Η Ελευθερία της Συνείδησης... (ή η Συνείδηση της Ελευθερίας)

Καλέ μου φίλε Θανάση, για να καταλάβεις πόσο μεγάλη είναι η ευτυχία σου που έγινες τακτικός αναγνώστης του φτωχού μου μπλόγκ, θα σου θυμίσω ότι είχα προβλέψει στο άρθρο που έγραψα στις 23/3, «… τίποτα δεν θα μου χαλάσει το κέφι, ….. ούτε οι Ελληναράδες που τόσο πολύ πολλαπλασιάστηκαν με την οικονομική κρίση, σαν τα κουνούπια μέσα σε βάλτο, ούτε οι επερχόμενες εκλογές που θα αποδείξουν ότι η βαρκούλα μας αρμενίζει ακυβέρνητη και οι καπεταναίοι που μας έκατσαν στο σβέρκο δεν μπορούν να μοιράσουν ούτε δύο γαϊδουριών άχυρα».

Βέβαια, θα μου πεις ότι δεν είναι και ιδιαίτερα μεγάλο ταλέντο να προβλέπεις κατά που θα πάει το πράγμα, όταν γνωρίζεις εκ των προτέρων ότι οι πολιτικές σου επιλογές περιορίζονται σε ένα τσούρμο ανίκανων ατόμων, που το τελευταίο πράγμα που έχουν στο μυαλό τους είναι η ευημερία των συμπολιτών τους, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα εδώ…

Έτσι, για να αποσπάσω την προσοχή σου από τις αμέτρητες κοκορομαχίες που δικαιώνουν την ύπαρξη των διαφόρων τηλεαστέρων των ειδήσεων και την σφοδρή τρικυμία εν κρανίω των προσκεκλημένων τους, θα σε πάρω από το χέρι για να σε οδηγήσω σε ένα κόσμο διαχρονικών και άφθαρτων ιδεών που συγκροτούν αυτό που ονομάζουμε Τεκτονικό Ιδεώδες και οι οποίες εν τω συνόλω τους αποτελούν τα δομικά στοιχεία του Ναού του Ορθού Λόγου.

Γνωρίζω ότι τα άρθρα μου κάποιες φορές είναι  μακροσκελή και ίσως κοπιώδη μια και μας λείπει συνήθως ο χρόνος να ασχοληθούμε με τις αμπελοφιλοσοφίες των άλλων, αλλά πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο να επενδύσεις λίγη ώρα για να το μελετήσεις, καλέ μου αμύητε φίλε.

………….

Όλες οι πολιτικές διαμάχες της εποχής που ζούμε γίνονται πάντοτε στο όνομα της Ελευθερίας, καλέ μου φίλε. Ελευθερία των Αγορών, ελευθερία από το «Μνημόνιο», ελευθερία να εκφράζουμε ακόμα και τις πιο ακραίες και αντικοινωνικές αντιλήψεις και ιδεολογίες, ελευθερία του Τύπου.

Το 2^ο Κεφάλαιο του Τεκτονικού Συντάγματος (Καταστατικού Χάρτη) αναφέρει ότι «Ως ύπατον αγαθόν ο ελεύθερος τέκτων θεωρεί την ελευθερίαν σκέψεως και συνειδήσεως, αποδοκιμάζει παν μέσον απειλούν την ελευθερίαν ταύτην και καταδικάζει την βίαν». Έτσι, αν και ακολουθεί άλλη παράγραφος που ορίζει ότι ο Τεκτονισμός δεν είναι πολιτικός οργανισμός και συνεπώς απαγορεύεται κάθε πολιτική συζήτηση εντός του, η πρότερη μνεία του συγκεκριμένου Κεφαλαίου τονίζει την υπερπολιτική  ιδιότητα του αγαθού της Ελευθερίας, πέρα και πάνω από οποιαδήποτε πολιτική ιδεολογία.

Για το λόγο αυτό άλλωστε, το τεκτονικό σύνταγμα επανέρχεται στο θέμα, τονίζοντας ότι «Οι τέκτονες θεωρούν ως καθήκον τους το αμύνεσθαι υπέρ παντός αδικουμένου και έχουν ως αρχήν τον σεβασμόν της ελευθερίας κλπ». Συνεπώς, τόσο ο σεβασμός της ελευθερίας, όσο και η άμυνα για χάρη των αδικουμένων, ΔΕΝ εμπίπτουν στις πολιτικές ενέργειες τις οποίες πολύ σωστά ο Τεκτονισμός απαγορεύει μέσα στις στοές.

Αυτός είναι άλλωστε και ο κύριος λόγος, για τον οποίο οι Τέκτονες σε όλο τον κόσμο έχουν υποφέρει τόσα πολλά δεινά και διώξεις από τα απολυταρχικά καθεστώτα των πανίσχυρων θρησκευτικών Δογμάτων, του Ναζισμού και του Κομμουνισμού και εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να μετράνε νεκρούς αδελφούς, θύματα της αγάπης τους για την Ελευθερία, τόσο τη δική τους, όσο και των συνανθρώπων τους.

Αναζητώντας λοιπόν τα όρια και τα πλαίσια της Εθνικής Ελευθερίας κάθε λαού, οφείλουμε να ανασυνθέσουμε όλες τις συνιστώσες της, οι οποίες βρίσκουν την αρμονική τους υλοποίηση μέσα της.

Η Ελευθερία, Θανάση μου, δεν είναι η ανεμπόδιστη επιλογή ενεργειών που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος, διότι ο χώρος μέσα στον οποίο εκδηλώνεται, διέπεται από ορισμένους φυσικούς και κοινωνικούς νόμους. Έτσι, η πολιτική ελευθερία είναι φυσικό ότι θα οριοθετηθεί από τα δικαιώματα των συνανθρώπων μας, κατά τον ίδιο τρόπο που η ελευθερία της συνειδήσεώς μας θα οριοθετηθεί πάντα από τους φυσικούς νόμους του προϋπάρχοντα κόσμου.

Ο αδ.: Βολταίρος έδωσε ένα ενδιαφέροντα ορισμό, λέγοντας ότι «ελευθερία είναι να μην εξαρτιέται κανείς από τίποτα, εκτός από τους νόμους». Εδώ βέβαια θα πρέπει να προσδιορίσουμε ότι οι ίδιοι οι νόμοι δεν πρέπει να συνθέτουν ένα ασφυκτικό πλαίσιο που δεν λαμβάνει απλά υπόψη τα δικαιώματα του συνόλου, αλλά προσπαθεί να επιβάλλει τον περιορισμό τους. Για το λόγο αυτό, και σεβόμενος την ευφυΐα σου, αναφέρομαι μόνο στην έννοια της Ελευθερίας, όπως αυτή λειτουργεί σε μία δημοκρατικά δομημένη κοινωνία.

Εδώ θα πρέπει να τονίσω, καλέ μου φίλε, τα ηθικά διδάγματα που μας δίνει από το 442 π.Χ. η τραγωδία του Σοφοκλή «Αντιγόνη», σχετικά με τη συχνή ασυμφωνία των ανθρώπινων με τους ηθικούς Νόμους, όπως ορίζεται από τη διαφορά των ρημάτων «δει» και «χρη», αλλά χάριν οικονομίας χώρου και χρόνου θα δεχθώ απλά ότι η ανθρώπινη Δικαιοσύνη στις υψηλότερες εκφάνσεις της, προσπαθεί να επιλύσει αυτές τις ασυμφωνίες, με μικρότερη ή μεγαλύτερη επιτυχία, όπως άλλωστε σου εξήγησα περιληπτικά και σε κάποια άλλη ανάρτησή μου (http://mason100.blogspot.gr/2012/03/blog-post.html) .

