Παρανοήσεις και άλλα ευτράπελα...

Καλέ μου φίλε και αμύητε αναγνώστη Θανάση, ο προσφιλής σου Τέκτων συντάκτης του φτωχού αυτού μπλόγκ, προσπαθώντας να αποτινάξει από πάνω του την καλοκαιρινή ραστώνη και να γράψει άλλο ένα απάνθισμα εμβριθούς αμπελοφιλοσοφίας, μόνο για σένα, μάλλον προξένησε τέτοια υπερφόρτιση στα εγκεφαλικά του κύτταρα, ώστε να κάνει πάνω από ένα μήνα να συνέλθει...

Έτσι απλά θα περιοριστώ σε κάποιες απλές διευκρινήσεις, οι οποίες όμως στο μυαλό κάποιων συνανθρώπων μας, έχουν κατατάξει τους Τέκτονες στην ίδια κατηγορία με τον Βελιάλ και τον Βεεζεβούλ.

Θα έχεις διαβάσει πολλές φορές μέσα στις φτωχές μου αναρτήσεις να αναφέρω για τον “Ναό του Ορθού Λόγου”. Αν ναι, είναι που εμείς οι Τέκτονες αποκαλούμε το χώρο που εργαζόμαστε “Ναό”. Αυτή μας η συνήθεια έχει προκαλέσει πολλές παρανοήσεις από άτομα που θεωρούν τους εαυτούς τους κριτές και τιμητές των πάντων, λες και ο Πανάγαθος τους έχει διορίσει πορτιέρηδες στον Παράδεισο, αντ'Αυτού. Όμως, ο όρος αυτός δεν έχει σε τίποτα να κάνει με κάποια θρησκευτική αίρεση ή πίστη, αλλά προσδιορίζει ότι ο χώρος όπου εργάζονται τα μέλη μιας Στοάς αποτελεί τον ιερό χώρο του Ορθού Λόγου, πέρα από κάθε προκατάληψη, δόγμα, δοξασία ή άλλη αυθαίρετη αντιμετώπιση της Αληθείας.

Καταλαβαίνω όμως ότι μέσα σου μπορεί να γεννηθούν διάφορα ερωτήματα, με πρώτο από αυτά να είναι τι εννοούμε με την έννοια “Ορθός Λόγος”; Εχει να κάνει με κάποια Μοναδική Αλήθεια που γνωρίζουμε μόνο εμείς, με κάποιο απαράβατο Λόγο ενός απροσδιόριστου Υπέρτατου Όντος, με κάποιο ακόμα δόγμα που φόρεσε την προβιά της αχρωμάτιστης φιλοσοφικής αναζήτησης;

Τίποτα από αυτά, καλέ μου Θανάση. Ο Ορθός Λόγος είναι αυτό που κάποιος μη μυημένος στην ελαφρώς απαρχαιωμένη ορολογία μας αποκαλεί απλά “Λογική” και “Ορθολογισμό”. Είναι δηλαδή η ενσυνείδητη διανοητική προσπάθεια να εξηγήσουμε κάποιες φιλοσοφικές έννοιες και ανθρώπινες συμπεριφορές, βασισμένοι όχι στα εξ ουρανού “ληφθέντα” συμπεράσματα στα οποία είχε καταλήξει για εμάς κάποια Ιερά Σύνοδος πριν από 1600 χρόνια, αλλά σε αυτά που προκύπτουν μετά από αυστηρή και ορθολογική εξέταση όλων των δεδομένων.

Με λίγα λόγια, προσπαθούμε να εργαστούμε με βάση το ότι άν κάτι νιαουρίζει, περπατάει στα κεραμίδια και τρώει ποντίκια, τότε το πιο πιθανόν είναι να πρόκειται για γάτα, παρά για δαίμονα που μαθαίνει ξένες γλώσσες και δοκιμάζει καινούργιες νοστιμιές.

Βλέπεις, όταν εμπλέκεται το Δόγμα σε μια φιλοσοφική ή επιστημονική αναζήτηση, τείνει να την αντιστρέφει, αναζητώντας το Αποτέλεσμα που δικαιώνει την Αιτία. Αυτή τη συνήθεια, που μπορεί στον 21ο αιώνα να σου φαίνεται άτοπη και αντιεπιστημονική, Θανάση μου, τη δοκίμασαν στο πετσί τους με εξαιρετικά επώδυνο τρόπο άνθρωποι σαν τον Κοπέρνικο, τον Γαλιλαίο, τον Ντα Βίντσι και άλλους σοφούς, οι οποίοι απλά παρατηρώντας τα αποτελέσματα κατέληξαν σε μια λογική αιτία που δεν συμφωνούσε με το κρατούν Δόγμα της εποχής τους.

Και θέλεις να επεκταθώ και να σου πω κι ένα ακόμα “μυστικό”, Θανάση μου; Μάθε λοιπόν ότι οι κάθε λογής ανά τον κόσμο θρησκόληπτοι συνάνθρωποί μας, μπορούν να κοιμούνται τον μακάριο ύπνο τους ήσυχοι, διότι απλά ο Τεκτονισμός ΔΕΝ ασχολείται με την μετά θάνατον ζωή. Όταν κάποιος πεθαίνει, θεωρείται ότι ανεχώρησε “εις Αιωνίαν Ανατολήν” και δεν το ψάχνουμε αν συνάντησε 21 ουρί και δυο νταλίκες ρύζι και μέλι ή αναπαύεται σε τόπους χλοερούς, παρέα με τον άγιο Φανούρη, ή μετενσαρκώθηκε σε κουτσομούρα στιν Ινδικό Ωκεανό, διότι αυτές οι υποθέσεις άπτονται του θρησκευτικού Δόγματος που ο καθένας μας πιστεύει.

Αυτό που προσπαθούμε είναι, όχι να εξασφαλίσουμε τη Βασιλεία των Ουρανών με το να τα έχουμε καλά με τον τοπικό Δεσπότη, αλλά να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι για εμάς και τους γύρω μας, όσο διαρκεί αυτή η ζωή μας και πριν η τιποτένια μας ύλη γίνει υλικό για ένα γενναίο τσιμπούσι των σκουληκιών.

Για τις μεταθανάτιες ανησυχίες μας, εξακολουθούμε να επαναπαυόμαστε στα χέρια του καλού Θεού που ο καθένας από εμάς πιστεύει, είτε είναι Τέκτων, είτε όχι. Απλά, επειδή μπορεί κάποιοι από τους αδελφούς μας να ονομάζονται Χασάν, Γιακόμπ, Τοσίρο, Ράτζα και Καθιστός Βούβαλος, όταν αναφερόμαστε στο Θεό που πιστεύουμε, έχουμε σοφά συμφωνήσει να τον αποκαλούμε με το ουδέτερο όνομα “Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος” (Μ.Α.Τ.Σ. ή G.A.O.T.U.).

