Η κοινωνική επιρροή ήταν συγκεντρωμένη στους ελάχιστους «γραμματιζούμενους» ανθρώπους μιας κοινωνίας που αποτελείτο κυρίως από αγράμματους χειρώνακτες, και οι περισσότεροι από αυτούς τους «ισχυρούς» επεδίωκαν να ενταχθούν στην ελίτ που αντιπροσώπευε η αδελφότητά μας. Σήμερα όμως, ο αριθμός των ενεργών Τεκτόνων έχει μειωθεί σημαντικά, την ίδια στιγμή που ο πληθυσμός της χώρας μας έχει υπερδιπλασιαστεί και οι κοινωνικές επιρροές έχουν μετακομίσει στα πορτοφόλια των χονδρεμπόρων, των εργολάβων και των αεριτζήδων, οι οποίοι δεν χολοσκάνε ιδιαίτερα για την προσωπική τους ανεύρεση του Φωτός, προτιμώντας αντ’αυτού, ένα  δίμετρο μοντέλο που ομιλεί απταίστως κάποια εκ των πολλών Σλαβικών γλωσσών.

Οπότε, καλέ μου φίλε Θανάση, τι μένει για εμάς που ακολουθήσαμε το Τεκτονικό βίωμα; Γίναμε ένα εξεζητημένο καφενείο, μια αναχρονιστική λέσχη μεσηλίκων, ένα φιλανθρωπικό σωματείο από τα πολλά που απαρτίζονται από αραχνιασμένους υπερήλικες, ή ένα απολίθωμα κάποιου ενδόξου παρελθόντος που διέδωσε τον Διαφωτισμό στα πέρατα του Δυτικού κόσμου και τώρα είναι έρμαιο στα ειρωνικά σχόλια των αγαπημένων μας συζύγων; Μάλλον σκοτεινή και απαισιόδοξη μου φαντάζει αυτή η άποψη.

Όμως….

Πότε η συμμετοχή ενός αδελφού σε μια στοά δεν υπήρξε δύσκολη, ίσως άχαρη και δεν του γέννησε κάποιους προβληματισμούς; Ο Joseph Rudyard Kipling, στο ποίημά του «Στοά – Μητέρα» μας θυμίζει μια άλλη εποχή, τόσο διαφορετική αλλά και τόσο ίδια με τη δική μας:

Ήταν ο Ρούντλ, ο σταθμάρχης
Και ο Μπέτζλει που δούλευε στα τραίνα
Και ο Ακμαν από την Επιμελητεία
Και ο Ντόνκιν από τις Φυλακές,
Και ο Μπλέϊκ ο Λοχίας εκπαιδευτής
Για δύο φορές ήταν δικός μας Σεβάσμιος
Μαζί με αυτόν που είχε το μαγαζί «Ευρώπη»
Τον γέρο – Φάμτζι Εντουλτζι

Έξω «Εταίρε, Κύριοι, Χαίρεται, Σαλαάμ»
Μέσα «Αδελφέ» και δεν υπήρχε τίποτα κακό.
Συναντιόμασταν στο Αλφάδι και χωριζόμασταν στον Γνώμονα
Και γω ήμουν ο δεύτερος Επόπτης στη Μητέρα Στοά μου εκεί κάτω !!

Είχαμε και τον Μπόλα Ναθ τον λογιστή
Και τον Σαούλ, τον ισραηλίτη του Άντεν,
Και τον Ντιν Μοχάμεντ σχεδιαστή στο Κατάστο,
Ήταν ο Μπαμπού Τσακερμπούτυ
Και ο Αμίρ Σίχ, ο σιίτης ,
Και ο Κάστρο των γραφείων επισκευών
ο Ρωμαιοκαθολικός!