Κάθε πολίτης που γεννιέται λοιπόν μέσα σε μια τέτοια δημοκρατική κοινωνία, αλλά και κάθε άλλος άνθρωπος που βρέθηκε να ζει μέσα σε αυτή, έχει το δικαίωμα να εξασφαλίζει για τον εαυτό του και την οικογένειά του την ελευθερία του λόγου και της σκέψης, το σεβασμό του ιδιωτικού απορρήτου και του ασύλου, την ελευθερία της συμμετοχής του στη λήψη συλλογικών αποφάσεων, την οικονομική ελευθερία, την προστασία της ιδιοκτησίας, την ελευθερία της επιστημονικής και καλλιτεχνικής πληροφόρησης, δημιουργίας και έρευνας κλπ.

Η προηγούμενη αξιωματική θέση, λοιπόν, έχει ως φυσικό επακόλουθο το γεγονός ότι οποιαδήποτε ενέργεια ή παράλειψη τρίτων που άμεσα ή έμμεσα θα στερήσει τις παραπάνω ελευθερίες σε έναν ή περισσότερους ανθρώπους, θα πρέπει εκ προοιμίου να θεωρείται καταχρηστική, αντικοινωνική και συνεπώς κολάσιμη (όπως βλέπεις, το επακόλουθο αυτό δεν ασχολείται καθόλου με τη σύγκρουση ηθικών και ανθρώπινων Νόμων και η παραβίαση ενός ανθρώπινου νόμου λόγω συνειδησιακών ασυμφωνιών δεν θεωρείται αυτόματα κολάσιμη, στο βαθμό που δεν περιορίζει τις ελευθερίες άλλων ανθρώπων, τονίζει μάλιστα τις μεταφυσικές ποιότητες της αίσθησης της Ελευθερίας).

Μένει λοιπόν Θανάση μου, να προσδιορίσουμε κάποια χτυπητά παραδείγματα περιορισμού των ελευθεριών μας, όχι από τους Νόμους (είπαμε, αναφερόμαστε σε μια δημοκρατική κοινωνία), αλλά από εμάς τους ίδιους, ως μέλη ενός κοινωνικού συνόλου. Υπεισερχόμεθα λοιπόν στα χωράφια της Ασυδοσίας, δηλαδή της συνειδητής παραβίασης των δικαιωμάτων και ελευθεριών των γύρω μας, προς αποκόμιση ιδίου οφέλους, υλικού ή ηθικού.

Συνεπώς:

• Η παραπληροφόρηση του λαού από όλα τα ΜΜΕ, έντυπα ή ηλεκτρονικά, με σκοπό να επωφεληθούν κάποιοι βαρόνοι του Τύπου, του αποστερεί την ελευθερία να παίρνει ενημερωμένες και ορθές αποφάσεις για το μέλλον του
• Η δημιουργία χάους μέσα στις πόλεις μας, τα λιμάνια και τους δρόμους, προκειμένου κάποιες μειονότητες να διεκδικήσουν τα επαγγελματικά τους δικαιώματα (ή κεκτημένα προνόμια) είναι μία από τις χειρότερες εκφάνσεις ασυδοσίας εις βάρος του κοινωνικού συνόλου.
• Η φίμωση, πολλές φορές με τη χρήση βίας, της φωνής κάποιων συμπολιτών μας, όταν έχουν απόψεις μη αρεστές στους υπολοίπους αποτελεί εκδήλωση ακραίας φασιστικής νοοτροπίας.
• Η άποψη ότι οι Κανόνες δεν έχουν εφαρμογή σε εμάς τους ίδιους, όταν μας περιορίζουν τα προνόμια και το βόλεμά μας, είναι ενδεικτική μιας σοσιοπαθούς προσωπικότητας.
• Η βίαιη σίγαση των ελεύθερα εκφραζόμενων απόψεων μέσα στα πανεπιστήμια, από μια μερίδα κομματικά κατευθυνόμενων ατόμων με κάνει να ντρέπομαι για την κοινωνία μας που βαυκαλίζεται ότι είναι δημοκρατική
• Η χρήση πλούτου και κοινωνικής ή πολιτικής δύναμης για την επιβολή των δικών μου απόψεων στην κοινωνία, μέσω άβουλων και καιροσκόπων πολιτικών δεν μπορεί να ονομαστεί για κανένα λόγο «ελεύθερη έκφραση των δικαιωμάτων μου».
• Η συνεχής υποβάθμιση της κοινωνίας μας, μέσω μιας διαρκώς διαβρωνόμενης παιδείας, οδηγεί στην επιβολή του λαϊκισμού, της έλλειψης ορθού λόγου και της έκφρασης των κατώτατων ανθρώπινων συναισθημάτων, σε βάρος των ελευθεριών του ατόμου.
• Η ατιμωρησία αυτών που δεν συμμετέχουν στα φορολογικά βάρη του συνόλου των πολιτών παραβιάζει κατάφορα το δικαίωμά μου να αισθάνομαι ισότιμος πολίτης μιας υγιούς δημοκρατίας.
• Η αδιαφορία των πολιτικών να προσφέρουν στους φορολογούμενους πολίτες της χώρας μου τα απαραίτητα επίπεδα περίθαλψης, φροντίδας, παιδείας, ασφάλειας και υποδομών, προς όφελος της ικανοποίησης κάποιων ευνοημένων ομάδων του πληθυσμού προσβάλλει πολλαπλά το όποιο αίσθημα ελευθερίας μπορώ να έχω ως πολίτης.
• Η αδυναμία που αισθάνεται ο μέσος πολίτης να πληροφορηθεί και να ελέγξει τα τεκταινόμενα των διαφόρων αρχόντων, αποτελεί κατάφορη παραβίαση των δικαιωμάτων του.

Όπως καταλαβαίνεις, καλέ μου Θανάση, δεν θα μπορούσα ποτέ να σου απαριθμήσω τον τεράστιο αριθμό των εκφράσεων ασυδοσίας μέσα στην κοινωνία μας. Σου ανέφερα λοιπόν κάποια ελάχιστα παραδείγματα, μόνο και μόνο για να συνεχίσουμε τη συζήτησή μας.

Πολλά από τα παραπάνω παραδείγματα αφορούν συμπεριφορές που ΔΕΝ είναι και δεν μπορούν να είναι καν κολάσιμες από τον ανθρώπινο νόμο. Η χρήση της δύναμης που μας δίνει το χρήμα, η κοινωνική μας θέση ή η συντεχνιακή υποστήριξη που μπορεί να απολαμβάνουμε, τις περισσότερες φορές δεν μπορεί να προβλεφθεί από το νομοθέτη, διότι αφορά περισσότερο το συνειδησιακό επίπεδο του καθένα μας.

Η επιβολή της δύναμης των πολλών ή ισχυρών στους λίγους ή αδύναμους, πολλές φορές μπορεί να κρυφτεί πίσω από τον μανδύα των πολιτικών και δημοκρατικών διεργασιών.

Η Τεκτονική θεώρηση λοιπόν της Ελευθερίας εισέρχεται πολύ πιο βαθειά από αυτή που μας παρέχουν οι νόμοι και οι κοινωνικές συνθήκες και αναζητά την ηθική και όχι μόνο τη νομική ή de facto δικαίωση των πράξεών μας. Όπως πολύ σωστά είχε πει ένας φίλτατος ενδ.: αδελφός σε μια κουβέντα μας, «η ποιότητα ενός ανθρώπου φαίνεται καθαρότερα από τον τρόπο που αυτός συμπεριφέρεται στους (κοινωνικά, οικονομικά, μορφωτικά ή επαγγελματικά) κατωτέρους του».

Ο συνειδητοποιημένος Τέκτων, λοιπόν, οφείλει πριν από κάθε πράξη του να αναλογιστεί εάν με κάποιο τρόπο η πράξη του αυτή αποστερεί την ελευθερία ή την αξιοπρέπεια ενός άλλου ανθρώπου, ακόμα κι αν νομότυπα η πράξη αυτή είναι ορθή ή τουλάχιστον μη κολάσιμη.