Επίσης Θανάση μου, έχω παρατηρήσει ότι οι περισσότεροι αμύητοι συνάνθρωποί μας έχουν μπερδέψει τον Ελευθεροτεκτονισμό με τον Σιωνισμό, θεωρώντας ότι πίσω από τους Τέκτονες κρύβεται μια παγκόσμια συνωμοσία των Εβραίων για την κυριαρχία τους επί της Γης. Αυτό ξεκίνησε γύρω στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν η Καθολική εκκλησία και οι αρχές του Αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ' θέλησαν να κατασυκοφαντήσουν όχι μόνον τους Εβραίους, τους οποίους παρουσίαζαν ως συνωμότες, αλλά και τους Τέκτονες (οι οποίοι είχαν “μπει στο ρουθούνι” της εκκλησίας ως αντιδογματικοί και διαφωτιστές) και τους οποίους παρουσίαζαν σαν τσιράκια και “κολαούζους” των Εβραίων. Το ίδιο κείμενο, μεταλλαγμένο παρουσιάστηκε το 1902 στη Ρωσία και φυσικά έγινε το ευαγγέλιο των Ναζί, που μέσω αυτού δικαιολόγησαν την εξολόθρευση 6 εκατομμυρίων Εβραίων και πάνω από 200.000 Τεκτόνων. Δεν έχω να πω τίποτα άλλο πάνω σε αυτό το θέμα, μπορείς να διαβάσεις “Το Κοιμητήριο της Πράγας” του Ουμπέρτο Εκο, ή να ρίξεις μια ματιά σε αυτή την παραπομπή:

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%B1_%CE%A0%CF%81%CF%89%CF%84%CF%8C%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BB%CE%B1_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%A0%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%B2%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CF%89%CE%BD_%28%CE%A3%CE%BF%CF%86%CF%8E%CE%BD%29_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A3%CE%B9%CF%8E%CE%BD

ή αν προτιμάς στα Αγγλικά να κάνεις κλικ εδώ:

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Protocols_of_the_Elders_of_Zion

Για όλα τα υπόλοιπα που ακούγονται από κάποιους εμφανώς “καμμένους”, όπως για θυσίες νηπίων, διακορεύσεις κορασίδων, σπονδές στον Σατανά κλπ. Δεν είμαι διατεθειμένος να πω τίποτα. Αυτά ανάγονται στη σφαίρα της αρρωστημένης φαντασίας και εν πάσει περιπτώσει, αποτελούν και θέματολογία για να γελάμε και λιγάκι, Θανάση μου.

Αυτά τα λίγα και πεζά είχα να σου διευκρινήσω, καλέ μου φίλε, κι ας διστάζεις ακόμα να “κρούσεις τη θύρα του Ναού”.... Κατρουλιάρη!!

Τίποτα άλλο από μια Πνοή....

Το μικρό αυτό δοκίμιο απευθύνεται όχι στον καλό μου φίλο Θανάση, που μετά μανίας προσπαθεί να καταλάβει τι είναι ο Τεκτονισμός, αλλά φοβάται να «κρούσει τη θύρα» (ο κατρουλιάρης), αλλά στους φίλτατους νεόφυτους αδελφούς, αυτούς που  κοιτώντας το κρανίο μέσα στο σκοτεινό Διασκεπτήριο, αναλογίστηκαν την πεπερασμένη τους υπόσταση και τις εσωτερικές τους αναζητήσεις και με την απόφασή τους να κρούσουν τη θύρα του Ναού και να βιώσουν τις δοκιμασίες της μύησης, έφτασαν να δώσουν την τελική τους διαβεβαίωση ενώπιον των αδελφών τους, ότι θα τιμούν αυτούς και τον Ελευθεροτεκτονισμό, επιδεικνύοντας Ορθό Λόγο, Αρετή, Αλληλεγγύη και Αγάπη προς τον συνάνθρωπό τους.

Ίσως αυτή η εμπειρία να είναι μια από τις σημαντικότερες που μπορεί να βιώσει ένας ελεύθερος ενήλικος άνθρωπος που αποφασίζει να αναζητήσει την Αλήθεια για τον εαυτό του και για τον κόσμο γύρω του. Γι αυτό και οι Αγγλόφωνοι φίλοι μας συνηθίζουν να λένε «once a Mason, always a Mason», εννοώντας ότι το βίωμα αυτό σε προσδιορίζει για την υπόλοιπη ζωή σου, ακόμα κι αν αποφασίσεις να αποχωρήσεις για οποιοδήποτε λόγο.

Αναζητώντας τις ρίζες του Ελευθεροτεκτονισμού, θα βρει κανείς ανθρώπους που τις τοποθετούν στον 18^ο αιώνα, όταν για πρώτη φορά προσδιορίστηκε η σύγχρονη φύση του και καταρτίστηκαν τα Οροθέσια που διέπουν τη φιλοσοφία και τη λειτουργία των Τεκτονικών στοών σε όλο τον πλανήτη, αλλά και ανθρώπους που αναζητούν τις ρίζες αυτές σε πολύ πιο αρχαία χρόνια, μέσα από τα Αιγυπτιακά, τα Δελφικά και τα Ελευσίνια Μυστήρια καθώς και την Ερμητική Παράδοση και τους αλχημιστές του μεσαίωνα.

Έτσι, αδ.: μου, μπορεί κανείς να καταλάβει εύκολα ότι η φράση: «Ο Τεκτονισμός είναι θεσμός προοδευτικός, ουδέν θέτων εμπόδιον εις την αναζήτησιν της Αληθείας» προσπαθεί να συγκεράσει, ειρηνικά και με αρμονία, μία πληθώρα τάσεων που είναι ενεργές μέσα στους κόλπους της Ελευθεροτεκτονικής Αδελφότητας. Στην ουσία, η φράση αυτή προσδίδει στον κάθε αδελφό Τέκτονα την απόλυτη ελευθερία να αναζητήσει τη δική του Αλήθεια, και να λαξεύσει τον δικό του λίθο, χρησιμοποιώντας μια πληθώρα εργαλείων τα οποία θεωρεί απαραίτητα για την επίτευξη του σκοπού του.

Σαν αποτέλεσμα της ελευθερίας αυτής, ο κάθε αδελφός έχει τη δυνατότητα να επεξεργαστεί και να αποσυμβολίσει τους μυητικούς μύθους της Βασιλικής Τέχνης χρησιμοποιώντας τις Κοινωνικές, Ανθρωπιστικές και Φυσικές επιστήμες, ή τη θρησκευτική παράδοση, ή τα αρχαία Μυστήρια, τα Βιβλικά ή αρχαιοελληνικά κείμενα, ή ακόμα και τη σοφία της Άπω Ανατολής, ανάλογα με ποια «εργαλεία» αισθάνεται πιο οικεία και άνετα κάθε φορά, αποδεικνύοντας έμπρακτα στην πορεία, ότι υπάρχει πάντοτε μια πληθώρα διαφορετικών οδών που μπορούν να συγκλίνουν προς την Αλήθεια.

Αυτή η απλή και ανθρώπινη διαπίστωση απορρίπτεται μετά βδελυγμίας από όλα τα κρατούντα θρησκευτικά δόγματα, με αποτέλεσμα η Ανθρωπότητα να μετρά εκατομμύρια νεκρών στο όνομα της «μίας και μοναδικής Αλήθειας». Όμως, θα αγνοήσουμε τον θρησκευτικό φανατισμό και τους εκπροσώπους του, ως μη έχοντες καμία θέση στις αναζητήσεις μας και θα προχωρήσουμε λίγο παρακάτω.

Κάθε κοινωνικός σχηματισμός, είναι αδύνατον να είναι εντελώς ομοιογενής, ακόμα κι όταν οι προϋποθέσεις για την ειρηνική και αδελφική συνύπαρξη διαφόρων τάσεων εξασφαλίζεται από τη σοφία και την ανοχή ενός φιλοσοφικού συστήματος, όπως αυτό του Ελευθεροτεκτονισμού. Στην καλύτερη περίπτωση θυμίζει ένα γαλάκτωμα που χρειάζεται συνεχώς «ανακάτεμα» για να παραμείνει ομοιογενές, παρά ένα σταθερό διάλυμα.

Ακόμα και μέσα σε κοινωνίες με πολύ πιο απλές επιδιώξεις (π.χ. ο Σύλλογος Φιλάθλων Άνω Τραχαναϊκού) δημιουργούνται συνιστούντες πυρήνες μεταξύ ανθρώπων ομοειδούς κοινωνικού, μορφωτικού ή επιχειρηματικού υποβάθρου (άλλωστε, διαφορετικά ρίχνει σφαλιάρες στον αντίπαλο ο φορτηγατζής φίλαθλος, απ’ότι ο κοκκαλιάρης λογιστής, που όμως, είναι «μανούλα» στις εξ’αποστάσεως προσβολές). Θα ήταν λοιπόν αφελές να ισχυριστούμε ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει και στους κόλπους της Ελευθεροτεκτονικής Αδελφότητας.