Δεν είχαμε ωραίες επιγραφές
Και ο Βωμός μας ήταν παλιός και απέριττος
Αλλά γνωρίζαμε τα αρχαία Οροθέσια
Και τα τηρούσαμε κατά κεραία και γράμμα.
Και το παρατηρούσαμε όλο αυτό από απόσταση
Μου κάνει εντύπωση αυτό το γεγονός
Που δεν υπήρχε ούτε ένας βέβηλος
Εκτός, ίσως , από μας τους ίδιους.

Έπειτα κάθε μήνα, όταν τελείωναν οι Εργασίες
Καθόμασταν όλοι και καπνίζαμε,
(Δεν συνηθίζαμε να κάνουμε τράπεζα
Για να μην φέρουμε σε δυσκολία ούτε έναν αδελφό)
Και μιλούσαμε, ένας μετά τον άλλον,
για την Θρησκεία και για άλλα πράγματα,
Κάθε ένας αναφερόμενος στο Θεό που ήξερε καλύτερα.

Ένας μετά τον άλλον μιλούσαμε,
Κι ούτε ένας αδελφός δεν βιάζονταν,
Μέχρι που η αυγή ξυπνούσε τους παπαγάλους
Και το άλλο το πουλί το περιπλανώμενο
Μιλούσαμε για όλα αυτά που αισθανόμασταν περίεργα
Και πηγαίναμε στα σπίτια για να κοιμηθούμε
Με τον Μωάμεθ, τον Θεό, τον Σίβα
Που αλλάζανε βάρδια μέσα στα κεφάλια μας.

Συχνά, κάτω από τις εντολές της Κυβέρνησης
Περιπλανώμενα βήματα μας επισκέφθηκαν
Και μας μετέφεραν χαιρετισμούς αδελφικούς
Από Στοές Ανατολής και Δύσης,
Σύμφωνα με τις οδηγίες που έλαβαν,
Από την Κοχάτ μέχρι την Σιγκαπούρη.
Πόσο θα ήθελα να ξαναδώ
Μια φορά αυτούς τους αδελφούς μου από την Στοά – Μητέρα.

Θα ήθελα να τους ξανάβλεπα,
τους Αδελφούς μου μαύρους και σκούρους,
μέσα στην οσμή των πούρων εκεί,
ενώ το κάρβουνο περνούσε από χέρι σε χέρι
Με τον γέρο khansamah που ροχαλίζει
Αχ ας ήμουν Δάσκαλος Μασόνος με μεγάλη φήμη
Στην Στοά – Μητέρα μου, ακόμα μια φορά

Έξω «Εταίρε, Κύριοι, Χαίρεται, Σαλαάμ»
Μέσα «Αδελφέ» και δεν είχε τίποτα κακό.
Συναντιόμασταν στο Αλφάδι και χωριζόμασταν στον Γνώμονα
Και γω ήμουν ο δεύτερος Επόπτης στη Μητέρα Στοά μου εκεί κάτω !!

………………………….

Ποτέ και κανένας δεν μας έταξε χρήμα, δόξα, αναγνώριση ή γνωριμίες όταν αποφασίσαμε να κρούσουμε τη θύρα του Ναού. Το πράξαμε με δική μας ελεύθερη βούληση, αποδεχόμενοι τις πιθανές δυσμενείς συνέπειες που κάτι τέτοιο θα είχε στην οικογενειακή, την κοινωνική ή την επαγγελματική μας πορεία, λαμβάνοντας υπόψη μας ότι η Ελληνική Κοινωνία δεν είναι η πλέον φίλα προσκείμενη απέναντι στον Ελευθεροτεκτονισμό. Και το κάναμε για εμάς τους ίδιους, γιατί είχαμε κάποιες ανησυχίες και ερωτηματικά που η καθημερινότητά μας δεν τους έδινε επαρκείς απαντήσεις.