Είναι ένα πάρα πολύ δύσκολο έργο αυτό, φίλε μου Θανάση. Όχι μόνο κάποια απόφασή μας μπορεί να είναι επιζήμια, αλλά σε βαθύτερο ηθικό επίπεδο μπορεί να κληθούμε να «ζυγίσουμε» την απόφασή μας αυτή, απέναντι σε δύο αντικρουόμενες ελευθερίες άλλων ανθρώπων, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι οποιαδήποτε από τις αποφάσεις μας μπορεί να είναι άδικη, αλλά και η ίδια η αναποφασιστικότητά μας να είναι καταστροφική. Και όσο πιο συνειδητοποιημένος είναι κανείς, τόσο περισσότερο η απόφαση που θα πρέπει να λάβει θα βαρύνει τη συνείδησή του.

Για παράδειγμα, ποια απόφαση θα έπαιρνες χωρίς τύψεις, καλέ μου φίλε, αν γνώριζες ότι για να αναπτύξεις ένα θαυματουργό φάρμακο που θα έσωζε χιλιάδες ζωές, θα έπρεπε να το δοκιμάσεις σε εκατοντάδες ανθρώπινα πειραματόζωα, πολλά από τα οποία θα πέθαιναν ή θα έμεναν ανάπηρα από τις δοκιμές αυτές;

Θέλει Αρετή και Τόλμη η Ελευθερία, Θανάση μου. Και όσο πιο πολύ καλλιεργεί κανείς τη συνείδησή του και την αίσθησή του περί Ελευθερίας, τόσο πιο δυστυχής θα αισθάνεται πολλές φορές με τις επιλογές που έχει να κάνει.

Να γιατί το μυητικό Τεκτονικό μονοπάτι προς την τελείωση είναι τόσο μοναχικό, επίπονο και βιωματικό και να γιατί τόσο λίγοι άνθρωποι τελικά επιλέγουν να το ακολουθήσουν…

Η Σιγή...

Καλέ μου φίλε Θανάση, νομίζω ότι αρκετά σε κούρασα με τη γκρίνια μου για την κατάσταση που έχει βρεθεί η Κοινωνία μας, μετά από δεκαετίες συνεχούς καταρράκωσης του Ορθού Λόγου. Όμως, αυτό εδώ το φτωχό μπλογκ δεν παύει να είναι μια προσπάθεια να μιλήσουμε για τον Τεκτονισμό, οπότε καλύτερα να ασχοληθούμε με κάτι που δεν θα μας μαυρίζει την ψυχή, τι λες κι εσύ;

Πολλές φορές έχουμε αντιμετωπίσει οξύτατες επικρίσεις από την αμύητη κοινωνία, σχετικά με τη σιγή που τηρούμε για τις εργασίες μας εντός Στοάς. Η συνεχής εκτόξευση παντός είδους κατηγοριών εναντίον μας, από ανθρώπους που τους είναι ευκολότερο να ανακαλύψουν ένα αποδιοπομπαίο τράγο που θα ευθύνεται για τις προσωπικές τους αποτυχίες, από το να ρωτήσουν και να μάθουν την πραγματικότητα, οφείλεται εν πολλοίς στην επιμονή μας, ως Τέκτονες, να τηρούμε τη σιγή αυτή.

Ακόμη κι εγώ, που προσπαθώ να ξεδιαλύνω κάποιες παρανοήσεις, δεν θα δεχόμουν ποτέ και για κανένα λόγο να μιλήσω αναλυτικά για τα τυπικά και τις εργασίες της Στοάς μου, θεωρώντας ότι η συμμετοχή μου σε αυτές είναι κάτι που τόσο εγώ, όσο και οι αδελφοί μου έχουμε επιλέξει με ελεύθερη βούληση και όποιος θέλει να μάθει γι αυτά δεν έχει παρά να «κρούσει τη θύρα» (ή να ψάξει λίγο περισσότερο στο διαδίκτυο).

Αυτό που μπορώ πάντως να σε διαβεβαιώσω, Θανάση μου, είναι ότι οι παρθένες συνήθως βρίσκουν πολύ πιο ευχάριστους τρόπους να διακορευτούν, από το να υποστούν κάτι τέτοιο από ένα γέρο μασόνο, εν ονόματι του Βελιάλ ή του Ασμοδαίου, όπως ισχυρίζονται διάφοροι «ξερόλες» ανά την Ελληνική Επικράτεια.

Ένας αγαπημένος και σοφός Τέκτων αδελφός είχε «χαράξει» πριν κάποιο καιρό ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον Τεμάχιο, σχετικά με την Τεκτονική Σιγή, και νομίζω ότι είναι κατάλληλο να προσπαθήσω να σου δώσω να καταλάβεις τι σημαίνει ο όρος αυτός, αναφέροντας λίγα κομμάτια από αυτή του την εργασία.

Κατά τη μύηση του νεοεισερχόμενου στον Τεκτονισμό, ο Σεβάσμιος τον ενημερώνει ότι απαιτείται «απόλυτος Σιγή», κάτι που αρχικά μπορεί να εκληφθεί από τον μυούμενο ως μια διαταγή να «βγάλει το σκασμό» (στην καθομιλουμένη) και ίσως τον ξενίζει και τον προϊδεάζει ότι θα γίνει γνώστης μυστικών που εάν γίνονταν γνωστά στην αμύητη Κοινωνία, τόσο αυτός, όσο και ο ίδιος ο Τεκτονισμός θα εκτίθεντο ανεπανόρθωτα.

Όμως δεν είναι έτσι Θανάση μου. Μέσα από τα Τυπικά και το συμβολισμό, γίνεται μια προσπάθεια να αφυπνισθεί η συνείδηση του Μυημένου, ελεύθερα και χωρίς καμία βία. Όταν κάτι τέτοιο επιτευχθεί (και ίσως χρειαστεί πολύς χρόνος γι αυτό), θα επέλθει η κατανόηση του Εαυτού και η εξεύρεση των λύσεων στα προσωπικά του προβλήματα. Μόνο τότε λοιπόν, ο Τέκτων μπορεί να αποτελέσει το φωτεινό παράδειγμα προς μίμηση για τον κοινωνικό του περίγυρο.

Η «Σιγή» που επικαλείται ο Τεκτονισμός δεν είναι τίποτα άλλο από μια επίκληση για ταπεινότητα και σεμνότητα, χαρακτηριστικά που είναι απαραίτητα στον αληθινό Μύστη, και τα οποία δεν του επιτρέπουν να δημιουργεί μάταιο θόρυβο για τιμές και διακρίσεις. Είναι δηλαδή μια υπενθύμιση ότι ο πλέον φωτισμένος είναι και ο ταπεινότερος όλων, που μέσω της Σιγής έχει κατανικήσει τα πάθη του και τις κατώτερες ορμές του και έχει αναπτύξει αυτοκυριαρχία και δυνατότητα αυτοσυγκέντρωσης και διαλογισμού. Μόνο μέσω αυτών, μπορεί ο μυημένος να μελετήσει τα σύμβολα, τις αλληγορίες και τον εσωτερικό του εαυτό.

Όπως λέει χαρακτηριστικά ο αγαπημένος αυτός αδελφός, «ο Μύστης πρέπει πάντοτε να σιωπά και να αυτοσυγκεντρώνεται, έως ότου η ψυχή του μάθει να μιλά». Η σιωπή είναι ένας μανδύας και η σιγή ένα κομποσκοίνι. Ο Μαθητής μαθαίνει να σιωπά γιατί δεν ξέρει, ενώ ο Διδάσκαλος σιωπά γιατί γνωρίζει ότι ο Λόγος, σαν δίκοπο μαχαίρι μπορεί να «λαβώσει» ή να «θεραπεύσει».

Έτσι, ανελισσόμενος κανείς στις 3 βαθμίδες του Τεκτονισμού, περνάει από την επιβολή της σιωπής στο Μαθητή, στην προσπάθεια εκφοράς λόγου του Εταίρου, η οποία όμως συνήθως δημιουργεί μόνο 'θόρυβο', και τέλος φθάνει στο επίπεδο σιγής του Διδασκάλου η οποία επιβάλλεται από τον ίδιο στον εαυτό του.

Τότε μόνον ανοίγει η μυητική ατραπός για την επικοινωνία με τον εσωτερικό μας κόσμο και την τελική βίωση του «Γνώθι σ’αυτόν».