Οι διαφορετικότητες απαντώνται τόσο σε δι-εθνικό επίπεδο (για παράδειγμα στις ΗΠΑ ο Τεκτονισμός έχει αποκτήσει ένα πολύ έντονο κοινωνικό προφίλ, με παρελάσεις, μπάρμπεκιου, φιλανθρωπικές δραστηριότητες και μια αίσθηση κλάμπ κυρίων) όσο και σε τοπικό (οι  100 και πλέον στοές που λειτουργούν στην Ελλάδα, υπό την αιγίδα της Μ.Σ.Τ.Ε. ή άλλων Ταγμάτων έχουν πολλές φορές διαφορετικούς προσανατολισμούς, όπου ο εσωτερισμός είναι πιο έντονος σε μερικές, ενώ σε άλλες υπερισχύει το Κοινωνικό/επιστημονικό υπόβαθρο των μελών τους). Από αυτή την άποψη, θα έλεγα ότι η φτωχή μας Ελλαδίτσα παρουσιάζει πολύ περισσότερες δυνατότητες επιλογής των «εργαλείων», απ’ότι οι χιλιάδες στοές που λειτουργούν σε άλλες χώρες. Δεν είναι άλλωστε λίγες οι περιστάσεις που μία στοά άλλαξε ριζικά τους προσανατολισμούς της μέσα σε κάποιο χρονικό διάστημα, επηρεασμένη από τη διαδοχή των Σεβασμίων της και των προτιμήσεών τους.

Γνωρίζω, αδ.: μου, ότι όλα αυτά μπορεί να προβληματίσουν έντονα τους νεόφυτους αδελφούς μας, σχετικά με το ποια θα ήταν η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσαν να κάνουν. Άλλωστε, όλες αυτές οι διαφορές στους προσανατολισμούς των στοών γίνονται αντιληπτές μετά την ένταξή τους σε κάποια στοά, η οποία συνήθως δεν επελέγη από τον υποψήφιο λόγω του ιδιαίτερου προσανατολισμού της, αλλά επειδή ο φίλος Τέκτων που τον πρότεινε για εισδοχή, ήταν μέλος της. Μερικές φορές δε, δεν προσφέρεται ούτε καν η δυνατότητα εναλλακτικής επιλογής, μια και στις περισσότερες επαρχιακές πόλεις δεν λειτουργούν πάνω από μία ή το πολύ δύο στοές.

Μια λοιπόν και οι δυνατότητες επιλογών, μπορεί να είναι κάποιες φορές περιορισμένες, είναι φυσικό κάποιοι νεόφυτοι αδελφοί να αναρωτιούνται τι έχει να τους προσφέρει ο Τεκτονισμός, όταν το περιβάλλον και ο πνευματικός προσανατολισμός της στοάς που ανήκουν, δεν είναι ακριβώς αυτό που οι ίδιοι θα ήθελαν. Βλέπετε, ένας «επιστημονιστής» αδελφός ίσως να νοιώσει άβολα όταν βλέπει ότι οι αναλύσεις που γίνονται σε διάφορα φιλοσοφικά θέματα, έχουν «εσωτεριστική» ή θρησκευτική χροιά.

Εδώ θα πρέπει να επαναλάβω για όλους μας, την αξιωματική θέση ότι ο Τεκτονισμός είναι μια αέναη μυητική διαδικασία, η οποία αφορά αποκλειστικά το κάθε άτομο ξεχωριστά. Η δύναμη του Τεκτονισμού έγκειται στο γεγονός ότι δεν μπορεί από τη φύση του και το Καταστατικό του να είναι δογματικός, συνεπώς ο καθένας μας επιλέγει τα δικά του εργαλεία για την επίτευξη της τελείωσής του. Το Τυπικό ανοίγματος, λειτουργίας και κλεισίματος των εργασιών της στοάς έχει σαν μοναδικό σκοπό το συντονισμό των συμμετεχόντων στο Τεκτονικό Εγρηγορός, ώστε να μπορούν να λειτουργούν συλλογικά και απαλλαγμένοι από τα προσωπικά τους προβλήματα και προκαταλήψεις.

Ο Τέκτων διδάσκαλος επιλέγει συνειδητά τη σιωπή και την εσωτερική αναζήτηση και προσπαθεί να απαλλαγεί από όλα όσα τον προσδιορίζουν ως ανεξάρτητη προσωπικότητα, συντονίζοντας τον εαυτό του με τον Παγκόσμιο Ρυθμό. Κάθε τι που χτίζουμε γύρω μας για να περιχαρακώσουμε την προσωπικότητά μας (πλούτη, μόρφωση, κοινωνική θέση, πολιτικές και επαγγελματικές επαφές κλπ), αποτελεί ένα εμπόδιο που δημιουργεί μια τυρβώδη ροή γύρω μας και μας εμποδίζει να γίνουμε ένα με τη ροή του Σύμπαντος. Αυτό το έχουν αντιληφθεί όλοι οι ασκητές, είτε είναι χριστιανοί καλόγεροι, είτε Σούφι Δερβίσηδες είτε Ινδουιστές αναχωρητές. Αδειάζοντας το πνεύμα τους από την προσωπικότητά τους μέσα από το διαλογισμό, επιτρέπουν σε αυτό να συντονιστεί με πολύ υψηλότερα επίπεδα και έννοιες. Τότε μόνο τους επιτρέπεται να δουν το Φως.

Συνεπώς, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ο προσανατολισμός της στοάς που ανήκετε, φίλτατοι αδελφοί μου. Με τον εαυτό σας θα πρέπει να παλέψετε και μέσα σας θα ανακαλύψετε τα εργαλεία για την βελτίωσή του. Οι αδελφοί της στοάς σας θα σας βοηθήσουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό να το επιτύχετε, αλλά το μονοπάτι θα το χαράξετε μόνοι σας και το Φως θα βρεθεί εκεί που όταν φτάσετε, δεν θα είστε πια τίποτα άλλο από μια πνοή…

Κι αν φτωχική τη βρήκες την Ιθάκη...

Καλέ μου αμύητε φίλε Θανάση, εκτός από εσένα, που με έχεις πρήξει με επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις, αλλά ακόμα δεν έχεις τολμήσει να "κρούσεις τη θύρα" (κατρουλιάρη!!), είχα και πολλές άλλες επιστολές από αναγνώστες του blog που μου κάνουν διάφορες ερωτήσεις, δείχνουν ενδιαφέρον για να ενταχθούν στον Τεκτονισμό, αντιμετωπίζουν στην πλειοψηφία τους καλόπιστα το όλο θέμα και αυτό είναι ενθαρρυντικό.

Πρέπει όμως να δώσω μερικές διευκρινήσεις, δεδομένου ότι κάποιες ερωτήσεις υποδηλούν μία προκατάληψη, ή, εν πάση περιπτώσει, κάποια ίχνη ανακριβούς πληροφόρησης, πράγμα φυσικό αφού έχουμε αφήσει τόσες δεκαετίες τους κάθε λογής αγύρτες και φανατικούς να αλωνίζουν χωρίς ποτέ να κάνουμε τον κόπο να δώσουμε απάντηση.

Υπάρχουν πολλοί μύθοι λοιπόν που πρέπει να καταρριφθούν πρώτα, έτσι ώστε κάποιοι ενδιαφερόμενοι να μην εισέλθουν στο Τάγμα περιμένοντας να συμβούν γεγονότα που τελικά δεν συμβαίνουν και τους απογοητεύουν.

