Ας μην κρυβόμαστε πια!!

Καλώς σε βρήκα, καλέ μου φίλε και αμύητε αναγνώστη, Θανάση. Ξέρω ότι έχεις κάθε δίκιο να με κράξεις, μια και πάνε πάνω από 2 μήνες από την τελευταία φορά που σου πρόσφερα κάποια ψήγματα αμφίβολης σοφίας, αλλά, να σου πω την αλήθεια, δεν είχα την καλύτερη διάθεση για τεκτονικές αναλύσεις και θα σου εξηγήσω τους λόγους.

Όταν, πριν κάποια χρόνια, αποφάσισα να ενταχθώ στην Τεκτονική αδελφότητα, το έπραξα με πλήρη συνείδηση του τι ήθελα να δώσω, αλλά και να αποκομίσω από αυτή. Βλέπεις, ήμουν ήδη σε ένα επαγγελματικό και κοινωνικό επίπεδο το οποίο μου είχε προ πολλού εξασφαλίσει τις όποιες γνωριμίες και επαφές θα χρειαζόμουν κι έτσι ποτέ δεν είδα τον Ελευθεροτεκτονισμό σαν μία ενασχόληση που σκοπό θα είχε να μου προσφέρει «επαφές», «γνωριμίες» και «κολλητάρια».

Έτσι, είδα τον Τεκτονισμό ως μια δραστηριότητα που όχι μόνο είχε σκοπό να με βοηθήσει να βελτιώσω κάποιες πτυχές του χαρακτήρα μου και του τρόπου που σκέφτομαι και αντιλαμβάνομαι τα πράγματα γύρω μου, αλλά που θα με παρακινούσε επίσης να συμμετέχω πιο ενεργά στη βελτίωση του τρόπου σκέψης της κοινωνίας μας.

Είτε το πιστεύεις, είτε όχι, Θανάση μου, η Τεκτονική Παιδεία και Ηθική διαθέτει ανεξάντλητα κοιτάσματα απαντήσεων σε πολλά ανθρώπινα προβλήματα, γιατί δεν είναι τίποτα άλλο από την έκφραση του Ορθού Λόγου, της Ανοχής και της Αλληλεγγύης. «Οποίος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά» και ο Τεκτονισμός, απαλλαγμένος από τους θρησκευτικούς ή πολιτικούς δογματισμούς και προκαταλήψεις, προσφέρει ένα εύφορο έδαφος για ελεύθερη σκέψη.

Όμως, αν πέσει μόνο του ένα δέντρο μέσα στο δάσος, τι ήχο βγάζει; Ο ήχος είναι ένα ερέθισμα που προκαλείται στα αυτιά μας από τα κύματα συμπίεσης του αέρα που φθάνουν σε αυτά. Όταν λοιπόν το δέντρο πέσει μόνο του, δεν βγάζει κανένα ήχο, μια και δεν είμαστε εκεί για να το ακούσουμε.

Το ίδιο συμβαίνει δυστυχώς και στον Ελληνικό Ελευθεροτεκτονισμό.

Πάνω από 150 στοές όλων των τεκτονικών ταγμάτων που λειτουργούν στην Πατρίδα μας, εργάζονται κάθε εβδομάδα, παράγοντας ένα σημαντικό πνευματικό έργο υπό τη μορφή των τεκτονικών τεμαχίων που χαράσσονται και των επακόλουθων συζητήσεων που γίνονται μεταξύ των αδελφών. Δεν ισχυρίζομαι ότι κάθε αναγιγνωσκόμενο τεμάχιο αποτελεί το απαύγασμα της ανθρώπινης σοφίας, αλλά, ανάμεσα στα τόσα, βρίσκει κανείς και πραγματικά διαμάντια, από αυτά που οδηγούν τη σκέψη μας σε νέα μονοπάτια και νέες ιδέες. Είχα άλλωστε προσωπικά την τύχη να ακούσω κάποια από αυτά και είμαι βέβαιος ότι μου άνοιξαν νέους ορίζοντες στον τρόπο που βλέπω τα πράγματα.

Όμως, παρατηρεί κανείς ότι τα πλέον ουσιώδη και σημαντικά από αυτά τα Τεκτονικά Τεμάχια προετοιμάζονται κυρίως από νέους αδελφούς διδασκάλους, άτομα ηλικίας 35-55 ετών, με ανήσυχο και δημιουργικό πνεύμα και ευρεία ακαδημαϊκή και κοινωνική μόρφωση που με τον τρόπο αυτό δείχνουν πέρα από κάθε αμφιβολία την αγάπη τους και την αφοσίωσή τους στο Τεκτονικό Ιδεώδες, αλλά και αποδεικνύουν ότι αποτελούν μια γενιά που θα έπρεπε να έχει τα ηνία του Τεκτονισμού στα χέρια της.

Σε ιδιαίτερες συζητήσεις που είχα με πάρα πολλούς από τους νεότερους αυτούς αδελφούς, όλων των Τεκτονικών Ταγμάτων, στοών και περιοχών της Ελλάδας, παρατήρησα ότι τους διακατέχει μια κοινή επιθυμία και όνειρο: Να δουν κάποια μέρα να υλοποιείται ένα αποφασιστικό άνοιγμα προς την αμύητη κοινωνία από όλα τα τεκτονικά τάγματα, τα οποία θα επικοινωνούν μεταξύ τους αγαπημένα και θα δίνουν ένα κοινό Στίγμα για τη φιλοσοφία μας, τα ιδεώδη μας και τις θέσεις μας απέναντι στα προβλήματα που ταλαιπωρούν την Πατρίδα μας. Έχουν κουραστεί να παραμένουν σιωπηλοί, αφήνοντας κάθε σκοταδιστικό, θρησκόληπτο και μισαλλόδοξο στοιχείο να τους ετεροπροσδιορίζει με χαρακτηρισμούς και κατηγορίες που καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα.

Δυστυχώς όμως, αγαπητέ μου φίλε Θανάση, οι περισσότεροι από τους (κατά τα λοιπά φίλτατους) γηραιούς αδελφούς που αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των τεκτονικών ηγεσιών στην Ελλάδα, δεν επιθυμούν να αλλάξει τίποτα και ακόμη και εάν συμφωνήσουν ότι κάτι πρέπει να αλλάξει, φέρουν ένα σωρό κανονιστικά και καταστατικά κωλύματα προκειμένου να το αναιρέσουν ή να το καθυστερήσουν. Βλέπεις, η οποιαδήποτε αλλαγή, μικρή ή μεγάλη, ποτέ δεν έγινε αποδεκτή με θετικά συναισθήματα από την Τρίτη Ηλικία και ο Ελευθεροτεκτονισμός δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση, μια και είναι ο ίδιος κομμάτι της κοινωνίας μας. Κάθε Στοά διαθέτει 1-2 "Ιερές Αγελάδες", στην κανονιστική σοφία των οποίων οι νεότεροι αδελφοί δεν έχουν τη δυνατότητα να αντιτάξουν τίποτα.

Και έτσι φτάσαμε στο σημείο, η Πατρίδα μας να περνάει τη χειρότερη μεταπολεμική κρίση στην οικονομία, τους θεσμούς και τις Αξίες της και οι Ελευθεροτεκτονικές στοές να κοιμούνται τον ύπνο των δικαίων, αρνούμενες να δώσουν ένα στίγμα των θέσεών τους και (στην καλύτερη περίπτωση) αυτοπεριοριζόμενες σε κάποιες φιλανθρωπικές δραστηριότητες για τις οποίες δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα προκειμένου να τις συντηρήσουν ουσιαστικά. Και όλα αυτά, διότι ο γηραιός αδελφός που περιβάλλεται από κάποιο σημαντικό αξίωμα, φοβάται τι θα πει ο παπάς, ο εργοδότης, ο μπατζανάκης ή ό γαλατάς του, εάν μάθει ότι είναι Μασόνος.