Στις Τεκτονικές Στοές, κατά τη διάρκεια των εργασιών τους τελείται «ψυχουργία», δηλαδή κατεργασία και τελειοποίηση ψυχών, μέσα από τους μύθους, τις αλληγορίες και τα σύμβολα και η διεργασία αυτή είναι απαραίτητο να συντελείται σε περιβάλλον γαλήνης και σιωπής, μακριά από τα ανθρώπινα πάθη και ελαττώματα, όπως εκείνα της αλαζονείας και της προκατάληψης. Είναι δηλαδή η Τεκτονική Σιγή η προϋπόθεση για την τελείωση του εαυτού μας και ως τέτοια πρέπει να εκλαμβάνεται, και όχι σαν προσπάθεια να κρύψουμε δόλιους σκοπούς και επιδιώξεις από την αμύητη Κοινωνία.

Και όπως λένε τα τελευταία λόγια του Σεβασμίου, που κλείνουν τις εργασίες μας, «Υποσχεθώμεν λοιπόν, να τηρήσωμεν Σιγήν επί των σημερινών ημών εργασιών και απέλθωμεν εν Ειρήνη».

Σπάζοντας τον καθρέφτη...

Εκεί λοιπόν που ήμουν αραχτός στον ακάλυπτο και έπινα το φραππόγαλο  με τις 36 ζάχαρες, καλέ μου Θανάση, αποφασισμένος να κάνω «κράτει» για λίγο καιρό στις φιλοσοφικές μου εντρυφήσεις, ακούγοντας τα πουλάκια να κελαηδούν ανέμελα για τον ερχομό της Άνοιξης, ξεδιπλώνεται ξαφνικά μπροστά μου ένα κατάμαυρο μετεκλογικό σκηνικό που με κάνει να αναρωτιέμαι μήπως δεν έκανα καλά που αποφάσισα να κρατήσω στην Ελλαδίτσα μας τα 153 ευρώ και 18 λεπτά που διαθέτω στον τραπεζικό μου λογαριασμό.

Τι απίστευτος λαός είμαστε τελικά, Θανάση μου... Αφήσαμε να μας κλέβουν, να μας προσβάλλουν και να μας υποτιμούν επί 40 χρόνια και, για να τους εκδικηθούμε, αποφασίσαμε να γκρεμίσουμε το σπίτι μας!! Τουλάχιστον έτσι μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι οι κατσίκες όλων των γειτόνων μας θα ψοφήσουν…

Ως καλός Τέκτων, βέβαια, έχω τις πολιτικές μου απόψεις, αλλά δεν πρέπει να τις βγάλω στη φόρα σε ένα μπλογκ που ασχολείται με τον Τεκτονισμό. Παρόλα αυτά, δεν μπορώ παρά να διακρίνω κάποιες κοινωνικές συνιστώσες που έντεχνα κρύβονται πίσω από τα πολιτικά αποτελέσματα και να βγάλω τα συμπεράσματά μου, τουλάχιστον  για αυτές. Βλέπεις, η εκλογική ετυμηγορία ενός ολόκληρου λαού, μπορεί να οδηγήσει σε κάποια συμπεράσματα για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του.

Επί χρόνια, όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί στην Ελλάδα ανέκραζαν διθυραμβικές κορώνες για τη σοφία της εκάστοτε εκλογικής ετυμηγορίας του «Κυρίαρχου Λαού», τάχα ισχυριζόμενοι ότι ο λαός αυτός είναι ο ρυθμιστής των πολιτικών εξελίξεων, «μιλώντας» με καθαρή και δυνατή φωνή μέσα από τις κάλπες.

Όμως, η βασική δομική μονάδα ενός ζωντανού οργανισμού δεν παύει να είναι το απλό κύτταρο και στην περίπτωση του λαού, είναι ο Πολίτης. Για να λειτουργήσει λοιπόν με υγεία ένας οργανισμός, πρέπει όλα του τα κύτταρα να είναι υγιή και για να λειτουργήσει μία Δημοκρατία σε παρόμοιες συνθήκες, επιβάλλεται να έχει φροντίσει την υγεία όλων της των «κυττάρων».

Θα ήταν μάλλον κουραστικό για την ξεχωριστή σου ευφυΐα, Θανάση μου, να σου σκιτσάρω παραλληλισμούς των βιοχημικών διεργασιών με τη λειτουργία των αντίστοιχων κοινωνικών δομικών μονάδων. Όμως, σε παλαιότερες αναρτήσεις μου είχα υπογραμμίσει όλα αυτά τα στοιχεία που έχουν αρρωστήσει την Κοινωνία μας σε βαθμό που τίποτα πλέον δεν θα πρέπει να μας προξενεί έκπληξη.

Πολλοί από εμάς μπορεί να είμαστε κάτοχοι πτυχίων που εξέδωσαν κάποιες ανώτατες βοϊδοσχολές της ημεδαπής ή του εξωτερικού, αλλά κάτι τέτοιο, πόρρω απέχει από το να χαρακτηριστούμε ως άτομα που κατέχουν κάποια στοιχειώδη Κοινωνική Παιδεία. Και δυστυχώς, η κοινωνική μας παιδεία βρίσκεται σε εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο, έχοντας καταφέρει με επιτυχία να υποκαταστήσει τα τελευταία 40 χρόνια τη Λογική, το διάλογο και το σεβασμό στις αλλότριες απόψεις. Είμαστε έτοιμοι να καταφύγουμε στη λεκτική ή τη φυσική βία, προκειμένου να διασφαλίσουμε τα στενά εννοούμενα συμφέροντά μας και να επιβάλλουμε την κοσμοθεωρία μας σε κάθε «παραπλανημένο» ιδεολογικό αντίπαλο.

Στην Ελλάδα, περισσότερο από κάθε άλλη πολιτισμένη χώρα, επικρατεί ένας συνταρακτικός αριθμητικός αναλφαβητισμός, σε βαθμό που οι αριθμοί, τα στοιχειώδη δηλαδή δομικά στοιχεία της Λογικής, να μην έχουν πια καμία αξία για κανένα μας, ως εργαλεία ανάλυσης, ενώ το θυμικό μας έχει υποκαταστήσει οποιαδήποτε επιχειρηματολογία θα μπορούσαμε να προβάλλουμε. «Είναι έτσι, γιατί έτσι πιστεύω».

Όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί σχηματισμοί, επί 40 χρόνια τώρα, έκαναν κάθε προσπάθεια να κατακτήσουν τις υψηλότερες δυνατές κορυφές σε σχέση με τους πολιτικούς τους αντιπάλους, όχι με τη χρήση του Λόγου, της Πειθούς, των Γεγονότων και των ψύχραιμων αντικειμενικών αναλύσεων, αλλά με την ξύλινη κομματική γλώσσα, τον Πολιτικό Δογματισμό και την ακατάσχετη λασπολογία εις βάρος των αντιπάλων. Στην προσπάθειά τους αυτή βρήκαν ένθερμους αρωγούς και υποστηρικτές όλους τους επιχειρηματίες των ΜΜΕ, οι οποίοι για τους δικούς τους λόγους προσπάθησαν (και κατάφεραν) να αλώσουν το Κράτος.

Όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί σχηματισμοί επιβράβευσαν την ήσσονα προσπάθεια, τη λοβιτούρα, την φορο-/εισφοροδιαφυγή, τα νομικά «παραθυράκια», την κομματική υποταγή, την εύνοια προς τη Μετριότητα, τα «μετρημένα κουκιά» και τα κάθε λογής παράνομα επιδόματα, μεταθέσεις, προαγωγές και διορισμούς, που θα τους εξασφάλιζαν λίγη περισσότερη εκλογική επιρροή ανάμεσα στην άβουλη και απαίδευτη μάζα που κατ’ευφημισμόν ονομάζουμε «Λαό».

Όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί σχηματισμοί, μετά τη «μεταπολίτευση», εξέθρεψαν ένα Λαό που του άξιζαν και τους άξιζε. Και έτσι, καλέ μου Θανάση, φτάσαμε στο σημείο πολλοί συμπολίτες μας να αναπολούν την «εντιμότητα» των δικτατόρων της επταετίας, ή να ψηφίζουν κόμματα που είναι ορκισμένοι εχθροί των αστικών δημοκρατιών και ονειρεύονται την αναβίωση ενός νέου Χίτλερ ή ενός «αναβαθμισμένου» Στάλιν.

Φυσικά, ούτε λόγος πια να γίνεται για πολιτική ιδεολογία στην Ελλάδα μας. Όλες οι ιδεολογικές διαφοροποιήσεις μεταξύ των κομμάτων έχουν περιοριστεί στο εάν πρέπει να αποδεχθούμε ή όχι, ότι η εποχή που ζούσαμε με δανεικά παρήλθε ανεπιστρεπτί και πρέπει τώρα να φορτώσουμε το λογαριασμό στην πλάτη της επόμενης γενιάς, αυτής των 400 ευρώ, που θα κληθεί να πληρώσει για τα εορτοδάνεια και τα διακοποδάνεια που κάναμε για να αγοράσουμε από τρίτο χέρι εκείνο το 5-λιτρο Καγιέν.

Μόνιμη επωδός της Τεκτονικής Αδελφότητας, καλέ μου φίλε, είναι ότι ο Τέκτων προσπαθεί να αλλάξει την Κοινωνία «δια του παραδείγματος». Έτσι, για πάρα πολλά χρόνια σιωπήσαμε και αφήσαμε κάθε λογής φανατικό και περιθωριακό στοιχείο να μας κατηγορήσει για κάθε τι κακό συνέβαινε στην Κοινωνία μας.

Και δυστυχώς Θανάση μου, αποδείχθηκε ότι ακόμα και το «παράδειγμα» είναι συνάρτηση των εκάστοτε κρατουσών κοινωνικών αντιλήψεων.

Και αποδείχθηκε τελικά ότι το «παράδειγμα» του φανατισμένου «Ελληναρά» που χάιδευε τα αυτιά του κόσμου με μπούρδες περί φυλετικής ανωτερότητας, ή του μεγαλομανάβη που τα ακούμπαγε «χοντρά» για «πρώτη ξαπλώστρα κύμα» στην Ψαρού, υπήρξαν πολύ ισχυρότερα από το παράδειγμα της ταπεινοφροσύνης, της αυτογνωσίας, της ευγένειας και του ορθολογισμού του σιωπηλού Τέκτονα αδελφού.

Σπάσαμε τους καθρέφτες που βλέπαμε τους εαυτούς μας, Θανάση μου, κι έτσι εξασφαλίσαμε τα 7 χρόνια γρουσουζιάς που μας αναλογούν…

Άνοιξη............

Πιστέ και μοναδικέ μου αναγνώστη Θανάση, μετά από μια παρατεταμένη περίοδο καιρικού, οικονομικού και ψυχολογικού ψύχους, επιτέλους μας ήλθε η Άνοιξη και σαν γνήσιος Έλληνας, δεν διαθέτω αρκετά από τα γονίδια που θα μου επέτρεπαν να μουρτζουφλιάζω για τα χάλια της χώρας μας όταν ο καιρός είναι τόσο ωραίος, τα πουλάκια τραγουδούν και οι μέλισσες ζουζουνίζουν στην ανθισμένη φύση. Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνουμε Θανάση μου και ξανά τραβάμε για μεγαλύτερες, περισσότερες και πιο συναρπαστικές εθνικές περιπέτειες.

Εποχή αναγέννησης, καλέ μου φίλε, και γι αυτό υπάρχουν τόσοι πολλοί συμβολισμοί για τα ηλιοστάσια και τις ισημερίες μέσα στα Τεκτονικά μας Τυπικά. Μην περιμένεις βέβαια να σου μιλήσω γι αυτά, τα έχουμε πει, αν πραγματικά σε τρώει να μάθεις τι μπορεί να κάνουμε μέσα στις Στοές μας, εκτός από το να διακορεύουμε παρθένες, να απεργαζόμεθα την επικράτηση του Αντίχριστου και να θυσιάζουμε κοτόπουλα στον Ασμοδαίο, θα πρέπει να αποφασίσεις να «κρούσεις την θύρα ατάκτως».

Αλλά τέτοιος κατρουλιάρης ήσουν πάντα, έρχεσαι και τρίβεσαι στη γκλίτσα του τσομπάνη και μετά ακούς όλα αυτά τα θεάρεστα και πλήρη αγάπης που μας καταλογίζουν οι ντόπιοι Ταλιμπάν και κάνεις πίσω έντρομος, άσχετα αν εγώ έχω στεγνώσει από σάλιο, για να σου αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας. Προτιμάς να πιστεύεις τον Άγιο Πειραιώς και τους παρατρεχάμενούς του, ότι ναι μεν είμαστε παίδαροι, αλλά είμαστε και κακούργοι (τρομάρα μας)!!

Είπαμε, όμως, μπήκε η Άνοιξη και τίποτα δεν θα μου χαλάσει το κέφι, ούτε ο Άγιος Πειραιώς και οι παραληρηματικές του κατηγορίες, ούτε η κυρία Λουκά, ούτε οι Ελληναράδες που τόσο πολύ πολλαπλασιάστηκαν με την οικονομική κρίση, σαν τα κουνούπια μέσα σε βάλτο, ούτε οι επερχόμενες εκλογές που θα αποδείξουν ότι η βαρκούλα μας αρμενίζει ακυβέρνητη και οι καπεταναίοι που μας έκατσαν στο σβέρκο δεν μπορούν να μοιράσουν ούτε δύο γαϊδουριών άχυρα.

Κι έτσι, με ένα καφεδάκι ανά χείρας και τη λιακάδα ολόγυρά μου, σου υπόσχομαι να καταφέρω να χαράξω πλήθος από Τεκτονικά Τεμάχια προς πνευματική σου τέρψιν και καλλιέργεια, άξια του ανωτέρου σου επιπέδου (κατρουλιάρη!!), στο άμεσο μέλλον… αλλά όχι τώρα…

Οι Κανόνες και η Συνείδηση...

“τί τηνικάδε ἀφῖξαι, ὦ Κρίτων; ἢ οὐ πρῲ ἔτι ἐστίν;”

Με αυτά τα αγουροξυπνημένα λόγια, πιστέ και μοναδικέ μου αναγνώστη Θανάση, αρχίζει η προτελευταία ημέρα του Σωκράτη πάνω στη Γή. Ο φίλος και μαθητής του Κρίτων, έχοντας λαδώσει το φύλακα, τρέχει να πείσει το Σωκράτη να δραπετεύσει από τη φυλακή, μια και το καράβι από τη Δήλο είχε ήδη φτάσει στο Σούνιο και η άφιξή του στον Πειραιά θα σήμαινε την εκτέλεσή του (οὔτοι δὴ ἀφῖκται, ἀλλὰ δοκεῖν μέν μοι ἥξει τήμερον ἐξ ὧν ἀπαγγέλλουσιν ἥκοντές τινες ἀπὸ Σουνίου καὶ καταλιπόντες ἐκεῖ αὐτό. δῆλον οὖν ἐκ τούτων [τῶν ἀγγέλων] ὅτι ἥξει τήμερον, καὶ ἀνάγκη δὴ εἰς αὔριον ἔσται, ὦ Σώκρατες, τὸν βίον σε τελευτᾶν.).

Κι έτσι, εξελίσσεται το περίφημο έργο του Πλάτωνα «Κρίτων», μια μοναδική πραγματεία επάνω στη συνείδηση και την υποταγή στους Νόμους που θέσπισε μια δημοκρατική Πολιτεία, ακόμα κι όταν οι Νόμοι αυτοί δεν λειτουργούν προς το συμφέρον μας.