Δώστε βάση λοιπόν και πιστέψτε με, για να μη χάσετε τον καιρό σας:

• Ο Τεκτονισμός ΔΕΝ είναι ένα σύστημα κολλητών που θα σας προωθήσουν επαγγελματικά και κοινωνικά. Ακόμα κι αν ανήκατε στον Αθλητικό Σύνδεσμο Κωλοπετεινίτσας, θα γνωρίζατε άλλα μέλη που θα προτιμούσαν να δώσουν σε εσάς μία δουλειά αφού κάθε Κυριακή πλακώνεστε στο ξύλο μαζί, με τους φιλάθλους της Καρδιτσομαγούλας. Έτσι και με τα άλλα μέλη της στοάς σας. Απλά έχετε ένα κύκλο φίλων, τίποτα περισσότερο και όλα αυτά που ακούγονται είναι μπαρούφες. Κανένας δεν θα σας υποχρεώσει να προτιμήσετε τον αδελφό Τέκτονα και κανένα δεν μπορείτε να υποχρεώσετε εσείς. Μάλιστα, αν γίνει αντιληπτό ότι γνώμονάς σας είναι το συμφέρον και τίποτα άλλο, θα σας αποξενώσουν όπως θα διώχνατε κι εσείς ένα «κολλιτσίδα» από την παρέα σας. Βέβαια, μια και δεν έχουμε ένα αλάθητο τρόπο να διακρίνουμε τους αρριβίστες, κάποιοι από αυτούς εισέρχονται τελικά στην Αδελφότητα, αλλά μέσα σε 2-3 χρόνια αποχωρούν έμπλεοι απογοήτευσης για το χρόνο που έχασαν.

• Ο Τεκτονισμός ΔΕΝ είναι για όλους. Δεν είναι ελιτίστικο αυτό που λέω, απλά συμβαίνει. Φανταστείτε ένα μεγαλοβιοτέχνη που ο καημός του είναι πότε θα βγει το καινούργιο μοντέλο της Καγιέν για να το παραγγείλει σε χρώμα περλέ, πως θα εξασφαλίσει πρώτο τραπέζι πίστα στο Χριστοδουλόπουλο για να ράνει με λελουδικό τη νέα αοιδό που έσκασε μύτη στο σόου και είναι «και γ**ώ τα γκομενάκια» και πως θα κλείσει καλή ξαπλώστρα στην Ψαρού για τη σεζόν,  να θέλει (όχι να μπορεί, δεν είμαι ρατσιστής) να αποσυμβολίσει διάφορες τεκτονικές έννοιες, εργαλεία ή ιστορίες και να «χαράξει τεκτονικόν τεμάχιον». Ο καψερός, θα μας ρίξει κανένα μπινελίκι και θα φύγει τρέχοντας, για να μην έχει παρτίδες με εμάς τους ξενέρωτους. Τόσο δύσκολο είναι να το αντιληφθεί αυτό ο Χαρδαβέλας, που πίεζε τον προσκεκλημένο του να του εξηγήσει γιατί δεν υπάρχουν αγρότες μέσα στη Μασονία; Γιατί έχουν γίνει σπόνσορες στις Βουλγάρες των σκυλάδικων του κάμπου ρε Καραμήτρο και δεν έχουν χρόνο, να γιατί. Δεν τους διώχνουμε εμείς αν έχουν κάτι να πουν, αυτοί την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια γιατί δεν θέλουνε παρτίδες με φλούφληδες σαν εμάς.

• Ο Τεκτονισμός ΔΕΝ θα σας κάνει πλούσιους και διάσημους. Δεν πουλάτε την ψυχή σας στο Σατανά για να αποκτήσετε όλα τα καλά του Φάουστ. Μέσα στην Αδελφότητα υπάρχουν άνθρωποι πολύ ευκατάστατοι (που ούτως ή άλλως θα ήταν ευκατάστατοι, ακόμα και χωρίς να γίνουν Μασόνοι) και άλλοι που προβληματίζονται ακόμα και με τα €20 που έχουν να δώσουν σαν συνδρομή στη Στοά τους. Με την οικονομική κρίση που μας δέρνει τον τελευταίο καιρό, δεν είναι λίγοι οι αδελφοί μας που έχουν φτάσει σε επίπεδο ένδειας και οικονομικής εξαθλίωσης. Μάλιστα, αυτό που περιμένουμε από εσάς είναι να βάζετε λίγο το χέρι στην τσέπη για καμιά αγαθοεργία και να δίνετε και καμιά μπουκάλα αίμα αν μπορείτε, που και που.

• Ναι, φοράμε ωραίες και φανταχτερές ποδίτσες και αποκτάμε τίτλους φανταχτερούς και εντυπωσιακούς, αλλά τις φοράμε μέσα στη στοά μας και δεν γράφουμε τους τίτλους στις κάρτες μας. Άλλωστε οι τίτλοι είναι ενδεικτικοί αυξημένων καθηκόντων και όχι δικαιωμάτων και κάθε συνειδητοποιημένος Τέκτων πρέπει να τους βλέπει ως πρόσθετο φορτίο. Μεταξύ μας είμαστε απλά ο αδελφός Γιάννης, Δημήτρης, Θανάσης, Κώστας ή Σοφοκλής, ανεξάρτητα από τους απονεμηθέντες τίτλους. Αν θέλετε ποδίτσα για να κουνηθείτε σε καμιά χαζογκομενίτσα, μπείτε στο www.tektonismos.gr και παραγγείλετε να σας στείλουν στο σπίτι σας το περίζωμα κανενός ενδόξου να βγάλετε φωτογραφίες να μοιράσετε, μην κάνετε τον κόπο να τρέχετε στις στοές.

• Μπορεί η μαμά σας να υποστηρίζει στην κυρά-Καλλιόπη δίπλα ότι είστε κατάλληλος να αναλάβετε την προεδρία της Chase Manhattan Bank τώρα που τελειώσατε το κολλέγιο του Ξυνή, αλλά θα πρέπει να αφήσετε αυτό το βαρύ μέταλλο έξω από το Ναό και να κερδίσετε την αποδοχή των αδελφών σας με άλλα μέσα, όπως με ταπεινότητα, με ιδέες, με συμμετοχή, με ανιδιοτέλεια, με αγαθοεργία και με διάθεση να γνωρίσετε τον πραγματικό σας εαυτό, όσο δυσάρεστο κι αν είναι αυτό καμιά φορά.

• Αν και η Ελευθεροτεκτονική Αδελφότητα δέχεται θεωρητικά στους κόλπους της κάθε άτομο ηλικίας άνω των 23 ετών που πληροί τις προϋποθέσεις ένταξής του, έχει αποδειχθεί ότι η καλύτερη ηλικία για να ενταχθεί κανείς είναι μεταξύ των 30 και των 40 ή ακόμα αργότερα. Βλέπεις, όταν ένας άνθρωπος αγωνίζεται για να "στήσει" ένα σπιτικό και μια καρριέρα, δεν έχει το χρόνο να ασχοληθεί ουσιαστικά με την εσωτερική του αναζήτηση και βελτίωση και αυτό είναι κάτι πολύ φυσικό και ανθρώπινο. " Primum vivere deinde philosophari"

• Ο Τεκτονισμός είναι το ΠΛΕΟΝ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ και ΑΝΤΙΔΟΓΜΑΤΙΚΟ κομμάτι της κοινωνίας μας και καμία σχέση δεν έχει με συντήρηση, αντίδραση και σιωνιστικές συνωμοσίες. Είναι μία αδελφότητα διαφωτισμού που πιστεύει ακράδαντα στη δύναμη του Ορθού Λόγου, της Λογικής και της Ισότητας. Αν κάποιοι αντιδρούν σε αυτό, ας ψάξουν οι ίδιοι μέσα τους γιατί το πράττουν.

• Ο Τεκτονισμός ΔΕΝ είναι θρησκεία και ΔΕΝ ασχολείται με τη θρησκεία και την πολιτική. Η αποχή του αυτή είναι συνειδητή και σοφή, διότι έτσι αποφεύγονται ανεπιθύμητες τριβές μεταξύ αδελφών που υποστηρίζουν διαφερετικούς πολιτικούς ή θρησκευτικούς προσανατολισμούς. Μαζευόμαστε για να συζητήσουμε αυτά που μας ενώνουν και όχι αυτά που μας χωρίζουν.