Συνεπώς, ο δρόμος που ακολουθούμε θα είναι ο ίδιος, είτε όταν βρισκόμαστε μέσα σε ένα ασφυκτικά γεμάτο και πολύβουο τεκτονικό μέγαρο, είτε εκείνες τις κρύες μέρες που απέναντί μας βρίσκεται ο μισοκοιμισμένος γεράκος αδελφός που οδοιπόρησε για να είναι μαζί μας.

(Και τις γυναίκες μας τις αγαπάμε απεριόριστα, κι ας μας ειρωνεύονται ενίοτε) 

Δίνοντας Ζωή δια του Παραδείγματος

Καλέ και αφοσιωμένε μου φίλε και μοναδικέ μου αναγνώστη Θανάση, όπως σου είπα και σε προηγούμενη ανάρτησή μου, το μυαλό μου διάγει κάποιες φορές την απαραίτητη για την σχεδόν εύρυθμη λειτουργία του, αγρανάπαυση.

Από την άλλη, το να επιδίδεται κανείς σε μαζική παράθεση φιλοσοφικών, υπαρξιακών και κοινωνιολογικών θέσεων, μπορεί να είναι κάποιες φορές ναρκισσιστικά διασκεδαστικό, δεν είναι όμως πάντα κοινωνικά ωφέλιμο. Κι εμείς οι Τέκτονες, ως γηραιοί πρόσκοποι που βαριούνται πια να στήσουν μια σκηνή μέσα στο δάσος (προτιμάμε τις πιο ψυχοκαθαρτήριες επισκέψεις σε ταβερνεία και λοιπούς ναούς του θεού Διονύσου), οφείλουμε να βρούμε άλλους, πιο πρόσφορους τρόπους να βοηθήσουμε αποτελεσματικότερα το κοινωνικό σύνολο.

Έτσι, σήμερα θα επιχειρήσω να γίνω πιο σοβαρός και να απευθυνθώ στους αδελφούς μου, αλλά είσαι ελεύθερος Θανάση μου να κάτσεις σε μια γωνιά και να ακούς… Δεν πρόκειται να παραδώσω κανένα Τυπικό σε αμύητους σαν την αφεντομουτσουνάρα σου, όσο κι αν σε αγαπώ για την υπομονή και την ανοχή σου στα όσα γράφω…

Πριν από λίγο καιρό έγινα μάρτυρας της αγωνίας ενός γηραιού αδελφού, ο οποίος έβλεπε το εγγονάκι του να σβήνει από λευχαιμία.  Η αθώα αυτή ψυχούλα έχασε τελικά τη μάχη της  και μόνο να φανταστώ μπορώ, την αγωνία, τη θλίψη και την απελπισία των γονιών του, που έβλεπαν το κοριτσάκι τους να καταρρέει μέρα με τη μέρα, μέχρι που όλα τελείωσαν με τον πιο τραγικό τρόπο.

Πριν από κάποιες δεκαετίες αυτή ήταν η προδιαγεγραμμένη μοίρα των ανθρώπων που κάποιο όργανό τους σταματούσε να λειτουργεί όπως έπρεπε. Για το λόγο αυτό οι άνθρωποι ήταν και πιο μοιρολατρικοί και αποδέχονταν θέλοντας και μη την κακοτυχία που τους χτυπούσε την πόρτα.

Από τότε όμως, οι εξελίξεις στην ιατρική επιστήμη υπήρξαν ραγδαίες. Οι γιατροί και οι άλλοι ερευνητές έκαναν με το παραπάνω το καθήκον τους στο να απαλύνουν τον ανθρώπινο πόνο, αλλά δεν είναι πάντα η επιτυχημένη εγχειρητική διαδικασία ή το αποτελεσματικό φάρμακο αυτό που θα βοηθήσει έναν άρρωστο.

Πολλές φορές χρειάζεται μια καρδιά, ένα νεφρό, πνεύμονας, συκώτι ή κάποιο άλλο όργανο, προκειμένου να ζήσει κάποιος συνάνθρωπός μας, ο οποίος μπορεί κάλλιστα να είναι το παιδί μας, η ο γονιός μας ή η γυναίκα μας.