Όπως έχω τονίσει σε πολλές προηγούμενες αναρτήσεις μου, φίλε μου Θανάση, ο Τεκτονισμός διακηρύττει την αλλαγή και καλυτέρευση της Κοινωνίας μας δια του παραδείγματος. Η προσφιλής μου έκφραση είναι ότι ο Τεκτονισμός είναι το Υπομόχλιο και όχι ο Μοχλός για οποιαδήποτε κοινωνική αλλαγή. Άλλωστε, το Αρθρο 2 VI του Καταστατικού Χάρτη της ΜΣΤΕ τονίζει ότι οι Τέκτονες δεσμεύονται από το σεβασμό τους προς τους κοινωνικούς θεσμούς και τα καθήκοντά τους ως πολίτες. Συνεπώς, σε μια δημοκρατική κοινωνία, ο Τέκτων δεν έχει απολύτως κανένα λόγο να πράξει οτιδήποτε θα ανέτρεπε τους Κανόνες της κοινωνίας αυτής.

…όμως…

Ο Μαχάτμα Γκάντι είχε πει ότι «Ο μόνος τύραννος που δέχομαι, είναι η σκληρή φωνή μέσα μου», εννοώντας τη συνείδησή του, που ο ίδιος αποδεχόταν και απαιτούσε να παραμένει ελεύθερη, επικριτική και απαιτητική, προκειμένου να τον διατηρεί στον Ορθό Δρόμο. Για ένα Τέκτονα, η αυτογνωσία, το υψηλό επίπεδο του συνειδότος του, η καταπολέμηση των παθών του και η διαρκής αυτοκριτική είναι τα απαραίτητα εργαλεία για τη «λείανση του λίθου του», για την τελειοποίηση δηλαδή της προσωπικότητάς του ως νοήμονος όντος. Μόνο όταν φτάσει σε ένα συνειδησιακό επίπεδο ικανό να του επιτρέψει να αντιληφθεί τα ανώτερα επίπεδα της έννοιας του Δικαίου, θα είναι σε θέση να κρίνει τους κοινωνικούς κανόνες και να προσπαθήσει να τους βελτιώσει, πάντοτε όμως μέσα στα πλαίσια του σεβασμού του προς αυτούς.

Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, πάνω από 200.000 Τέκτονες, πολίτες των κατακτημένων Ευρωπαϊκών χωρών, εξολοθρεύθηκαν στα Ναζιστικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως, ακριβώς επειδή η συνείδησή τους και η αγάπη τους για ελευθερία ερχόταν σε άμεση αντίθεση με την κυρίαρχη ιδεολογία των Εθνικοσοσιαλιστών. Βέβαια, για τον ίδιο ακριβώς λόγο ο Τεκτονισμός μαράθηκε και εξαφανίστηκε στα καταπιεστικά απολυταρχικά καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» της Ανατολικής Ευρώπης και Ασίας, καθώς και στις φανατικά θρησκόληπτες Ισλαμιστικές κοινωνίες. Για τον ίδιο λόγο άλλωστε έχει κατά καιρούς δεχθεί λυσσαλέες επιθέσεις από τις επίσημες ηγεσίες των διαφόρων Χριστιανικών δογμάτων, που έβλεπαν στον Τεκτονισμό μία δύναμη Διαφωτισμού που ευθέως αμφισβητούσε το αλάθητό τους και το σφιχτό εναγκαλισμό τους με τις εκάστοτε εξουσίες. (Μια ματιά στον μικρό χάρτη που έχω στο τέλος αυτής της ιστοσελίδας και παρουσιάζει τη διαμονή των επισκεπτών αυτής της ιστοσελίδας, δείχνει σε ποιου είδους χώρες ο Τεκτονισμός βρήκε πρόσφορο έδαφος για να ανθίσει).

Κι έτσι ερχόμαστε για άλλη μια φορά στο αγαπημένο μου θέμα, με το οποίο σου έχω πάρει τα αυτιά, αυτό των επιταγών που μας ορίζει η ελεύθερη σκέψη και συνείδηση το καθενός μας, σε αντιπαράθεση με κάποιους κοινωνικούς κανόνες τους οποίους εμείς οι ίδιοι αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι προϊόν δημοκρατικών και ελεύθερων διαδικασιών, αλλά αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας και υποβόσκουσας σήψης που έχει διαβρώσει τα θεμέλια της Κοινωνίας μας. Άλλωστε ίσως σου είναι γνωστό το παράδειγμα της οριστικής διαγραφής του δικτάτορα (και Τέκτονα) Στυλιανού Παττακού από τον αείμνηστο Μεγάλο Διδάσκαλο Αλέξανδρο Τζαζόπουλο (1896-1975), ακριβώς επειδή οι «κανόνες» που θέσπισε ο πρώτος, έρχονταν σε ευθεία αντίθεση με τα ιδανικά της Ελευθερίας που διαχρονικά πρεσβεύει ο Τεκτονισμός.

Ζούμε σε σκοτεινούς καιρούς, καλέ μου Θανάση και κανένας πια δεν μπορεί να προσποιηθεί ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η παγκόσμια κοινότητα είναι απλά προβλήματα αριθμών, που κάποια στιγμή θα βελτιωθούν και ο κόσμος μας θα γνωρίσει μια νέα αναγέννηση από τις στάχτες του. Άλλωστε, ακόμα και η οικονομία, είναι εν πολλοίς θέμα ψυχολογίας και ο σκοπός ενός σκεπτόμενου ανθρώπου είναι να εξετάζει τα αίτια και όχι τα αποτελέσματα.

Απαλλαγμένοι λοιπόν από τα πάθη και τις προκαταλήψεις μας, οφείλουμε να επιχειρήσουμε μια ορθολογιστική προσέγγιση στα αίτια των δεινών που βιώνουμε, αν πραγματικά θέλουμε κάποια στιγμή να τα ξεπεράσουμε. Αυτό που η Κοινωνία μας δεν αντιλαμβάνεται είναι ότι με διαρκώς αυξανόμενη «μάζα» (πληθυσμό), η αντιστροφή ενός κακού απαιτεί πολλαπλάσια ενέργεια από όση δαπανήθηκε για την επικράτηση του κακού αυτού. Και δεν είναι μακριά η χρονική στιγμή που κάθε καταστροφή θα γίνει μη αντιστρέψιμη, ακριβώς λόγω ανεπάρκειας των διαθεσίμων πηγών της ενέργειας αυτής. Οποιοσδήποτε μηχανικός αξίζει το μελάνι που γράφτηκε το πτυχίο του, μπορεί να σου το επιβεβαιώσει, αν θυμηθεί τι όριζε ο Τρίτος Νόμος της θερμοδυναμικής.

Από τη στιγμή που το Κακό (αν μπορούμε καταχρηστικά να το εκλάβουμε σαν μια οντότητα) καθιερωθεί και επηρεάσει τις λειτουργίες ενός κοινωνικού συστήματος, σταδιακά φθείρει όλα τα άλλα αλληλοεξαρτημένα συστήματα.

 Έτσι, (για να το συγκεκριμενοποιήσω εάν μπορώ), η καταστροφή της Παιδείας μας έχει πολλαπλό και άμεσο αντίκτυπο σε εκατοντάδες άλλες εκφάνσεις της κοινωνικής μας ζωής, των σχέσεων με τους συνανθρώπους μας και της λειτουργίας της Κοινωνίας μας στο σύνολό της, διότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη Κόλαση επί της γης από τη δικτατορία των αδαών, των ηλιθίων και του όχλου, ακόμα και μέσα σε μία κατ’επίφασιν δημοκρατική κοινωνία, όπως η δική μας.

Το πρώτο θύμα μιας τέτοιας καταστροφής, ο Ορθός Λόγος, αφήνει ένα τεράστιο κενό που καλύπτεται από το φανατισμό, τη μισαλλοδοξία, το δογματισμό και τη φαυλότητα.