• Οι Τέκτονες ΔΕΝ είναι ο Τεκτονισμός, όπως το Πολίτμπιρό της πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ δεν ήταν ο Κομμουνισμός και ο οπισθογεμής Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος  της 10ετίας του '50 δεν ήταν ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός. Δεν είμαστε συνεπώς υπεύθυνοι αν έγιναν κάποτε Τέκτονες ο Παττακός ή ο Μεταξάς και μη μας χαρακτηρίζετε εξ αιτίας αυτού του γεγονότος. Ο καθένας από εμάς φέρει το βάρος των δικών του ευθυνών. Τέκτων με όλη τη σημασία της λέξης γίνεται κανείς μετά από πολλά χρόνια σκληρής προσπάθειας και αυτογνωσίας και γίνεται μόνο για τον εαυτό του (ή μπορεί να μην γίνει ποτέ, ανεξάρτητα από τους τίτλους ή αξιώματα που θα μαζέψει).

• Εν ολίγοις, ο Τεκτονισμός είναι μια μοναχική πορεία που θα κάνετε για τον ίδιο σας τον εαυτό. Είναι ένα ταξίδι χωρίς τελικό προορισμό, γιατί ποτέ δεν θα φθάσετε στο Φως, απλά θα το πλησιάζετε μέρα με τη μέρα. Και δεν έχει θαμμένο κανένα υλικό θησαυρό για να βρείτε, πέρα από αυτόν που καλείστε να ανακαλύψετε μέσα σας.

• Τέλος, οι παρθένες προς διακόρευση μας έχουν τελειώσει προ πολλού... 

Όσοι πιστοί, προσέλθετε... 

(επιτρέψτε μου να υπερηφανεύομαι λιγάκι, διότι όσοι αναγνώστες του φτωχού αυτού μπλόγκ αποφάσισαν να "κρούσουν τη θύρα του Ναού" απέδειξαν ότι ήταν εξαιρετικά αξιόλογα και καλλιεργημένα άτομα που κοσμούν επάξια τις στοές στις οποίες εντάχθηκαν, κάνοντάς με ένα ευτυχή "νονό")

Η Ελευθερία της Συνείδησης... (ή η Συνείδηση της Ελευθερίας)

Καλέ μου φίλε Θανάση, για να καταλάβεις πόσο μεγάλη είναι η ευτυχία σου που έγινες τακτικός αναγνώστης του φτωχού μου μπλόγκ, θα σου θυμίσω ότι είχα προβλέψει στο άρθρο που έγραψα στις 23/3, «… τίποτα δεν θα μου χαλάσει το κέφι, ….. ούτε οι Ελληναράδες που τόσο πολύ πολλαπλασιάστηκαν με την οικονομική κρίση, σαν τα κουνούπια μέσα σε βάλτο, ούτε οι επερχόμενες εκλογές που θα αποδείξουν ότι η βαρκούλα μας αρμενίζει ακυβέρνητη και οι καπεταναίοι που μας έκατσαν στο σβέρκο δεν μπορούν να μοιράσουν ούτε δύο γαϊδουριών άχυρα».

Βέβαια, θα μου πεις ότι δεν είναι και ιδιαίτερα μεγάλο ταλέντο να προβλέπεις κατά που θα πάει το πράγμα, όταν γνωρίζεις εκ των προτέρων ότι οι πολιτικές σου επιλογές περιορίζονται σε ένα τσούρμο ανίκανων ατόμων, που το τελευταίο πράγμα που έχουν στο μυαλό τους είναι η ευημερία των συμπολιτών τους, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα εδώ…

Έτσι, για να αποσπάσω την προσοχή σου από τις αμέτρητες κοκορομαχίες που δικαιώνουν την ύπαρξη των διαφόρων τηλεαστέρων των ειδήσεων και την σφοδρή τρικυμία εν κρανίω των προσκεκλημένων τους, θα σε πάρω από το χέρι για να σε οδηγήσω σε ένα κόσμο διαχρονικών και άφθαρτων ιδεών που συγκροτούν αυτό που ονομάζουμε Τεκτονικό Ιδεώδες και οι οποίες εν τω συνόλω τους αποτελούν τα δομικά στοιχεία του Ναού του Ορθού Λόγου.

Γνωρίζω ότι τα άρθρα μου κάποιες φορές είναι  μακροσκελή και ίσως κοπιώδη μια και μας λείπει συνήθως ο χρόνος να ασχοληθούμε με τις αμπελοφιλοσοφίες των άλλων, αλλά πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο να επενδύσεις λίγη ώρα για να το μελετήσεις, καλέ μου αμύητε φίλε.

………….

Όλες οι πολιτικές διαμάχες της εποχής που ζούμε γίνονται πάντοτε στο όνομα της Ελευθερίας, καλέ μου φίλε. Ελευθερία των Αγορών, ελευθερία από το «Μνημόνιο», ελευθερία να εκφράζουμε ακόμα και τις πιο ακραίες και αντικοινωνικές αντιλήψεις και ιδεολογίες, ελευθερία του Τύπου.

Το 2^ο Κεφάλαιο του Τεκτονικού Συντάγματος (Καταστατικού Χάρτη) αναφέρει ότι «Ως ύπατον αγαθόν ο ελεύθερος τέκτων θεωρεί την ελευθερίαν σκέψεως και συνειδήσεως, αποδοκιμάζει παν μέσον απειλούν την ελευθερίαν ταύτην και καταδικάζει την βίαν». Έτσι, αν και ακολουθεί άλλη παράγραφος που ορίζει ότι ο Τεκτονισμός δεν είναι πολιτικός οργανισμός και συνεπώς απαγορεύεται κάθε πολιτική συζήτηση εντός του, η πρότερη μνεία του συγκεκριμένου Κεφαλαίου τονίζει την υπερπολιτική  ιδιότητα του αγαθού της Ελευθερίας, πέρα και πάνω από οποιαδήποτε πολιτική ιδεολογία.

Για το λόγο αυτό άλλωστε, το τεκτονικό σύνταγμα επανέρχεται στο θέμα, τονίζοντας ότι «Οι τέκτονες θεωρούν ως καθήκον τους το αμύνεσθαι υπέρ παντός αδικουμένου και έχουν ως αρχήν τον σεβασμόν της ελευθερίας κλπ». Συνεπώς, τόσο ο σεβασμός της ελευθερίας, όσο και η άμυνα για χάρη των αδικουμένων, ΔΕΝ εμπίπτουν στις πολιτικές ενέργειες τις οποίες πολύ σωστά ο Τεκτονισμός απαγορεύει μέσα στις στοές.

Αυτός είναι άλλωστε και ο κύριος λόγος, για τον οποίο οι Τέκτονες σε όλο τον κόσμο έχουν υποφέρει τόσα πολλά δεινά και διώξεις από τα απολυταρχικά καθεστώτα των πανίσχυρων θρησκευτικών Δογμάτων, του Ναζισμού και του Κομμουνισμού και εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να μετράνε νεκρούς αδελφούς, θύματα της αγάπης τους για την Ελευθερία, τόσο τη δική τους, όσο και των συνανθρώπων τους.

Αναζητώντας λοιπόν τα όρια και τα πλαίσια της Εθνικής Ελευθερίας κάθε λαού, οφείλουμε να ανασυνθέσουμε όλες τις συνιστώσες της, οι οποίες βρίσκουν την αρμονική τους υλοποίηση μέσα της.

Η Ελευθερία, Θανάση μου, δεν είναι η ανεμπόδιστη επιλογή ενεργειών που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος, διότι ο χώρος μέσα στον οποίο εκδηλώνεται, διέπεται από ορισμένους φυσικούς και κοινωνικούς νόμους. Έτσι, η πολιτική ελευθερία είναι φυσικό ότι θα οριοθετηθεί από τα δικαιώματα των συνανθρώπων μας, κατά τον ίδιο τρόπο που η ελευθερία της συνειδήσεώς μας θα οριοθετηθεί πάντα από τους φυσικούς νόμους του προϋπάρχοντα κόσμου.