Και όμως… στην Ελλάδα μας σχεδόν κανένας δεν νοιάζεται γι αυτό, σα να μην πρόκειται ποτέ να συμβεί στον ίδιο ή την οικογένειά του. Η Εκκλησία αδιαφορεί και δεν άκουσα ποτέ κανένα ιερωμένο να προτρέπει το ποίμνιό του να γίνουν δωρητές οργάνων. Το επίσημο Κράτος προτιμάει να σκορπάει τα χρήματά του στο να μας πείσει πόσο ευτυχισμένοι είμαστε που ζούμε στην Ελλάδα και απολαμβάνουμε τα έργα που κάνει η κάθε κυβέρνηση, παρά να οργανώσει μια σοβαρή εκστρατεία για να εξασφαλίσει επάρκεια στο τόσο αναντικατάστατο αυτό αγαθό.

Εδώ και πολλά χρόνια, οι Τέκτονες αποφάσισαν και οργάνωσαν εθελοντικές αιμοδοσίες για να προσφέρουν ένα άλλο πολύτιμο αγαθό στους συνανθρώπους μας. Μήπως είναι καιρόν να κάνουμε το επόμενο βήμα;

Από το 1998 κουβαλάω επάνω μου μια μικρή κίτρινη καρτούλα που το βάρος της είναι μηδαμινό.  Και η καρτούλα αυτή δίνει το δικαίωμα στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων, σε περίπτωση αδόκητης και απευκταίας αναχώρησής μου για την Αιώνια Ανατολή, να αφαιρέσει ό,τι μπορεί να είναι χρήσιμο για να σωθεί η ζωή κάποιων συνανθρώπων μου.

Δεν μπορώ να αντιληφθώ το λόγο, αλλά είναι ελάχιστοι οι συνάνθρωποί μας που κουβαλάνε αυτή την καρτούλα επάνω τους, ένα τόσο δα χαρτάκι που μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο για κάποιον άλλο άνθρωπο.

Το να την αποκτήσει κανείς είναι εξαιρετικά εύκολο. Αρκεί να μπεί στη διεύθυνση:

http://www.eom.gr/article_detail.asp..._article_id=32

Προτείνω λοιπόν, όλες οι Σ.’.Στ.’. από όλα τα Ελληνικά Τεκτονικά Τάγματα, να φέρουν το θέμα της δωρεάς οργάνων προς συζήτηση, ή έστω ένας αδελφός να ρίξει την ιδέα στον Σάκο των Προτάσεων. Θα ήταν μια εξαιρετική για την εικόνα μας ιδέα, η κίνηση αυτή να γίνει οργανωμένα από τις Μεγάλες Στοές και να παρουσιάσουμε 50, 100, 1000 αιτήσεις για την Κάρτα Δωρητή Οργάνων, δίνοντας το Παράδειγμα ότι εμείς, οι Τέκτονες, είμαστε παρόντες για να ανακουφίσουμε τον ανθρώπινο πόνο, με όσα μέσα μπορούμε να διαθέσουμε και ότι τα μέσα αυτά δεν έχουν πάντα να κάνουν με το Χρήμα.

Είπον…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 20/4/2011 
Δυστυχώς, τα τελευταία τραγικά γεγονότα ήλθαν προς επίρρωσιν του άρθρου αυτού. Ένας φίλτατος αδελφός, 31 μόλις ετών, μετά από ένα τραγικό τροχαίο ατύχημα που είχε στις 10/4/2011 κατέληξε εγκεφαλικά νεκρός. Η οικογένειά του, ακολουθώντας την εκπεφρασμένη επιθυμία του, δώρησε τα όργανά του για να σωθούν οι ζωές πολλών συνανθρώπων μας. Η τραγωδία αυτή στοίχισε πάρα πολύ σε όλους εμάς που τον γνωρίζαμε. Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχούλα του...