Κι έτσι Θανάση μου, όλοι εμείς που θα έπρεπε να είμαστε μπροστάρηδες στην προσπάθεια να διαμορφώσουμε μια καλύτερη κοινωνία και να διεκδικήσουμε υπερήφανα όλους τους αγώνες που έκαναν οι μεταστάντες αδελφοί μας τα τελευταία 200 χρόνια στον τόπο μας για μια καλύτερη Ελλάδα, φτάσαμε να φοράμε τις τεκτονικές καρφίτσες μας μόνο εντός στοάς, να κάνουμε τις συνεστιάσεις μας ως απλά φιλανθρωπικά σωματεία, αποκαλώντας το Σεβάσμιό μας «πρόεδρε», και να κάνουμε διφορούμενα σχόλια αλληλοαναγνώρισης μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Και στο τέλος απορούν κάποιοι από εμάς, γιατί οι Μασόνοι αντιμετωπίζονται με καχυποψία από την Ελληνική κοινωνία.

Μήπως είναι λοιπόν καιρός για κάποιες αλλαγές στον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα;

Μήπως θα έπρεπε να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας σε τόσους νέους ανθρώπους που διαθέτουν μόρφωση, ανησυχίες και διάθεση να κάνουν κάτι, όχι μόνο για τον εαυτό τους, αλλά και για όλους τους ανθρώπους γύρω τους;

Μήπως θα έπρεπε μια φορά κάθε χρόνο, εκπρόσωποι όλων των εν ενεργεία στοών της χώρας μας να διενεργούν κατά τόπους εκδηλώσεις στις οποίες να πληροφορούν το Κοινό για τις θέσεις και τις αξίες του Ε.Τ., ανοιχτά, με ειλικρίνεια και διάθεση να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα για τα οποία συστηματικά μας κατηγορούν;

Μήπως πρέπει να αποκτήσουμε ένα καίριο και ορθό λόγο, λειτουργώντας επιτέλους αυτό το Γραφείο Τύπου που ποτέ δεν υλοποιήθηκε και πληροφορώντας τους συμπολίτες μας για το ποιοι είμαστε και τι πρεσβεύουμε; Την προσπάθεια αυτή την έχουν επωμισθεί ατομικά κάποιοι από τους αδελφούς που προσπαθούν με τα φτωχά μέσα που διαθέτουν να ενημερώσουν τη θύραθεν κοινωνία, αλλά κάποιες φορές μέσα από τα μέσα αυτά βρίσκουν αναίτια το δρόμο προς τη δημοσιότητα και οι όποιες εσωτερικές έριδες, που στενοχωρούν πολλούς από εμάς όταν τις βλέπουμε. Χρειάζεται συνεπώς μια πιο συντονισμένη και αποτελεσματική προσπάθεια.

Μήπως πρέπει, ανάλογα με τις επαγγελματικές δεξιότητες των αδελφών μας, να προσφέρουμε κάποιες δωρεάν υπηρεσίες στους έχοντες ανάγκη, μέσα στις τοπικές μας κοινωνίες, όχι πια σαν Γιάννης, Κώστας, Γιώργος ή Περικλής, αλλά ως Τέκτονες και Τεκτονικές Στοές;

Είναι καιρός Θανάση μου να αλλάξουμε πολλά στην Πατρίδα μας. Αλλά, πρώτα πρέπει να αλλάξουμε πολλά σε εμάς τους ίδιους. Θα χαιρόμουν πάρα πολύ αν κάποιες από αυτές τις ιδέες βρουν το δρόμο να συζητηθούν σοβαρά μέσα στις στοές μας

Ένας Θαυμαστός, Καινούργιος Κόσμος...

Καλέ μου φίλε Θανάση, μια και πεισματικά παραμένεις εκτός Τεκτονικής Αδελφότητας, μόνο και μόνο για να με υποχρεώνεις να γράφω όλες αυτές τις ανούσιες αμπελοφιλοσοφίες στο φτωχό αυτό μπλόγκ που διαβάζεις, είμαι βέβαιος ότι έχεις ακόμα την εντύπωση ότι τα περίφημα Τυπικά, για τα οποία αρνούμαι να μιλήσω λεπτομερειακά, έχουν να κάνουν με μυστικιστικές τελετές και εσωτερικά θέματα, τα οποία θα φάνταζαν εντελώς ξένα στα αυτιά και τα μάτια των αμυήτων.

Η αλήθεια δεν θα μπορούσε να βρίσκεται μακρύτερα από την αντίληψη αυτή. Άλλωστε, το να ξεπουπουλιάζει κανείς τελετουργικά κοτόπουλα, να διακορεύει παρθένες (που να βρεθούν κι αυτές...) και να επικαλείται τον Ασμοδαίο για να κάνει σπλιτ η μετοχή που αγόρασε και να του ρίξει επιτέλους μια ματιά η Ροδούλα του κυρ-Σταμάτη του γαλατά, θα του έτρωγε πάρα πολύ χρόνο, με αποτέλεσμα να μην προλάβει να κατακυριεύσει τη γη.

Προσπαθώντας να μιλήσω (επιτέλους) σοβαρά, θέλω να πω με όλα αυτά τα ανόητα παραδείγματα ότι κάτι διαφορετικό πρέπει να γίνεται μέσα στις Στοές, ώστε να εμπνέει ανθρώπους να προβαίνουν σε κοσμοϊστορικές ενέργειες, όπως (π.χ.) η Γαλλική Επανάσταση.

Ε, λοιπόν, το ομολογώ, Θανάση μου. Τόσο τα Τυπικά μας, όσο και οι περισσότερες ομιλίες που πραγματοποιούνται μέσα στις Στοές μας, είναι με τέτοιο δόλιο τρόπο δομημένα, ώστε να προξενούν μια εντελώς αλλότρια αντίδραση στους μακάριους εγκεφάλους μας. Τους κάνουν (άκουσον! Άκουσον!) να σκέφτονται.... Και το χειρότερο είναι ότι τους κάνουν να σκέφτονται ελεύθερα!!! Ανήκουστο πράγμα, δηλαδή... Μην το πεις όμως αυτό σε κανένα ιεράρχη σαν τον Άγιο Πειραιώς γιατί χαθήκαμε... Το Τεκτονικό Μυστικό θα διαρρεύσει και δεν θα έχουμε πια, που να κρυφτούμε!!

Ελπίζοντας να σου έχω φτιάξει τη διάθεση να μάθεις και άλλα για το Μυστικό της Τεκτονικής Αδελφότητας, θα σου θυμίσω δύο βιβλία που είμαι βέβαιος ότι διάβασες στα νεανικά σου χρόνια, αν όχι για κανένα άλλο λόγο, τουλάχιστον για να εντυπωσιάσεις κανένα επαναστατημένο κοριτσόπουλο με αμπέχωνο και αξύριστα πόδια, από αυτά που πλημμύριζαν τα πανεπιστήμια της δεκαετίας του '70. Τα δύο αυτά βιβλία είναι ο “Θαυμαστός, Καινούργιος Κόσμος”, του Aldous Huxley και το “1984” του George Orwell.

Βέβαια, και τα δύο αυτά βιβλία είναι κάπως παλιά, έχοντας εκδοθεί το 1932 και 1949 αντίστοιχα, αλλά και τα δύο πραγματεύονται την υποδούλωση των ανθρώπων και την καταπάτηση της Ελευθερίας τους. Όμως, κάθε ομοιότητα τερματίζεται εκεί.

Στο “1984”, ο Orwell, με εφιαλτικό τρόπο προβλέπει την άνοδο και επικράτηση μιας απολυταρχικής κοινωνίας όπου κάθε σκέψη, λέξη, κίνηση ή πρόθεση ακόμα, ελέγχονται από τον Μεγάλο Αδελφό, με εξαιρετικά δυσάρεστα επακόλουθα για τους παραβάτες.

Στο “Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος”, ο Sir A.Huxley μας βάζει μέσα σε μια κοινωνία που οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουν ουσιαστικά εκχωρήσει τις ελευθερίες τους ευρισκόμενοι σε μια συνεχή κατάσταση απόλαυσης και αδιαφορώντας για το τι συμβαίνει γύρω τους.

Ελπίζω να συμφωνείς Θανάση μου, ότι η σημερινή μας Κοινωνία βρίσκεται εν πολλοίς σε μια κατάσταση Θαυμαστού Καινούργιου Κόσμου, από την οποία όμως έχει τόσο πολύ τυφλωθεί, ώστε οι κεραίες της έχουν αλλοιωθεί και προσπαθούν να συλλάβουν μόνον οποιαδήποτε Οργουελικού τύπου απειλή.