Ο αδ.: Βολταίρος έδωσε ένα ενδιαφέροντα ορισμό, λέγοντας ότι «ελευθερία είναι να μην εξαρτιέται κανείς από τίποτα, εκτός από τους νόμους». Εδώ βέβαια θα πρέπει να προσδιορίσουμε ότι οι ίδιοι οι νόμοι δεν πρέπει να συνθέτουν ένα ασφυκτικό πλαίσιο που δεν λαμβάνει απλά υπόψη τα δικαιώματα του συνόλου, αλλά προσπαθεί να επιβάλλει τον περιορισμό τους. Για το λόγο αυτό, και σεβόμενος την ευφυΐα σου, αναφέρομαι μόνο στην έννοια της Ελευθερίας, όπως αυτή λειτουργεί σε μία δημοκρατικά δομημένη κοινωνία.

Εδώ θα πρέπει να τονίσω, καλέ μου φίλε, τα ηθικά διδάγματα που μας δίνει από το 442 π.Χ. η τραγωδία του Σοφοκλή «Αντιγόνη», σχετικά με τη συχνή ασυμφωνία των ανθρώπινων με τους ηθικούς Νόμους, όπως ορίζεται από τη διαφορά των ρημάτων «δει» και «χρη», αλλά χάριν οικονομίας χώρου και χρόνου θα δεχθώ απλά ότι η ανθρώπινη Δικαιοσύνη στις υψηλότερες εκφάνσεις της, προσπαθεί να επιλύσει αυτές τις ασυμφωνίες, με μικρότερη ή μεγαλύτερη επιτυχία, όπως άλλωστε σου εξήγησα περιληπτικά και σε κάποια άλλη ανάρτησή μου (http://mason100.blogspot.gr/2012/03/blog-post.html) .

Κάθε πολίτης που γεννιέται λοιπόν μέσα σε μια τέτοια δημοκρατική κοινωνία, αλλά και κάθε άλλος άνθρωπος που βρέθηκε να ζει μέσα σε αυτή, έχει το δικαίωμα να εξασφαλίζει για τον εαυτό του και την οικογένειά του την ελευθερία του λόγου και της σκέψης, το σεβασμό του ιδιωτικού απορρήτου και του ασύλου, την ελευθερία της συμμετοχής του στη λήψη συλλογικών αποφάσεων, την οικονομική ελευθερία, την προστασία της ιδιοκτησίας, την ελευθερία της επιστημονικής και καλλιτεχνικής πληροφόρησης, δημιουργίας και έρευνας κλπ.

Η προηγούμενη αξιωματική θέση, λοιπόν, έχει ως φυσικό επακόλουθο το γεγονός ότι οποιαδήποτε ενέργεια ή παράλειψη τρίτων που άμεσα ή έμμεσα θα στερήσει τις παραπάνω ελευθερίες σε έναν ή περισσότερους ανθρώπους, θα πρέπει εκ προοιμίου να θεωρείται καταχρηστική, αντικοινωνική και συνεπώς κολάσιμη (όπως βλέπεις, το επακόλουθο αυτό δεν ασχολείται καθόλου με τη σύγκρουση ηθικών και ανθρώπινων Νόμων και η παραβίαση ενός ανθρώπινου νόμου λόγω συνειδησιακών ασυμφωνιών δεν θεωρείται αυτόματα κολάσιμη, στο βαθμό που δεν περιορίζει τις ελευθερίες άλλων ανθρώπων, τονίζει μάλιστα τις μεταφυσικές ποιότητες της αίσθησης της Ελευθερίας).

Μένει λοιπόν Θανάση μου, να προσδιορίσουμε κάποια χτυπητά παραδείγματα περιορισμού των ελευθεριών μας, όχι από τους Νόμους (είπαμε, αναφερόμαστε σε μια δημοκρατική κοινωνία), αλλά από εμάς τους ίδιους, ως μέλη ενός κοινωνικού συνόλου. Υπεισερχόμεθα λοιπόν στα χωράφια της Ασυδοσίας, δηλαδή της συνειδητής παραβίασης των δικαιωμάτων και ελευθεριών των γύρω μας, προς αποκόμιση ιδίου οφέλους, υλικού ή ηθικού.

Συνεπώς:

• Η παραπληροφόρηση του λαού από όλα τα ΜΜΕ, έντυπα ή ηλεκτρονικά, με σκοπό να επωφεληθούν κάποιοι βαρόνοι του Τύπου, του αποστερεί την ελευθερία να παίρνει ενημερωμένες και ορθές αποφάσεις για το μέλλον του
• Η δημιουργία χάους μέσα στις πόλεις μας, τα λιμάνια και τους δρόμους, προκειμένου κάποιες μειονότητες να διεκδικήσουν τα επαγγελματικά τους δικαιώματα (ή κεκτημένα προνόμια) είναι μία από τις χειρότερες εκφάνσεις ασυδοσίας εις βάρος του κοινωνικού συνόλου.
• Η φίμωση, πολλές φορές με τη χρήση βίας, της φωνής κάποιων συμπολιτών μας, όταν έχουν απόψεις μη αρεστές στους υπολοίπους αποτελεί εκδήλωση ακραίας φασιστικής νοοτροπίας.
• Η άποψη ότι οι Κανόνες δεν έχουν εφαρμογή σε εμάς τους ίδιους, όταν μας περιορίζουν τα προνόμια και το βόλεμά μας, είναι ενδεικτική μιας σοσιοπαθούς προσωπικότητας.
• Η βίαιη σίγαση των ελεύθερα εκφραζόμενων απόψεων μέσα στα πανεπιστήμια, από μια μερίδα κομματικά κατευθυνόμενων ατόμων με κάνει να ντρέπομαι για την κοινωνία μας που βαυκαλίζεται ότι είναι δημοκρατική
• Η χρήση πλούτου και κοινωνικής ή πολιτικής δύναμης για την επιβολή των δικών μου απόψεων στην κοινωνία, μέσω άβουλων και καιροσκόπων πολιτικών δεν μπορεί να ονομαστεί για κανένα λόγο «ελεύθερη έκφραση των δικαιωμάτων μου».
• Η συνεχής υποβάθμιση της κοινωνίας μας, μέσω μιας διαρκώς διαβρωνόμενης παιδείας, οδηγεί στην επιβολή του λαϊκισμού, της έλλειψης ορθού λόγου και της έκφρασης των κατώτατων ανθρώπινων συναισθημάτων, σε βάρος των ελευθεριών του ατόμου.
• Η ατιμωρησία αυτών που δεν συμμετέχουν στα φορολογικά βάρη του συνόλου των πολιτών παραβιάζει κατάφορα το δικαίωμά μου να αισθάνομαι ισότιμος πολίτης μιας υγιούς δημοκρατίας.
• Η αδιαφορία των πολιτικών να προσφέρουν στους φορολογούμενους πολίτες της χώρας μου τα απαραίτητα επίπεδα περίθαλψης, φροντίδας, παιδείας, ασφάλειας και υποδομών, προς όφελος της ικανοποίησης κάποιων ευνοημένων ομάδων του πληθυσμού προσβάλλει πολλαπλά το όποιο αίσθημα ελευθερίας μπορώ να έχω ως πολίτης.
• Η αδυναμία που αισθάνεται ο μέσος πολίτης να πληροφορηθεί και να ελέγξει τα τεκταινόμενα των διαφόρων αρχόντων, αποτελεί κατάφορη παραβίαση των δικαιωμάτων του.

Όπως καταλαβαίνεις, καλέ μου Θανάση, δεν θα μπορούσα ποτέ να σου απαριθμήσω τον τεράστιο αριθμό των εκφράσεων ασυδοσίας μέσα στην κοινωνία μας. Σου ανέφερα λοιπόν κάποια ελάχιστα παραδείγματα, μόνο και μόνο για να συνεχίσουμε τη συζήτησή μας.

Πολλά από τα παραπάνω παραδείγματα αφορούν συμπεριφορές που ΔΕΝ είναι και δεν μπορούν να είναι καν κολάσιμες από τον ανθρώπινο νόμο. Η χρήση της δύναμης που μας δίνει το χρήμα, η κοινωνική μας θέση ή η συντεχνιακή υποστήριξη που μπορεί να απολαμβάνουμε, τις περισσότερες φορές δεν μπορεί να προβλεφθεί από το νομοθέτη, διότι αφορά περισσότερο το συνειδησιακό επίπεδο του καθένα μας.