Και τώρα που κουτσά-στραβά συγκεκριμενοποιήσαμε το Πρόβλημα, θα πρέπει να αναρωτηθούμε με ποιο τρόπο το προπύργιο του Ορθού Λόγου, ο Τεκτονισμός, μπορεί να παρέμβει για να ανασχέσει ή να αντιστρέψει το Κακό που βλέπουμε να έρχεται;

Η «δια του παραδείγματος» επιρροή των Τεκτόνων στην Κοινωνία, ίσως είχε κάποιο νόημα σε μια ιστορική περίοδο κατά την οποία οι Τέκτονες ούτως ή άλλως αποτελούσαν την ηγετική ομάδα μέσα στην Κοινωνία τους και συνεπώς οι συνήθειές τους έδιναν το παράδειγμα προς μίμηση για τα «κατώτερα» κοινωνικά στρώματα. Τώρα όμως, η κοινωνική επιρροή μιας τηλεπερσόνας ή ενός πλούσιου επιχειρηματία (ιδίως εάν είναι και ιδιοκτήτης κάποιου ΜΜΕ) είναι πολύ ισχυρότερη από ενός απλού (και σιωπηλού) Τέκτονα αδελφού.

Ακόμα περισσότερο, η «δια του παραδείγματος» επιρροή έχει τρωθεί θανάσιμα από τη μακροχρόνια, συκοφαντική και μισαλλόδοξη δράση των φανατικών θρησκευτικών και εθνικιστικών κύκλων, οι οποίοι έχουν παρουσιάσει τον Τεκτονισμό σαν μια αντεθνική και σατανιστική αίρεση που μοναδικό σκοπό έχει την επικυριαρχία του Αντίχριστου επί της Γής. Πως λοιπόν ο Τέκτων αδελφός θα πείσει για τις καλές του προθέσεις, όταν ο ίδιος πολλές φορές φοβάται να δηλώσει την ιδιότητά του;

Αν ήμασταν μια πολυεθνική εταιρεία, η πρόταση να προσλάβουμε ένα αποτελεσματικό Image Maker δεν θα ακουγόταν καθόλου ανόητη. Άλλωστε, ένα σεβαστό ποσοστό των προϋπολογισμών αυτών των εταιρειών πηγαίνει για τη δημιουργία της εταιρικής ταυτότητάς τους.  Ως Τέκτονες όμως, αυτό που διαθέτουμε είναι η προσωπική μας αφοσίωση στο Τεκτονικό Ιδεώδες και η επιθυμία μας να προσφέρουμε στην Κοινωνία τα εργαλεία για την επικράτηση της Λογικής, της Αδελφοσύνης, της Ισότητας, της Ελευθερίας και της ανοχής στο διαφορετικό.

Με βάση λοιπόν την επιθυμία μας αυτή και τα όνειρά μας για μια καλύτερη Κοινωνία, θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τη μεθοδολογία που ακολουθούμε για να επιτύχουμε την αλλαγή αυτή. Δυστυχώς, δεν διαθέτουμε την πολυτέλεια του Σωκράτη να καταστούμε εκούσιοι μάρτυρες για κάποια ιδανικά τα οποία εν πολλοίς θα αγνοηθούν παντελώς, μέσα στον ορυμαγδό της παραπληροφόρησης.

Οφείλουμε λοιπόν, τόσο στο κοινωνικό σύνολο, όσο και στους εαυτούς μας, να αποκτήσουμε φωνή, να προσδιορίσουμε τις θέσεις μας με κάθε δυνατό και σύννομο τρόπο και να αμφισβητήσουμε ενώπιον των συμπολιτών μας όλους εκείνους τους διεφθαρμένους Κανόνες που έχουν οδηγήσει την Κοινωνία μας στα θλιβερά αδιέξοδα που βιώνουμε καθημερινά. Η συνείδησή μας λοιπόν, πρέπει τελικά να είναι ένας πολύ ισχυρότερος οδηγός από την υποταγή μας σε κανόνες που εξόφθαλμα πλέον ανατρέπουν την αρμονία της συμβίωσής μας.

Τότε μόνο Θανάση μου θα νοιώσω ότι σταθήκαμε πιστοί στο Πνεύμα, αν όχι στο Γράμμα της Τεκτονικής Αδελφότητάς μας.

ΥΓ.  Ένας καλός φίλος και αδελφός έκανε την παρατήρηση ότι έχω την τάση να "χαϊδεύω" τον Τεκτονισμό, όμως θεωρώ ότι δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Ο Τεκτονισμός είναι αμέτοχος και άμοιρος ευθυνών από τις όποιες παρασπονδίες μπορεί να διαπράττονται, είτε από ανθρώπους που αυτοπροσδιορίζονται ως Τέκτονες, είτε από υπερβολικό ζήλο κάποιων αδελφών. Η κακή χρήση των εργαλείων είναι θέμα ικανοτήτων του χρήστη και όχι θέμα της φύσης του εργαλείου.  

Ας μην κρυβόμαστε πια!!

Καλώς σε βρήκα, καλέ μου φίλε και αμύητε αναγνώστη, Θανάση. Ξέρω ότι έχεις κάθε δίκιο να με κράξεις, μια και πάνε πάνω από 2 μήνες από την τελευταία φορά που σου πρόσφερα κάποια ψήγματα αμφίβολης σοφίας, αλλά, να σου πω την αλήθεια, δεν είχα την καλύτερη διάθεση για τεκτονικές αναλύσεις και θα σου εξηγήσω τους λόγους.

Όταν, πριν κάποια χρόνια, αποφάσισα να ενταχθώ στην Τεκτονική αδελφότητα, το έπραξα με πλήρη συνείδηση του τι ήθελα να δώσω, αλλά και να αποκομίσω από αυτή. Βλέπεις, ήμουν ήδη σε ένα επαγγελματικό και κοινωνικό επίπεδο το οποίο μου είχε προ πολλού εξασφαλίσει τις όποιες γνωριμίες και επαφές θα χρειαζόμουν κι έτσι ποτέ δεν είδα τον Ελευθεροτεκτονισμό σαν μία ενασχόληση που σκοπό θα είχε να μου προσφέρει «επαφές», «γνωριμίες» και «κολλητάρια».

Έτσι, είδα τον Τεκτονισμό ως μια δραστηριότητα που όχι μόνο είχε σκοπό να με βοηθήσει να βελτιώσω κάποιες πτυχές του χαρακτήρα μου και του τρόπου που σκέφτομαι και αντιλαμβάνομαι τα πράγματα γύρω μου, αλλά που θα με παρακινούσε επίσης να συμμετέχω πιο ενεργά στη βελτίωση του τρόπου σκέψης της κοινωνίας μας.

Είτε το πιστεύεις, είτε όχι, Θανάση μου, η Τεκτονική Παιδεία και Ηθική διαθέτει ανεξάντλητα κοιτάσματα απαντήσεων σε πολλά ανθρώπινα προβλήματα, γιατί δεν είναι τίποτα άλλο από την έκφραση του Ορθού Λόγου, της Ανοχής και της Αλληλεγγύης. «Οποίος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά» και ο Τεκτονισμός, απαλλαγμένος από τους θρησκευτικούς ή πολιτικούς δογματισμούς και προκαταλήψεις, προσφέρει ένα εύφορο έδαφος για ελεύθερη σκέψη.

Όμως, αν πέσει μόνο του ένα δέντρο μέσα στο δάσος, τι ήχο βγάζει; Ο ήχος είναι ένα ερέθισμα που προκαλείται στα αυτιά μας από τα κύματα συμπίεσης του αέρα που φθάνουν σε αυτά. Όταν λοιπόν το δέντρο πέσει μόνο του, δεν βγάζει κανένα ήχο, μια και δεν είμαστε εκεί για να το ακούσουμε.

Το ίδιο συμβαίνει δυστυχώς και στον Ελληνικό Ελευθεροτεκτονισμό.