Τι θαυμαστό θέμα για να γραφούν αμέτρητες πραγματείες που θα αναλύουν κάθε δυνατή έκφανση του φαινομένου αυτού!.. Και έχουν γραφεί ήδη Θανάση μου, εγώ άλλωστε είμαι ένας απλός αμπελοφιλόσοφος, δεν ισχυρίζομαι ότι θα είχα το χρόνο ή τη δεξιότητα να αναπτύξω ένα τόσο μεγάλο θέμα με τρόπο που δεν θα έπεφτες ξερός από πλήξη και ανία. Ενα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο είναι το “Amusing Ourselves to Death: Public Discourse in the Age of Show Bussiness” του Neil Postman, όπου ο συγγραφέας, διατηρώντας τις αναλογίες, ζωγραφίζει μια πραγματικότητα όπου η Κοινωνία μας έχει στην ουσία εκχωρήσει τα δικαιώματά της για χάρη της διασκέδασης.

Χωρίς να θέλω να προσβάλλω λοιπόν, τις χιλιάδες των συμπολιτών μας που ξεσηκώνονται εναντίον κάθε μέτρου που θεωρούν ότι καταπιέζει τα δικαιώματά τους, θέλω να τους υπενθυμίσω ότι στο σύνολό μας έχουμε εκχωρήσει πολλά από αυτά για χάρη της καλοπέρασης, του άκρατου καταναλωτισμού μας και της αμάσητης κατάποσης χιλιάδων ειδήσεων και πληροφοριών που μας κατακλύζουν από την τηλεόραση και το διαδίκτυο, θύματα κι εμείς της πανίσχυρης εικόνας που μας προφέρεται σε όλο και καλύτερη ανάλυση και σε 3-D και μας καλεί να τη δεχτούμε αφιλτράριστη, ως το μόνο μέσο αλληλεπίδρασης με τον κοινωνικό μας περίγυρο. Και το σπουδαιότερο, χάνουμε την ελευθερία μας με την ίδια μας τη θέληση, χωρίς κανένας να βάλει μπροστά τα τάνκς, που άλλωστε καίνε τόσο πολύ πετρέλαιο...

Σε κάποια παλαιότερη ανάρτησή μου, προσπάθησα να αναλύσω πιο διεξοδικά το θέμα αυτό ( http://mason100.blogspot.com/2011/01/blog-post_1039.html) και πιστεύω ότι αυτό συνιστά τη μεγαλύτερη απειλή για τις ατομικές μας ελευθερίες, παρά τα όσα διατείνεται η κατά τ'άλλα συμπαθέστατη κα Παπαρήγα, οι ομοϊδεάτες της και όσοι άλλοι διακατέχονται από αυξημένη ευαισθησία σε διάφορες θεωρίες συνομωσίας.

Να λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρόν για τον Τεκτονισμό, σε περίπτωση που δεν βρίσκουμε αρκετά κοτόπουλα να θυσιάσουμε στον Ασμοδαίο. Να προσπαθήσουμε, χρησιμοποιώντας τα εργαλεία του Ορθού Λόγου και της Ελεύθερης Σκέψης, να αφαιρέσουμε από τα μυαλά μας όλη αυτή την “πέτρα” που μαζεύτηκε με την πολυετή έκθεσή μας στην Προκατάληψη, τη Μισαλλοδοξία, το Σκοταδισμό και το Φανατισμό, που πέρασαν τόσο αθόρυβα και ανώδυνα μέσα μας, μαζί με χιλιάδες ώρες τεχνητής ευδαιμονίας που μας παρείχε ο Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος μας.

Κι αυτό ίσως να είναι το Τεκτονικό Μυστικό... Ή τουλάχιστον, μέρος αυτού...Τι λες κι εσύ;

Η δοκιμασία του Δοκιμαστή...

Καλέ μου φίλε Θανάση, εδώ και κάτι περισσότερο από ένα χρόνο σε ζαλίζω με θέματα που άπτονται του Ελευθεροτεκτονισμού και της βιωματικής σχέσης που έχει μαζί του ο κάθε ένας από εμάς που «έκρουσε τη θύρα του Ναού του Ορθού Λόγου».

Όμως, το ταξίδι όλων μας, από τον νεότερο μαθητή, μέχρι τον Μεγάλο Διδάσκαλο, ξεκίνησε από μια κοινή εμπειρία, αυτή της μύησης σε βαθμό Μαθητού, η οποία, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίναμε εκείνη τη στιγμή που τη βιώναμε, αποτελεί ίσως τη σημαντικότερη εμπειρία που έχει κάποιος που θα ενταχθεί στην Ελευθεροτεκτονική Αδελφότητα.

Σε παλαιότερη ανάρτησή μου (http://mason100.blogspot.com/2011/01/blog-post_4139.html ) αναφέρομαι εφαπτομενικά στην εμπειρία αυτή της μυήσεώς μου, χωρίς να υπεισέρχομαι σε λεπτομέρειες του Τυπικού, ούτε στον αποσυμβολισμό του κάθε γεγονότος που περιλαμβάνεται στη διαδικασία αυτή. Πέρα από την άρνησή μου να εξιστορήσω μια διαδικασία που αποτελεί την πεμπτουσία του Τεκτονικού Βιώματος, θα ήταν σαν να έβγαινα από την προβολή της ταινίας «Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές» και φώναζα στην ουρά των υποψήφιων θεατών της επόμενης παράστασης ότι «και οι 12 ήταν οι δολοφόνοι». Σκέτο ξενέρωμα δηλαδή.

Όμως, θέλω να αναφερθώ στον αξιωματικό που πρωταγωνιστεί στη μύηση των νεοφύτων και στο σημαντικό ρόλο που διαδραματίζει στη μοναδική αυτή εμπειρία που έχουν οι νέοι αδελφοί μας. Εννοώ τον Δοκιμαστή της Στοάς.

Ο ρόλος του Δοκιμαστή είναι ελαφρώς άχαρος τις περισσότερες ημέρες που λειτουργεί μία Στοά. Κάθεται στην καρέκλα του κρατώντας ένα τενεκεδένιο ξίφος και συμμετέχει στις διαδικασίες ανοίγματος και κλεισίματος των εργασιών μόνο με τη φυσική του παρουσία και όχι με κάποια προφορική συμμετοχή του στο Τυπικό. Θεωρητικά, εάν μας επισκεφθεί κάποιος άγνωστος αδελφός από άλλη Στοά, χωρίς προηγούμενες συστάσεις, ο Δοκιμαστής οφείλει να τον υποβάλει στη διαδικασία της «κεράμωσης», δηλαδή να του υποβάλλει ερωτήσεις για να διαπιστώσει εάν ο εν λόγω επισκέπτης είναι «Τέκτων Κανονικός», πριν του επιτρέψει τη συμμετοχή του στις εργασίες της Στοάς. Επίσης, (αν και αυτό δεν το έχω δει προσωπικά να συμβαίνει ποτέ), ο Δοκιμαστής ελέγχει τους συμμετέχοντες αδελφούς, για να διαπιστώσει εάν η περιβολή τους είναι κόσμια και σύμφωνη με τους κανόνες.

Όμως, τις ημέρες που η Στοά έχει μύηση νεοφύτων (συνήθως 2-3 φορές κάθε χρόνο), ο ρόλος του Δοκιμαστή είναι ο πιο σημαντικός από όλων των συμμετεχόντων αδελφών. Είναι αυτός που θα παραλάβει τους υποψήφιους από την αμύητη Κοινωνία, θα τους δέσει τα μάτια συμβολίζοντας το σκότος της αγνοίας και της προκατάληψης στην οποία βρίσκονταν μέχρι εκείνη τη στιγμή, θα τους οδηγήσει κρατώντας τους αγκαλιά μέσα από τις δοκιμασίες της μυήσεως και θα τους αφαιρέσει το κάλυμμα των ματιών τους, παραδίδοντάς τους στο Φως, μετά το πέρας της μυήσεως αυτής. Είναι μια διαδικασία που έχει τις ρίζες της στους ιεροφάντες των αρχαίων Αιγυπτιακών και Ελληνικών Μυστηρίων.