Η επιβολή της δύναμης των πολλών ή ισχυρών στους λίγους ή αδύναμους, πολλές φορές μπορεί να κρυφτεί πίσω από τον μανδύα των πολιτικών και δημοκρατικών διεργασιών.

Η Τεκτονική θεώρηση λοιπόν της Ελευθερίας εισέρχεται πολύ πιο βαθειά από αυτή που μας παρέχουν οι νόμοι και οι κοινωνικές συνθήκες και αναζητά την ηθική και όχι μόνο τη νομική ή de facto δικαίωση των πράξεών μας. Όπως πολύ σωστά είχε πει ένας φίλτατος ενδ.: αδελφός σε μια κουβέντα μας, «η ποιότητα ενός ανθρώπου φαίνεται καθαρότερα από τον τρόπο που αυτός συμπεριφέρεται στους (κοινωνικά, οικονομικά, μορφωτικά ή επαγγελματικά) κατωτέρους του».

Ο συνειδητοποιημένος Τέκτων, λοιπόν, οφείλει πριν από κάθε πράξη του να αναλογιστεί εάν με κάποιο τρόπο η πράξη του αυτή αποστερεί την ελευθερία ή την αξιοπρέπεια ενός άλλου ανθρώπου, ακόμα κι αν νομότυπα η πράξη αυτή είναι ορθή ή τουλάχιστον μη κολάσιμη.

Είναι ένα πάρα πολύ δύσκολο έργο αυτό, φίλε μου Θανάση. Όχι μόνο κάποια απόφασή μας μπορεί να είναι επιζήμια, αλλά σε βαθύτερο ηθικό επίπεδο μπορεί να κληθούμε να «ζυγίσουμε» την απόφασή μας αυτή, απέναντι σε δύο αντικρουόμενες ελευθερίες άλλων ανθρώπων, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι οποιαδήποτε από τις αποφάσεις μας μπορεί να είναι άδικη, αλλά και η ίδια η αναποφασιστικότητά μας να είναι καταστροφική. Και όσο πιο συνειδητοποιημένος είναι κανείς, τόσο περισσότερο η απόφαση που θα πρέπει να λάβει θα βαρύνει τη συνείδησή του.

Για παράδειγμα, ποια απόφαση θα έπαιρνες χωρίς τύψεις, καλέ μου φίλε, αν γνώριζες ότι για να αναπτύξεις ένα θαυματουργό φάρμακο που θα έσωζε χιλιάδες ζωές, θα έπρεπε να το δοκιμάσεις σε εκατοντάδες ανθρώπινα πειραματόζωα, πολλά από τα οποία θα πέθαιναν ή θα έμεναν ανάπηρα από τις δοκιμές αυτές;

Θέλει Αρετή και Τόλμη η Ελευθερία, Θανάση μου. Και όσο πιο πολύ καλλιεργεί κανείς τη συνείδησή του και την αίσθησή του περί Ελευθερίας, τόσο πιο δυστυχής θα αισθάνεται πολλές φορές με τις επιλογές που έχει να κάνει.

Να γιατί το μυητικό Τεκτονικό μονοπάτι προς την τελείωση είναι τόσο μοναχικό, επίπονο και βιωματικό και να γιατί τόσο λίγοι άνθρωποι τελικά επιλέγουν να το ακολουθήσουν…

Η Σιγή...

Καλέ μου φίλε Θανάση, νομίζω ότι αρκετά σε κούρασα με τη γκρίνια μου για την κατάσταση που έχει βρεθεί η Κοινωνία μας, μετά από δεκαετίες συνεχούς καταρράκωσης του Ορθού Λόγου. Όμως, αυτό εδώ το φτωχό μπλογκ δεν παύει να είναι μια προσπάθεια να μιλήσουμε για τον Τεκτονισμό, οπότε καλύτερα να ασχοληθούμε με κάτι που δεν θα μας μαυρίζει την ψυχή, τι λες κι εσύ;

Πολλές φορές έχουμε αντιμετωπίσει οξύτατες επικρίσεις από την αμύητη κοινωνία, σχετικά με τη σιγή που τηρούμε για τις εργασίες μας εντός Στοάς. Η συνεχής εκτόξευση παντός είδους κατηγοριών εναντίον μας, από ανθρώπους που τους είναι ευκολότερο να ανακαλύψουν ένα αποδιοπομπαίο τράγο που θα ευθύνεται για τις προσωπικές τους αποτυχίες, από το να ρωτήσουν και να μάθουν την πραγματικότητα, οφείλεται εν πολλοίς στην επιμονή μας, ως Τέκτονες, να τηρούμε τη σιγή αυτή.

Ακόμη κι εγώ, που προσπαθώ να ξεδιαλύνω κάποιες παρανοήσεις, δεν θα δεχόμουν ποτέ και για κανένα λόγο να μιλήσω αναλυτικά για τα τυπικά και τις εργασίες της Στοάς μου, θεωρώντας ότι η συμμετοχή μου σε αυτές είναι κάτι που τόσο εγώ, όσο και οι αδελφοί μου έχουμε επιλέξει με ελεύθερη βούληση και όποιος θέλει να μάθει γι αυτά δεν έχει παρά να «κρούσει τη θύρα» (ή να ψάξει λίγο περισσότερο στο διαδίκτυο).

Αυτό που μπορώ πάντως να σε διαβεβαιώσω, Θανάση μου, είναι ότι οι παρθένες συνήθως βρίσκουν πολύ πιο ευχάριστους τρόπους να διακορευτούν, από το να υποστούν κάτι τέτοιο από ένα γέρο μασόνο, εν ονόματι του Βελιάλ ή του Ασμοδαίου, όπως ισχυρίζονται διάφοροι «ξερόλες» ανά την Ελληνική Επικράτεια.

Ένας αγαπημένος και σοφός Τέκτων αδελφός είχε «χαράξει» πριν κάποιο καιρό ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον Τεμάχιο, σχετικά με την Τεκτονική Σιγή, και νομίζω ότι είναι κατάλληλο να προσπαθήσω να σου δώσω να καταλάβεις τι σημαίνει ο όρος αυτός, αναφέροντας λίγα κομμάτια από αυτή του την εργασία.

Κατά τη μύηση του νεοεισερχόμενου στον Τεκτονισμό, ο Σεβάσμιος τον ενημερώνει ότι απαιτείται «απόλυτος Σιγή», κάτι που αρχικά μπορεί να εκληφθεί από τον μυούμενο ως μια διαταγή να «βγάλει το σκασμό» (στην καθομιλουμένη) και ίσως τον ξενίζει και τον προϊδεάζει ότι θα γίνει γνώστης μυστικών που εάν γίνονταν γνωστά στην αμύητη Κοινωνία, τόσο αυτός, όσο και ο ίδιος ο Τεκτονισμός θα εκτίθεντο ανεπανόρθωτα.

Όμως δεν είναι έτσι Θανάση μου. Μέσα από τα Τυπικά και το συμβολισμό, γίνεται μια προσπάθεια να αφυπνισθεί η συνείδηση του Μυημένου, ελεύθερα και χωρίς καμία βία. Όταν κάτι τέτοιο επιτευχθεί (και ίσως χρειαστεί πολύς χρόνος γι αυτό), θα επέλθει η κατανόηση του Εαυτού και η εξεύρεση των λύσεων στα προσωπικά του προβλήματα. Μόνο τότε λοιπόν, ο Τέκτων μπορεί να αποτελέσει το φωτεινό παράδειγμα προς μίμηση για τον κοινωνικό του περίγυρο.