Πάνω από 150 στοές όλων των τεκτονικών ταγμάτων που λειτουργούν στην Πατρίδα μας, εργάζονται κάθε εβδομάδα, παράγοντας ένα σημαντικό πνευματικό έργο υπό τη μορφή των τεκτονικών τεμαχίων που χαράσσονται και των επακόλουθων συζητήσεων που γίνονται μεταξύ των αδελφών. Δεν ισχυρίζομαι ότι κάθε αναγιγνωσκόμενο τεμάχιο αποτελεί το απαύγασμα της ανθρώπινης σοφίας, αλλά, ανάμεσα στα τόσα, βρίσκει κανείς και πραγματικά διαμάντια, από αυτά που οδηγούν τη σκέψη μας σε νέα μονοπάτια και νέες ιδέες. Είχα άλλωστε προσωπικά την τύχη να ακούσω κάποια από αυτά και είμαι βέβαιος ότι μου άνοιξαν νέους ορίζοντες στον τρόπο που βλέπω τα πράγματα.

Όμως, παρατηρεί κανείς ότι τα πλέον ουσιώδη και σημαντικά από αυτά τα Τεκτονικά Τεμάχια προετοιμάζονται κυρίως από νέους αδελφούς διδασκάλους, άτομα ηλικίας 35-55 ετών, με ανήσυχο και δημιουργικό πνεύμα και ευρεία ακαδημαϊκή και κοινωνική μόρφωση που με τον τρόπο αυτό δείχνουν πέρα από κάθε αμφιβολία την αγάπη τους και την αφοσίωσή τους στο Τεκτονικό Ιδεώδες, αλλά και αποδεικνύουν ότι αποτελούν μια γενιά που θα έπρεπε να έχει τα ηνία του Τεκτονισμού στα χέρια της.

Σε ιδιαίτερες συζητήσεις που είχα με πάρα πολλούς από τους νεότερους αυτούς αδελφούς, όλων των Τεκτονικών Ταγμάτων, στοών και περιοχών της Ελλάδας, παρατήρησα ότι τους διακατέχει μια κοινή επιθυμία και όνειρο: Να δουν κάποια μέρα να υλοποιείται ένα αποφασιστικό άνοιγμα προς την αμύητη κοινωνία από όλα τα τεκτονικά τάγματα, τα οποία θα επικοινωνούν μεταξύ τους αγαπημένα και θα δίνουν ένα κοινό Στίγμα για τη φιλοσοφία μας, τα ιδεώδη μας και τις θέσεις μας απέναντι στα προβλήματα που ταλαιπωρούν την Πατρίδα μας. Έχουν κουραστεί να παραμένουν σιωπηλοί, αφήνοντας κάθε σκοταδιστικό, θρησκόληπτο και μισαλλόδοξο στοιχείο να τους ετεροπροσδιορίζει με χαρακτηρισμούς και κατηγορίες που καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα.

Δυστυχώς όμως, αγαπητέ μου φίλε Θανάση, οι περισσότεροι από τους (κατά τα λοιπά φίλτατους) γηραιούς αδελφούς που αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των τεκτονικών ηγεσιών στην Ελλάδα, δεν επιθυμούν να αλλάξει τίποτα και ακόμη και εάν συμφωνήσουν ότι κάτι πρέπει να αλλάξει, φέρουν ένα σωρό κανονιστικά και καταστατικά κωλύματα προκειμένου να το αναιρέσουν ή να το καθυστερήσουν. Βλέπεις, η οποιαδήποτε αλλαγή, μικρή ή μεγάλη, ποτέ δεν έγινε αποδεκτή με θετικά συναισθήματα από την Τρίτη Ηλικία και ο Ελευθεροτεκτονισμός δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση, μια και είναι ο ίδιος κομμάτι της κοινωνίας μας. Κάθε Στοά διαθέτει 1-2 "Ιερές Αγελάδες", στην κανονιστική σοφία των οποίων οι νεότεροι αδελφοί δεν έχουν τη δυνατότητα να αντιτάξουν τίποτα.

Και έτσι φτάσαμε στο σημείο, η Πατρίδα μας να περνάει τη χειρότερη μεταπολεμική κρίση στην οικονομία, τους θεσμούς και τις Αξίες της και οι Ελευθεροτεκτονικές στοές να κοιμούνται τον ύπνο των δικαίων, αρνούμενες να δώσουν ένα στίγμα των θέσεών τους και (στην καλύτερη περίπτωση) αυτοπεριοριζόμενες σε κάποιες φιλανθρωπικές δραστηριότητες για τις οποίες δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα προκειμένου να τις συντηρήσουν ουσιαστικά. Και όλα αυτά, διότι ο γηραιός αδελφός που περιβάλλεται από κάποιο σημαντικό αξίωμα, φοβάται τι θα πει ο παπάς, ο εργοδότης, ο μπατζανάκης ή ό γαλατάς του, εάν μάθει ότι είναι Μασόνος.

Κι έτσι Θανάση μου, όλοι εμείς που θα έπρεπε να είμαστε μπροστάρηδες στην προσπάθεια να διαμορφώσουμε μια καλύτερη κοινωνία και να διεκδικήσουμε υπερήφανα όλους τους αγώνες που έκαναν οι μεταστάντες αδελφοί μας τα τελευταία 200 χρόνια στον τόπο μας για μια καλύτερη Ελλάδα, φτάσαμε να φοράμε τις τεκτονικές καρφίτσες μας μόνο εντός στοάς, να κάνουμε τις συνεστιάσεις μας ως απλά φιλανθρωπικά σωματεία, αποκαλώντας το Σεβάσμιό μας «πρόεδρε», και να κάνουμε διφορούμενα σχόλια αλληλοαναγνώρισης μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Και στο τέλος απορούν κάποιοι από εμάς, γιατί οι Μασόνοι αντιμετωπίζονται με καχυποψία από την Ελληνική κοινωνία.

Μήπως είναι λοιπόν καιρός για κάποιες αλλαγές στον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα;

Μήπως θα έπρεπε να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας σε τόσους νέους ανθρώπους που διαθέτουν μόρφωση, ανησυχίες και διάθεση να κάνουν κάτι, όχι μόνο για τον εαυτό τους, αλλά και για όλους τους ανθρώπους γύρω τους;

Μήπως θα έπρεπε μια φορά κάθε χρόνο, εκπρόσωποι όλων των εν ενεργεία στοών της χώρας μας να διενεργούν κατά τόπους εκδηλώσεις στις οποίες να πληροφορούν το Κοινό για τις θέσεις και τις αξίες του Ε.Τ., ανοιχτά, με ειλικρίνεια και διάθεση να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα για τα οποία συστηματικά μας κατηγορούν;

Μήπως πρέπει να αποκτήσουμε ένα καίριο και ορθό λόγο, λειτουργώντας επιτέλους αυτό το Γραφείο Τύπου που ποτέ δεν υλοποιήθηκε και πληροφορώντας τους συμπολίτες μας για το ποιοι είμαστε και τι πρεσβεύουμε; Την προσπάθεια αυτή την έχουν επωμισθεί ατομικά κάποιοι από τους αδελφούς που προσπαθούν με τα φτωχά μέσα που διαθέτουν να ενημερώσουν τη θύραθεν κοινωνία, αλλά κάποιες φορές μέσα από τα μέσα αυτά βρίσκουν αναίτια το δρόμο προς τη δημοσιότητα και οι όποιες εσωτερικές έριδες, που στενοχωρούν πολλούς από εμάς όταν τις βλέπουμε. Χρειάζεται συνεπώς μια πιο συντονισμένη και αποτελεσματική προσπάθεια.

Μήπως πρέπει, ανάλογα με τις επαγγελματικές δεξιότητες των αδελφών μας, να προσφέρουμε κάποιες δωρεάν υπηρεσίες στους έχοντες ανάγκη, μέσα στις τοπικές μας κοινωνίες, όχι πια σαν Γιάννης, Κώστας, Γιώργος ή Περικλής, αλλά ως Τέκτονες και Τεκτονικές Στοές;

Είναι καιρός Θανάση μου να αλλάξουμε πολλά στην Πατρίδα μας. Αλλά, πρώτα πρέπει να αλλάξουμε πολλά σε εμάς τους ίδιους. Θα χαιρόμουν πάρα πολύ αν κάποιες από αυτές τις ιδέες βρουν το δρόμο να συζητηθούν σοβαρά μέσα στις στοές μας