Πολλοί αδελφοί που έχουν εσωτερικό πνευματικό προσανατολισμό, θεωρούν το ρόλο του Δοκιμαστή ελαφρώς γρουσούζικο, διατεινόμενοι ότι αυτός ελκύει την αρνητική ενέργεια από τον μυούμενο για να τον παραδώσει «καθαρό» στο Φως, ή, (όπως το εξέφρασε ένας σοφός και αγαπημένος αδελφός), ο Δοκιμαστής είναι ο «αίρων τας αμαρτίας του αμυήτου». Για το λόγο αυτό, είναι δύσκολο για κάποιον αδελφό να βρίσκεται στη θέση αυτή για περισσότερο από μία διετή θητεία.

Στη μητρική μου Στοά, εδώ και πολλά χρόνια έχουμε (και θα έχουμε) τον ίδιο Δοκιμαστή. Είναι ένας πράος, καλοσυνάτος και χαμογελαστός αδελφός, πολύ «διαβασμένος» και με απόλυτη συναίσθηση του ρόλου που του έχει ανατεθεί. Είναι ο ίδιος αδελφός που με οδήγησε με δεμένα τα μάτια μέσα στο Ναό και που τον έχω δει να οδηγεί πάρα πολλούς άλλους αδελφούς στην ίδια αυτή αρχαία και μοναδική μυσταγωγική εμπειρία.

Πριν από λίγες ημέρες είχαμε εργασίες μύησης νεοφύτων και είχα για μία ακόμη φορά την ευκαιρία να παρακολουθήσω τα τεκταινόμενα και τον φίλτατο αδελφό μας στον ιδιαίτερο αυτό ρόλο. Είναι περίεργο ίσως για κάποιον αμύητο, αλλά η συμμετοχή ακόμα και πολύ παλαιών αδελφών στη διαδικασία αυτή τους βοηθά κάθε φορά να παρατηρήσουν και να αποσυμβολίσουν ακόμη ένα μικρό κομματάκι αυτού που βίωσαν πριν από τόσα χρόνια, έτσι η μύηση νέων αδελφών δεν είναι ποτέ κάτι βαρετό που θα θεωρούσε κάποιος ότι δεν αξίζει να το παρακολουθήσει για άλλη μία φορά. Αντίθετα, η προσέλευση τις ημέρες της μύησης στον Πρώτο Βαθμό (του μαθητού Τέκτονα) είναι πάντοτε εντυπωσιακή.

Όταν οι μυούμενοι είναι περισσότεροι από ένα, είναι φυσικό ο Δοκιμαστής να χρειάζεται βοήθεια και από άλλους αδελφούς του βαθμού του Διδασκάλου, για να οδηγήσει τους νεόφυτους μέσα στο Ναό και στις επακόλουθες δοκιμασίες. Όμως, αυτός είναι που θέτει το ρυθμό και αυτός οδηγεί τους υπόλοιπους στο ρόλο που έχουν αναλάβει.

Έτσι, είδα για ακόμα μια φορά τον φίλτατο αδελφό μας να εισέρχεται στο Ναό, κρατώντας με προσοχή και ιδιαίτερη στοργή ένα νεόφυτο που με δεμένα μάτια και μικρά διστακτικά βήματα έμπαινε για πρώτη φορά στο χώρο του Ναού του Ορθού Λόγου. Και αυτό που παρατήρησα στην έκφραση του αδελφού Δοκιμαστή ήταν η Αγάπη. Εκείνη τη στιγμή, Δοκιμαστής και Μυούμενος ήταν ένα αδιαίρετο άτομο, σαν μια εγκυμονούσα έτοιμη να φέρει στον κόσμο μια νέα ζωή. Και μπορεί ο μυούμενος να έδειχνε διστακτικός και ίσως λίγο φοβισμένος, έχοντας αποστερηθεί για λίγο την κυριότερη αίσθηση που μας δίνει σαφείς πληροφορίες για το περιβάλλον μας (άλλωστε κανένα μωρό δεν γεννήθηκε ποτέ ευτυχισμένο και χαρούμενο), η έκφραση του Δοκιμαστή όμως ήταν αυτή της χαράς, της τρυφερότητας και της αγάπης, όχι δηλαδή διαφορετική από μιας γυναίκας που βλέπει το παιδί της για πρώτη φορά.

Ίσως γι αυτό ο αγαπημένος μας αδελφός έχει αντέξει τόσα πολλά χρόνια στον ίδιο ρόλο. Γιατί αναιρεί την αρνητική ενέργεια με το πιο καταλυτικό αντίδοτο, αυτό της Αγάπης.

Τεκτονισμός και Θεία Διδασκαλία...

Καλέ μου αναγνώστη και αμύητε φίλε Θανάση, προχτές είχα μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με κάποιο γνωστό μου και θεωρώ ότι αποτελεί θέμα σχολιασμού για το φτωχό αυτό μπλόγκ, μια και αν δεν βρίσκω τίποτα ενδιαφέρον να σχολιάσω, στο τέλος θα καταλήξω να σου γράφω συνταγές για τα ντολμαδάκια της θείας μου της Ερμιόνης (τα οποία, ειρήσθω εν παρόδω, είναι καταπληκτικά και εξαφανίζονται γρηγορότερα από μέλη του ΣΕΒ σε συγκέντρωση του ΠΑΜΕ).

Ο γνωστός αυτός είναι άτομο επαρκούς καλλιέργειας, αλλά και πολύχρονης ενασχόλησης με τα εκκλησιαστικά ζητήματα. Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν, πιστός στην επίσημη γραμμή της Εκκλησίας, δυσκολεύεται να δεχτεί την αρμονική συνύπαρξη του Τεκτονισμού με το Εκκλησιαστικό Δόγμα, θεωρώντας τα ως δύο έννοιες εκ διαμέτρου αντίθετες.

Βέβαια, πρόκειται για άτομο καλλιεργημένο, οπότε ευτυχώς η συζήτησή μας δεν ξέπεσε σε κατηγορίες περί σατανιστικών τελετών, διακόρευσης παρθένων και πόσης αίματος νηπίων, διότι σε μια τέτοια περίπτωση θα έβγαινε στην επιφάνεια το προκλητικό καλόπαιδο που κρύβω επιμελώς μέσα μου και θα γινόταν το «έλα να δεις».

Η θέση του εν λόγω φίλου περιορίστηκε στο ερώτημα, γιατί οι Τέκτονες έχουν την ανάγκη ύπαρξης του Τεκτονισμού, αφού, όντας Χριστιανοί (ή Εβραίοι, ή Μουσουλμάνοι), έχουν ασπαστεί ένα σύστημα ηθικών αξιών που καλύπτει τις ηθικές και πνευματικές αναζητήσεις ενός εχέφρονος ανθρώπου; Τι περισσότερο τους προσφέρει ο Τεκτονισμός, αν όχι άλλες, πιο σκοτεινές επιδιώξεις που δεν βρίσκουν ικανοποίηση στους κόλπους της Εκκλησίας;

Ομολογώ ότι δεν είμαι το πλέον κατάλληλο άτομο για να δώσει όλες τις απαντήσεις στη συγκριτική φιλοσοφία των ηθικών συστημάτων που πρεσβεύει η εκκλησία και ο Τεκτονισμός. Όπως οι περισσότεροι από εμάς, δηλώνω Χριστιανός Ορθόδοξος, αλλά η σχέση μου με το Θείο είναι περισσότερο ενστικτώδης και βιωματική, παρά βασισμένη στο επίσημο εκκλησιαστικό Δόγμα. Όταν λοιπόν δεν διαθέτω έτοιμες απαντήσεις, ανατρέχω στην Ιστορία για να μου δώσει κάποιες ενδείξεις σχετικά με το ποιοι μπορεί να υπήρξαν οι λόγοι ύπαρξης του Ελευθεροτεκτονισμού.

Ο Ελευθεροτεκτονισμός, όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, είναι προϊόν της εποχής του Διαφωτισμού στην Ευρώπη. Είναι η εποχή της γέννησης της μπουρζουαζίας και της Αστικής Τάξης που σταδιακά αντικατέστησαν τη φεουδαρχία στην Ευρώπη. Είναι η περίοδος που ο απλός άνθρωπος αρχίζει και αισθάνεται πολίτης μιας εθνικής οντότητας και όχι ιδιοκτησία ενός απόλυτου άρχοντα για τον οποίο ζούσε, εργαζόταν, αναπαραγόταν και πέθαινε, στο παρελθόν.

Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσουν ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού Ωκεανού, κινήματα και επαναστάσεις σε όλες τις πολιτισμένες κοινωνίες της εποχής, που κατέστησαν τον Ορθό Λόγο ύψιστο εργαλείο κοινωνικής οργάνωσης, σε αντίθεση με το μέχρι τότε κρατούν Δόγμα. Η Αμερικανική επανάσταση, η Γαλλική επανάσταση, το κίνημα των Καρμπονάρων, η Ελληνική Επανάσταση και τόσες άλλες σπουδαίες αλλαγές στις Δυτικές κοινωνίες προήλθαν από την επικράτηση της μέχρι τότε απολεσθείσας Λογικής, όπως την εννοούσαν οι αρχαίοι Έλληνες.

Η δίψα για ελευθερία και αυτοδιάθεση αποδείχθηκε πολύ ισχυρότερη από τα οπλοστάσια των δεσποτών. Δεν θα εξετάσω αν το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό. Θα δεχθώ ταπεινά ότι όλες αυτές οι κατακλυσμιαίες εξελίξεις  δημιούργησαν το ηθικό και ιδεολογικό υπόβαθρο για να δημιουργηθεί η Τεκτονική Αδελφότητα και όχι ότι ο Τεκτονισμός υπήρξε η μήτρα γέννησης αυτών των αλλαγών, αν και αυτός προϋπήρξε όλων των προαναφερθέντων ιστορικών γεγονότων.

Ας δεχτούμε λοιπόν για οικονομία χρόνου, ότι και ο Τεκτονισμός προϋπήρχε αλλά σταδιακά άλλαξε μορφή για να αγκαλιάσει το πνεύμα ελευθερίας που γεννιόταν μέσα στις κοινωνίες. Ελευθερία, Ισότης, Αδελφότης. Ένα τρίπτυχο που ακόμα δεσπόζει επάνω από την έδρα των Σεβασμίων στις στοές μας και μέχρι πριν κάποιες δεκαετίες ανεκράζετο αντί του «Ο.:Ο.:Ο.:» από τους παλαιότερους αδελφούς μας.

Τι έπραττε εκείνη την εποχή η Εκκλησία; Οι γαλαζοαίματοι και πορφυρογέννητοι ηγέτες της προσπαθούσαν να πείσουν τον απλό Λαό ότι ήταν θέλημα Θεού να υπηρετούν τον αφέντη τους και οποιαδήποτε απολαβή θα έπρεπε να περιμένει μετά την τελευταία τους πνοή επί της γής. Ιερά Εξέταση, κατάρες, αφορισμοί και κατηγορίες από άμβωνος περίμεναν όποιον αμφισβητούσε αυτή τη θέση της επίσημης Εκκλησίας, η οποία την ίδια στιγμή αποκόμιζε τεράστια πλούτη από τους φεουδάρχες που προστάτευε και δεχόταν «ελέω Θεού». Και στην πορεία, η διδασκαλία του Ιησού Χριστού είχε θαφτεί κάτω από βουνά χρυσού, καθιστώντας την Εκκλησία μέρος του Προβλήματος και όχι μέρος της Λύσης για τον αδύναμο Λαό.

Στο «Κοιμητήριο της Πράγας» ο Ουμπέρτο Έκο περιγράφει με γλαφυρότητα όλες τις δολοπλοκίες της άρχουσας τάξης και της Εκκλησίας, προκειμένου να αμαυρωθεί ο Τεκτονισμός στα μάτια του απλού λαού, με την εμπλοκή του στα περίφημα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» τα ίδια πλαστά έγγραφα που χρησιμοποίησαν οι Ναζί, μισό  αιώνα αργότερα, για να δικαιολογήσουν την εξολόθρευση του Εβραϊκού πληθυσμού της Ευρώπης. Τα ίδια πλαστά έγγραφα που φρίττει ο κάθε λογικός άνθρωπος να διαβάζει ακόμα και τώρα,  μέσα σε έντυπα παρεκκλησιαστικών οργανώσεων, στη χώρα μας.

Να λοιπόν φίλτατε Θανάση η διαφορά που αναζητάει ο θρησκόληπτος φίλος μας. Ο Τεκτονισμός αποδέχθηκε από την αρχή τις διδασκαλίες του Ιησού Χριστού και των άλλων μεγάλων θρησκευτικών μορφών, που μιλούν για Αγάπη, για ανοχή, αγαθοεργία, ελεημοσύνη και αλληλοβοήθεια. Απλά, απέρριψε συλλήβδην όλα αυτά που κάνουν τις θρησκείες να μοιάζουν με μαγαζάκια, όπως είναι ο δογματισμός, η μισαλλοδοξία, η έλλειψη ανοχής, η υστεροβουλία και οι πολιτικές διαπλοκές, διακηρύττοντας την ελευθερία της σκέψης, το σεβασμό στις απόψεις του άλλου και την ανάγκη να αποποιηθούμε «τα μέταλλα», όλα δηλαδή όσα μας χωρίζουν και μας διαφοροποιούν από τον διπλανό μας.

Άλλωστε, οι περισσότεροι αδελφοί που γνωρίζω είναι ιδιαίτερα ευσεβείς Χριστιανοί, Εβραίοι, Μουσουλμάνοι ή Ινδουιστές, με όλη τη σημασία της λέξης και όχι απλά από συνήθεια ή κατ'επάγγελμα.

Ίσως λοιπόν, το να είναι κανείς Τέκτων αποδεικνύει ότι έχει βάλει έμπρακτα στη ζωή του και στην καρδιά του τις διδασκαλίες του Ιησού Χριστού (και αντίστοιχα όλων των άλλων μεγάλων θρησκευτικών μορφών της Ιστορίας), πολύ πιο ένθερμα από πολλούς  ιεράρχες της επίσημης Εκκλησίας.

Aπορίες ενός νέου ανθρώπου...

Καλέ μου φίλε Θανάση,

Προχτές πήρα ένα ωραίο γράμμα από ένα παλληκάρι 19 χρονών που εκδήλωσε με τον τρόπο του το ενδιαφέρον του για μελλοντική του ένταξη στην Ελευθεροτεκτονική Αδελφότητα.

Όπως έχω γράψει και στο παρελθόν, ο κύριος σκοπός αυτού του blog είναι να ενημερώσει το κοινό (στο μέτρο που δεν προδίδεται η εμπιστοσύνη της Αδελφότητάς μας και δεν βγαίνουν τα Τυπικά μας φόρα-παρτίδα στην αμύητη Κοινωνία) σχετικά με τις αρχές και τη φιλοσοφία του Τεκτονισμού, οπότε θεωρώ ότι το γράμμα που μου έστειλε ο φίλος μας εκφράζει απορίες που πιθανότατα απασχολούν πολλούς άλλους ανθρώπους. Έτσι, το δημοσιεύω αυτούσιο και κάνω ενδιάμεσα τα δικά μου σχόλια και απαντήσεις.

Καλησπέρα σας,

βρήκα το ιστολόγιό σας πολύ ενδιαφέρον σχετικά με το ζήτημα του Τεκτονισμού και μου άρεσε ιδιαίτερα τόσο το γράμμα, όσο και το πνεύμα του λόγου σας σε πολλές αναρτήσεις σας.

Για να συστηθώ ο ίδιος, με λένε Δ., είμαι δευτεροετής φοιτητής Νομικής και μέλος ενός Ομίλου Rotaract, ενώ ασχολούμαι ερασιτεχνικά με το ραδιόφωνο και την συγγραφή άρθρων σε δικό μου ενημερωτικό ιστολόγιο. Γνώμονας στη μέχρι τώρα πορεία μου ήταν η γνώση και η ηθική πρωτίστως ενασχόλησή μου με πολλά ενδιαφέροντα-ούτως ώστε να γνωρίσω από μέσα τις δημόσιες σχέσεις, το πελατειακό σύστημα, το πολιτικό συμβιβασμό στο πλαίσιο της ακαδημαϊκής δράσης, χωρίς εγώ ποτέ να συμβιβαστώ και να υπηρετήσω κάτι πέρα από την ηθική και το αντικειμενικά δίκαιο και ορθό. Λατρεύω τη γνώση και τη δύναμη της Αλήθειας ως άνθρωπος, ενώ αν κανείς πριν πεθάνω με ρωτούσε "ποιά είναι η τελευταία σου επιθυμία", θα απαντούσα "να μάθω, να γνωρίσω μυστικά, να γνωρίσω την Αλήθεια".

(Αγαπητέ Δ. πιστεύω ότι είσαι σε πολύ καλό δρόμο, όσον αφορά το είδος των ανθρώπων που έχουν τόσο να προσφέρουν, όσο και να αποκομίσουν από την ένταξή τους στην Ε.Τ. Αδελφότητα.

Δεδομένου όμως ότι οι συντριπτικά περισσότεροι αδελφοί είναι πάνω από 30-35 ετών και η ελάχιστη ηλικία για αποδοχή είναι το 23^ο έτος της ηλικίας σου,  θα χρειαστεί να περιμένεις λίγα χρόνια πριν κρούσεις τη θύρα του Ναού)

Γενικά ο Τεκτονισμός είναι κάτι σχεδόν άγνωστο που με θέλγει, με γοητεύει αν θέλετε λόγω των ανωτέρω αναζητήσεών μου και της βιοθεωρίας μου και μέσω του ιστολογίου σας μου δίνεται η ευκαιρία να λυθούν πολλές απορίες, αλλά και γενικότερες προκαταλήψεις που διατηρούσα και εγώ ο ίδιος για το τί εστί Τέκτων και ποιό πραγματικά είναι το μήνυμα του φιλοσοφικού κινήματος του Τεκτονισμού.

(Δεν θα το αποκαλούσα φιλοσοφικό Κίνημα, δεδομένου ότι δεν «κινείται» συλλογικά προς την επίτευξη κάποιων στόχων, πολιτικών, κοινωνικών ή θρησκευτικών. Είναι μια Αδελφότητα ανθρώπων που μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες που εξέφρασες πιο πάνω και προσπαθούν, ο καθένας για τον εαυτό του, να προσεγγίσουν το Φως της Γνώσης και της Αλήθειας και να κάνουν τους εαυτούς τους καλύτερους ανθρώπους. )

 Έχω αναζητήσει πληροφορίες μόνος μου πολλές φορές και κοπιαστικά, ωστόσο, πιστεύω πως με οτιδήποτε ασχοληθεί κανείς, αν δεν το γνωρίσει εις βάθος και ιδίοις όμασι δεν μπορεί να έχει άποψη και να κρίνει ελαφρά τη καρδία. Το θέμα είναι όμως ότι πολλές φορές αυτή η περαιτέρω διείσδυση είτε λόγω των προκαταλήψεων που κυριαρχούν, είτε του ίδιου του ανθρώπινου φόβου αλλά και της ανυπαρξίας ενός μεμυημένου μέλους στο κοντινό περιβάλλον είναι ανέφικτη.

(Αυτό, αγαπητέ μου Δ. είναι ένα πρόβλημα που ομολογώ ότι το είχα κι εγώ όταν ενδιαφέρθηκα να ενταχθώ στον Τεκτονισμό. Οι Αμερικανοί λένε «Ask1, 2B1», εννοώντας ότι δεν κάνουμε προσηλυτισμό ή «στρατολόγηση» αλλά θέλουμε ο καθένας να έρχεται στους κόλπους του Τεκτονισμού με τη δική του θέληση και ζητώντας να γίνει μέλος)

 Έτσι, θεώρησα σώφρον να σας αποστείλω κάποιες συναφείς εμπιστευτικές απορίες μου, τις οποίες πραγματικά θα ήθελα πολύ να λύσετε στο βαθμό που θα επιθυμούσατε και θα μπορούσατε.

Ποιές είναι οι θεμελιώδεις διδαχές του Τεκτονισμού- τι διδάσκεται κάθε μεμυημένο μέλος?

(Όπως σου είπα, δεν διδάσκεται, τουλάχιστον από κάποια «διδακτέα ύλη». Απλά, με τη βοήθεια των άλλων αδελφών του και από τα Τυπικά και τις ομιλίες που γίνονται μέσα στη Στοά, μαθαίνει να αποσυμβολίζει τις έννοιες και τους μύθους που θα του προσφέρουν τα μέσα να βελτιώσει ο ίδιος τον εαυτό του. Κανένας δεν θα σου πει «πίστεψε αυτό και όχι το άλλο». Εσύ πρέπει να καταλήξεις στα δικά σου συμπεράσματα και αυτό είναι η ομορφιά του Τεκτονισμού, ότι δεν είναι δογματικός. Εδώ θα πρέπει να τονίσω ότι η αναζήτηση ενός Τέκτονα είναι για την εύρεση της Αλήθειας μέσα στη ζωή του και όχι για το τι συμβαίνει μετά την Υπέρτατη Μύηση του θανάτου του).

Τι συμβολίζουν τα μυστικιστικά τελετουργικά?

(Δεν είναι «μυστικιστικά» απλά είναι μυστικά για τους αμύητους, διότι εμπεριέχουν συμβολισμούς που εάν δεν τους γνωρίζεις μπορεί να παρανοήσεις το δραματουργικό τμήμα των Τυπικών. Φαντάσου έναν μη-Χριστιανό να ακούει «τούτο μου εστί το Σώμα, φάγετε εξ αυτού πάντες». Θα μας περνούσε για κανίβαλλους. Κατά τα λοιπά, τα Τυπικά έχουν σκοπό να συντονίσουν πνευματικά και διανοητικά τους παρευρισκόμενους ώστε να λειτουργούν σε ένα ανώτερο πνευματικό επίπεδο, απαλλαγμένο από τα καθημερινά μας προβλήματα. Άλλωστε, δεν θυμάμαι να είδα κάποια κατηγορία να στρέφεται εναντίον όσων συμμετείχαν στα Ελευσίνια Μυστήρια, μόνο και μόνο επειδή τα μυστήρια αυτά ήταν μυστικά).

Υπάρχει συνάφεια με δυνάμεις του "κακού"?

(Απολύτως καμία. Όλα αυτά που ακούγονται είναι φημολογίες που ξεκίνησαν από τον 18^ο-19^ο αιώνα και σκοπό είχαν να διαβάλλουν τον Τεκτονισμό, επειδή «έμπαινε στο ρουθούνι» όλων των πολιτικών και θρησκευτικών δεσποτικών καθεστώτων της εποχής. Διάβασε το «Κοιμητήριο της Πράγας» του Ουμπέρτο Έκο να καταλάβεις πως ξεκίνησε η ιστορία αυτή).

Υπάρχει ένα ευρύτερο πλάνο δράσης?

(Δυστυχώς όχι και λέγω «δυστυχώς» γιατί ακόμα και στους δύσκολους καιρούς που ζούμε δεν μπορούμε να πράξουμε τίποτα συλλογικά, όπως θα δεις και σε προηγούμενες αναρτήσεις μου).

Τι κερδίζει και τι χάνει κάθε μέλος του ταγμάτων?

(Το κέρδος είναι εσωτερικό και συνεπώς υποκειμενικό. Μαθαίνεις να ακούς, να εκφράζεις με ηπιότητα και αγάπη ακόμα και την αντίθεσή σου, να πειθαρχείς στους κανόνες μιας συζήτησης, να σκέφτεσαι, να ακούς γνώμες άλλων καλλιεργημένων ανθρώπων που τους εμπιστεύεσαι σαν αδελφούς και να κάνεις τον εαυτό σου λίγο καλύτερο και πιο φιλάνθρωπο. "Χάνεις" κάπου 20-25€ κάθε μήνα που είναι η «συνδρομή» σου στη Στοά και λίγα ακόμα χρήματα που δίνεις αν θέλεις στο σάκο της αγαθοεργίας που περιάγεται στο τέλος κάθε συνεδρίασης)

Ποιά η σχέση ταγμάτων και μάζας-η δεύτερη καθοδηγείται και ελέγχεται από τα πρώτα μέσω τηλεόρασης, μουσικής κα?

(Καμία σχέση. Οι περισσότεροι γηραιοί και υψηλόβαθμοι αδελφοί ακόμα παλεύουν να μάθουν να ανοίγουν το κινητό τους. Κρατιόμαστε μακρυά από την αμύητη κοινωνία, τουλάχιστον όσον αφορά την Τεκτονική μας ιδιότητα)

Ποιά η σχέση ταγμάτων- Rotary/Rotaract και άλλων φιλοσοφικών εταιριών όπως θεοσοφική εταιρία κα?

(Αρκετοί αδελφοί μπορεί να είναι επίσης μέλη άλλων κοινωνικών ομάδων, όπως το Rotary, Lions κλπ, αλλά δεν υπάρχει πέρα από αυτό καμία επίσημη ή ανεπίσημη επαφή με τις ομάδες αυτές, που είναι κυρίως επαγγελματικές και κοινωνικές και όχι φιλοσοφικές. Όσο για τους θεοσοφιστές, δυστυχώς δεν ξέρω καν τι πρεσβεύουν και αδυνατώ να σου απαντήσω, αλλά σίγουρα δεν έχουν σχέση).

Ποιές οι προϋποθέσεις ένταξης μέσα στις οργανώσεις?

(Απλά να είσαι ελεύθερος στο πνεύμα, χρηστοήθης, να μην έχεις καταδικαστεί για κάτι σοβαρό και να ασκείς βιοποριστικό επάγγελμα. Επίσης να πιστεύεις στην ύπαρξη του Θεού και στην αθανασία της ψυχής. Και φυσικά να ενδιαφέρεσαι για τις αρχές του Ελευθεροτεκτονισμού και να μην θέλεις να τον χρησιμοποιήσεις σαν εφαλτήριο απλά για να κάνεις γνωριμίες. Επίσης, όσα ακούγονται περί μή δυνατότητας να φύγεις από την Αδελφότητα, είναι αστεία. Αν σταματήσεις να πληρώνεις και να προσέρχεσαι για ένα διάστημα 5-6 μηνών, απλά σε διαγράφουν από μόνοι τους).

Γνωρίζω εκ των προτέρων ότι οι απορίες μου εκτός από γενικές και αφηρημένες, είναι πολύ δύσκολο να απαντηθούν σε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, αλλά νομίζω πως φαντάζεστε και εσείς ο ίδιος την ανησυχία ενός νεαρού μυαλού 19 ετών που επιθυμεί να μάθει τα πάντα για το θέμα-τουλάχιστον όσα θα μπορούσατε εσείς να του πείτε. Θα επιθυμούσα να κρατούσαμε μία επαφή έστω με ένα ηλεκτρονικό μήνυμα για τυχόν άλλες απορίες που θα είχα στο μέλλον.

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για το χρόνο που διαθέσατε στην ανάγνωση του μηνύματος και θα σας παρακαλούσα θερμά να μου απαντήσετε όποτε μπορέσετε.

(Ελπίζω να σου απάντησα σε αυτά που ήθελες να μάθεις, αγαπητέ μου Δ.)

Με ειλικρινή σεβασμό,

Δ.

Γράμμα στους παππούδες μου.... (όσο ακόμα μπορούν να καταλαβαίνουν τι διαβάζουν)

Φίλε μου Θανάση, μια και ακόμα δεν έχεις αποφασίσει να κρούσεις τη θύρα του Ναού του Ορθού Λόγου, το συγκεκριμένο κείμενο δεν σε αφορά ιδιαίτερα, πέρα από το να λάβεις κάποιες περιφερειακές απαντήσεις στα φαρμακερά σχόλια που συχνά-πυκνά βρίσκουν το δρόμο τους στις κίτρινες φυλλάδες και παρουσιάζουν εμάς τους Τέκτονες σα να τσακωνόμαστε μεταξύ μας, λυσσασμένοι για τις καρέκλες και τα αξιώματα. Όλα αυτά τα σχόλια έχουν αφορμή την αντιδικία που έχει ξεσπάσει στην κορυφή της ηγεσίας του Σκωτικού Τύπου, αλλά ας τα πάρουμε λιγάκι από την αρχή.

Όπως σου είχα πει παλιά, αυτή η περιρέουσα φημολογία για τον περίφημο 33ο βαθμό, δεν είναι τίποτα άλλο από θεωρίες συνωμοσίας. Ο Συμβολικός Τεκτονισμός έχει όλους κι όλους 3 βαθμούς, αυτούς του Μαθητή, του Εταίρου και του Διδασκάλου και στον 3ο βαθμό φτάνει κανείς μετά από 2 περίπου χρόνια τακτικής του συμμετοχής στις εργασίες της στοάς του. Θεωρητικά, ένας Τέκτων μπορεί να λάβει όλα τα αξιώματα της συμβολικής στοάς του, δηλαδή από απλός Στεγαστής, μέχρι Σεβάσμιος ή ακόμα και Μέγας Διδάσκαλος, παραμένοντας στον 3ο συμβολικό βαθμό του Διδασκάλου όλη του τη ζωή.

Όμως, οι περισσότεροι από εμάς, έχοντας πολλές φιλοσοφικές αναζητήσεις και ψάχνοντας διαρκώς για απαντήσεις μέσα μας ή μέσα από τα διάφορα φιλοσοφικά και τεκτονικά κείμενα, εντασσόμαστε στα λεγόμενα “φιλοσοφικά εργαστήρια”, όπου παρακολουθούμε κάποιες πρόσθετες εργασίες μια φορά κάθε μήνα. Αυτό δεν σημαίνει ότι φεύγουμε από τη μητρική μας στοά, εκεί μένουμε σαν απλοί Διδάσκαλοι για όλα μας τα χρόνια, χωρίς να έχουν καμία απολύτως σημασία οι φιλοσοφικοί βαθμοί που μπορεί να λάβουμε στα άλλα εργαστήρια. Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι οι επόμενοι βαθμοί δεν είναι κατακόρυφη, αλλά μάλλον οριζόντια εξέλιξη του επίπέδου του Διδασκάλου.

Υπάρχουν 2 τύποι φιλοσοφικών εργαστηρίων, του Σκωτικού Τύπου και του Τύπου της Υόρκης.

Ο Τύπος της Υόρκης ξεκινάει από τον 4ο βαθμό και έχει εξέλιξη 10 βαθμών συνολικά, και οι ανώτεροι βαθμοί του έχουν να κάνουν με την παράδοση των Ναϊτών Ιπποτών, όπου φοράς μια λευκή κελεμπία με κόκκινο σταυρό, και αν έχεις τα κιλάκια σου, όπως εγώ, μοιάζεις περισσότερο με ασθενοφόρο παρά με πένητα ιππότη.

Ο Σκωτικός τύπος ξεκινάει από τον 4ο βαθμό και φθάνει μέχρι τον περίφημο 33ο, για τόν οποίο τόσοι ποταμοί μελάνης έχουν χυθεί. Στην ουσία όμως, οι περισσότεροι βαθμοί απονέμονται μαζί, κι έτσι τα στάδια της εξέλιξης ενός αδελφού μέσα στον Σκωτικό τύπο είναι οι βαθμοί 4, 9, 14, 18, 28, 30, 31, 32 και 33. Οι κατέχοντες τον 33ο βαθμό συμμετέχουν στο Ύπατο Συμβούλιο του 33ου και Τελευταίου Βαθμού του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου, υπό τη διοίκηση του Μεγάλου Ταξιάρχη του συμβουλίου αυτού.

Λόγω του συγκεκριμένου πάντα αριθμού μελών του Συμβουλίου, γίνεται κανείς Τέκτων 33ου βαθμού μόνον όταν κάποιο από τα μέλη αυτά μεταστεί στην Αιωνίαν Ανατολήν (κοινώς όταν “παραδώσει πινακίδες”) και γι αυτό ο 33ος βαθμός θεωρείται ιδιαίτερα τιμητικός και οι κατέχοντες αυτόν αποκαλούνται “Κραταιοί Αδελφοί”. Στην ουσία βέβαια, πρόκειται για υπερήλικες στην πλειοψηφία τους αδελφούς, απέναντι στους οποίους θα απεδίδετο ο προσήκων σεβασμός και τιμές, από όλους εμάς τους νεότερους, ούτως ή άλλως.

Αυτά μπορείς να τα βρεις σε όλο το διαδίκτυο, οπότε θα αναρωτηθείς γιατί σε ζαλίζω Θανάση μου. Ο λόγος είναι απλός. Στην Ελλάδα μας έχουμε καταφέρει να διαθέτουμε δύο (2) Ύπατα Συμβούλια του 33ου βαθμού, το ένα υπό τη διοίκηση του 87χρονου Κραταιότατου Μεγάλου Ταξιάρχη Χρήστου Μανέα και άλλο ένα υπό τη διοίκηση του 88χρονου Κραταιότατου Μεγάλου Ταξιάρχη Ραφαήλ Ντε Σιγούρα. Οι δύο αυτοί αξιοσέβαστοι γηραιοί αδελφοί βρίσκονται στα δικαστήρια προκειμένου να εξασφαλίσουν, ο καθένας για λογαριασμό του, ότι αυτός είναι ο νόμιμος και μοναδικός Μέγας Ταξιάρχης.

Η αντιδικία είναι βαθειά και έχει δημιουργήσει παρακλάδια ανάμεσα στα μέλη του κάθε Ύπατου Συμβουλίου (από τα 2 που υφίστανται). Δεν είναι βλέπεις μόνο οι δύο υπερήλικες αδελφοί που τρώγονται, αλλά και τα μέλη των 2 συμβουλίων που ορίστηκαν από αυτούς τους αδελφούς. Αν για κάποιο λόγο ένα από τα 2 Ύπατα Συμβούλια καθαιρείτο, τότε τα μέλη του θα έπαυαν να είναι Κραταιοί Αδελφοί 33ου βαθμού.

Οι δικαστικές αυτές διαμάχες έχουν γίνει βούτυρο στο ψωμί του κάθε κακόπιστου πολέμιου του Τεκτονισμού, και τα άρθρα γύρω από τη “φαγωμάρα των Μασόνων” δίνουν και παίρνουν. Έτσι, εκεί που το Ύπατο Συμβούλιο του 33ου Βαθμού θα έπρεπε να είναι το σημείο συνάντησης όλων των εν λειτουργία Τεκτονικών Ταγμάτων και να λειτουργεί σαν πόλος ενότητας, αδελφικής αγάπης και συνεννόησης, έχει γίνει ένα δίπολο διχασμού και έριδας.

Καταρχήν, καλέ μου Θανάση, θα πρέπει να σου δηλώσω ότι δεν ανήκω σε κανένα από αυτά τα δύο συμβούλια, ούτε είμαι εν αναμονή απονομής τέτοιου βαθμού από κάποιον από τους δύο αυτούς Κραταιότατους Μεγάλους Ταξιάρχες. Δεν έχω καμία ιδιαίτερη γνωριμία, συμπάθεια ή αντιπάθεια απέναντι στους δύο αυτούς υπερήλικες αδελφούς μας και κρίνοντας από το ανθρωπιστικό, φιλανθρωπικό και πατριωτικό έργο του καθενός από αυτούς δεν μπορώ παρά να τρέφω μεγάλο σεβασμό για την Τεκτονική τους πορεία, παραβλέποντας τα όσα δίκαια ή άδικα λέγονται εις βάρος τους ή υπέρ τους.

Είναι βέβαιον ότι έχω ακούσει από άλλους αδελφούς για πολλά λάθη και μικρότητες που διεπράχθησαν κατά τη διάρκεια της αντιδικίας που σου προανέφερα. Όλα αυτά απλά αποδεικνύουν ότι όλοι μας είμαστε άνθρωποι, με τα ελαττώματά μας, τις ανασφάλειές μας, τις ψευδαισθήσεις μεγαλείου και τις μικρότητές μας και όσο κι αν προσπαθούμε να προσεγγίσουμε το Φως, δεν μπορούμε ποτέ να το καταφέρουμε απόλυτα.

Δεν επιθυμώ να εξετάσω ποιος έχει περισσότερο δίκαιο ή άδικο. Στον πόλεμο, το πρώτο θύμα είναι πάντα η Αλήθεια, οπότε δεν περιμένω να λάβω αμερόληπτες απαντήσεις και εν πάσει περιπτώσει, πέρα από το προσωπικό δίκαιο κάποιου από τους δύο αυτούς αδελφούς, πιο σημαντικό (τόσο για εμένα όσο και για τη συντριπτική πλειοψηφία των αδελφών μου) είναι το συμφέρον του Ελληνικού Ελευθεροτεκτονισμού.

Σκέψου καλέ μου Θανάση, ότι ο Χρόνος-Κρόνος ποτέ δεν σταμάτησε να τρώει τα παιδιά του και η μοίρα θα είναι κοινή και για τους δύο αυτούς σεβάσμιους αδελφούς, όπως για όλους μας, εν ευθέτω χρόνω. Είμαι δε βέβαιος, ότι και οι δύο τους θα ήθελαν να τους θυμούνται για το σημαντικό έργο που έκαναν σε όλη τους τη ζωή και όχι για τις έριδες των στερνών τους χρόνων.

Εκδηλώνοντας στο έπακρο την καλή μου πίστη, αναγνωρίζω ότι η αντιδικία τους δεν έχει υλικά ωφέλη, διότι και οι δύο τους έχουν διακριθεί για το φιλανθρωπικό τους έργο και δεν πιστεύω ότι αντιδικούν για να αποκομίσουν χρήματα ή άλλα περιουσιακά στοιχεία. Όμως, κάποια στιγμή πρέπει να συνειδητοποιεί κανείς ότι μια έντιμη υποχώρηση μπορεί να είναι πολύ πιο αξιοπρεπής από μια αιματηρή νίκη.

Θέλω λοιπόν, εκφράζοντας την ταπεινή μου γνώμη και έχοντας το καλό του Ελληνικού Ελευθεροτεκτονισμού ως το μοναδικό κριτήριο, να κάνω μια αφελή και απλή πρόταση, η οποία πιστεύω είναι η επιθυμία κάθε αδελφού που δεν περιμένει να αποκομίσει κάποια οφέλη από την αντιδικία αυτή:

Συναντηθείτε εκτός Δικαστηρίου, Κραταιότατοι αδελφοί μου. Δώστε τα χέρια, και μετά παραιτηθείτε των αξιωμάτων σας ταυτόχρονα, εκδίδοντας ένα κοινό διάγγελμα ομόνοιας και αγάπης για τους αδελφούς μας.

Διατηρείστε τον τίτλο του Επίτιμου Μεγάλου Ταξιάρχη και οι δύο και απολαύστε τις τιμές που σας αξίζουν για το έργο σας, από κοινού. Και δρομολογείστε ταυτόχρονα τις διαδικασίες που θα επιτρέψουν στα υπό την διοίκησή σας όργανα να “έλθουν εις σάρκαν μίαν” και να δημιουργήσουν για μία ακόμα φορά ένα ενωμένο, ενιαίο και αδιάσπαστο Ύπατο Συμβούλιο, δίνοντας (στην ανάγκη) υποχρεωτική τιμητική αποστρατεία στους γηραιοτέρους των Κραταιών αδελφών μας,.

Και με τον τρόπο αυτό, δώστε το παράδειγμα στις Μεγάλες Στοές της πατρίδας μας να προσεγγίσουν η μία την άλλη και να κουβεντιάσουν “ήσυχα κι απλά” τον τρόπο που θα μπορούσαν να επιτύχουν μια αντίστοιχη, πολυπόθητη από όλους εμάς τους ταπεινούς αδελφούς σας, ενότητα.

Ο Τεκτονισμός, η Κοινωνία μας και η Πατρίδα** μας, στις δύσκολες ώρες που περνάμε, έχουν ανάγκη από κάποια φωτεινά παραδείγματα. Γίνετε λοιπόν εσείς, ένα από αυτά.

Είπον...

**Η πολύ μικρή για να έχει τόσα πολλά αντίπαλα Τεκτονικά σχήματα Πατρίδα μας.

ΥΓ: Το παραπάνω κείμενο αναφέρεται στο σχίσμα και όχι στο ΤΡΙΤΟ Ύπατο Συμβούλιο που λειτουργεί στη χώρα μας από το Διεθνές Τεκτονικό Τάγμα "ΔΕΛΦΟΙ"