Η «Σιγή» που επικαλείται ο Τεκτονισμός δεν είναι τίποτα άλλο από μια επίκληση για ταπεινότητα και σεμνότητα, χαρακτηριστικά που είναι απαραίτητα στον αληθινό Μύστη, και τα οποία δεν του επιτρέπουν να δημιουργεί μάταιο θόρυβο για τιμές και διακρίσεις. Είναι δηλαδή μια υπενθύμιση ότι ο πλέον φωτισμένος είναι και ο ταπεινότερος όλων, που μέσω της Σιγής έχει κατανικήσει τα πάθη του και τις κατώτερες ορμές του και έχει αναπτύξει αυτοκυριαρχία και δυνατότητα αυτοσυγκέντρωσης και διαλογισμού. Μόνο μέσω αυτών, μπορεί ο μυημένος να μελετήσει τα σύμβολα, τις αλληγορίες και τον εσωτερικό του εαυτό.

Όπως λέει χαρακτηριστικά ο αγαπημένος αυτός αδελφός, «ο Μύστης πρέπει πάντοτε να σιωπά και να αυτοσυγκεντρώνεται, έως ότου η ψυχή του μάθει να μιλά». Η σιωπή είναι ένας μανδύας και η σιγή ένα κομποσκοίνι. Ο Μαθητής μαθαίνει να σιωπά γιατί δεν ξέρει, ενώ ο Διδάσκαλος σιωπά γιατί γνωρίζει ότι ο Λόγος, σαν δίκοπο μαχαίρι μπορεί να «λαβώσει» ή να «θεραπεύσει».

Έτσι, ανελισσόμενος κανείς στις 3 βαθμίδες του Τεκτονισμού, περνάει από την επιβολή της σιωπής στο Μαθητή, στην προσπάθεια εκφοράς λόγου του Εταίρου, η οποία όμως συνήθως δημιουργεί μόνο 'θόρυβο', και τέλος φθάνει στο επίπεδο σιγής του Διδασκάλου η οποία επιβάλλεται από τον ίδιο στον εαυτό του.

Τότε μόνον ανοίγει η μυητική ατραπός για την επικοινωνία με τον εσωτερικό μας κόσμο και την τελική βίωση του «Γνώθι σ’αυτόν».

Στις Τεκτονικές Στοές, κατά τη διάρκεια των εργασιών τους τελείται «ψυχουργία», δηλαδή κατεργασία και τελειοποίηση ψυχών, μέσα από τους μύθους, τις αλληγορίες και τα σύμβολα και η διεργασία αυτή είναι απαραίτητο να συντελείται σε περιβάλλον γαλήνης και σιωπής, μακριά από τα ανθρώπινα πάθη και ελαττώματα, όπως εκείνα της αλαζονείας και της προκατάληψης. Είναι δηλαδή η Τεκτονική Σιγή η προϋπόθεση για την τελείωση του εαυτού μας και ως τέτοια πρέπει να εκλαμβάνεται, και όχι σαν προσπάθεια να κρύψουμε δόλιους σκοπούς και επιδιώξεις από την αμύητη Κοινωνία.

Και όπως λένε τα τελευταία λόγια του Σεβασμίου, που κλείνουν τις εργασίες μας, «Υποσχεθώμεν λοιπόν, να τηρήσωμεν Σιγήν επί των σημερινών ημών εργασιών και απέλθωμεν εν Ειρήνη».

Σπάζοντας τον καθρέφτη...

Εκεί λοιπόν που ήμουν αραχτός στον ακάλυπτο και έπινα το φραππόγαλο  με τις 36 ζάχαρες, καλέ μου Θανάση, αποφασισμένος να κάνω «κράτει» για λίγο καιρό στις φιλοσοφικές μου εντρυφήσεις, ακούγοντας τα πουλάκια να κελαηδούν ανέμελα για τον ερχομό της Άνοιξης, ξεδιπλώνεται ξαφνικά μπροστά μου ένα κατάμαυρο μετεκλογικό σκηνικό που με κάνει να αναρωτιέμαι μήπως δεν έκανα καλά που αποφάσισα να κρατήσω στην Ελλαδίτσα μας τα 153 ευρώ και 18 λεπτά που διαθέτω στον τραπεζικό μου λογαριασμό.

Τι απίστευτος λαός είμαστε τελικά, Θανάση μου... Αφήσαμε να μας κλέβουν, να μας προσβάλλουν και να μας υποτιμούν επί 40 χρόνια και, για να τους εκδικηθούμε, αποφασίσαμε να γκρεμίσουμε το σπίτι μας!! Τουλάχιστον έτσι μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι οι κατσίκες όλων των γειτόνων μας θα ψοφήσουν…

Ως καλός Τέκτων, βέβαια, έχω τις πολιτικές μου απόψεις, αλλά δεν πρέπει να τις βγάλω στη φόρα σε ένα μπλογκ που ασχολείται με τον Τεκτονισμό. Παρόλα αυτά, δεν μπορώ παρά να διακρίνω κάποιες κοινωνικές συνιστώσες που έντεχνα κρύβονται πίσω από τα πολιτικά αποτελέσματα και να βγάλω τα συμπεράσματά μου, τουλάχιστον  για αυτές. Βλέπεις, η εκλογική ετυμηγορία ενός ολόκληρου λαού, μπορεί να οδηγήσει σε κάποια συμπεράσματα για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του.

Επί χρόνια, όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί στην Ελλάδα ανέκραζαν διθυραμβικές κορώνες για τη σοφία της εκάστοτε εκλογικής ετυμηγορίας του «Κυρίαρχου Λαού», τάχα ισχυριζόμενοι ότι ο λαός αυτός είναι ο ρυθμιστής των πολιτικών εξελίξεων, «μιλώντας» με καθαρή και δυνατή φωνή μέσα από τις κάλπες.

Όμως, η βασική δομική μονάδα ενός ζωντανού οργανισμού δεν παύει να είναι το απλό κύτταρο και στην περίπτωση του λαού, είναι ο Πολίτης. Για να λειτουργήσει λοιπόν με υγεία ένας οργανισμός, πρέπει όλα του τα κύτταρα να είναι υγιή και για να λειτουργήσει μία Δημοκρατία σε παρόμοιες συνθήκες, επιβάλλεται να έχει φροντίσει την υγεία όλων της των «κυττάρων».

Θα ήταν μάλλον κουραστικό για την ξεχωριστή σου ευφυΐα, Θανάση μου, να σου σκιτσάρω παραλληλισμούς των βιοχημικών διεργασιών με τη λειτουργία των αντίστοιχων κοινωνικών δομικών μονάδων. Όμως, σε παλαιότερες αναρτήσεις μου είχα υπογραμμίσει όλα αυτά τα στοιχεία που έχουν αρρωστήσει την Κοινωνία μας σε βαθμό που τίποτα πλέον δεν θα πρέπει να μας προξενεί έκπληξη.

Πολλοί από εμάς μπορεί να είμαστε κάτοχοι πτυχίων που εξέδωσαν κάποιες ανώτατες βοϊδοσχολές της ημεδαπής ή του εξωτερικού, αλλά κάτι τέτοιο, πόρρω απέχει από το να χαρακτηριστούμε ως άτομα που κατέχουν κάποια στοιχειώδη Κοινωνική Παιδεία. Και δυστυχώς, η κοινωνική μας παιδεία βρίσκεται σε εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο, έχοντας καταφέρει με επιτυχία να υποκαταστήσει τα τελευταία 40 χρόνια τη Λογική, το διάλογο και το σεβασμό στις αλλότριες απόψεις. Είμαστε έτοιμοι να καταφύγουμε στη λεκτική ή τη φυσική βία, προκειμένου να διασφαλίσουμε τα στενά εννοούμενα συμφέροντά μας και να επιβάλλουμε την κοσμοθεωρία μας σε κάθε «παραπλανημένο» ιδεολογικό αντίπαλο.

Στην Ελλάδα, περισσότερο από κάθε άλλη πολιτισμένη χώρα, επικρατεί ένας συνταρακτικός αριθμητικός αναλφαβητισμός, σε βαθμό που οι αριθμοί, τα στοιχειώδη δηλαδή δομικά στοιχεία της Λογικής, να μην έχουν πια καμία αξία για κανένα μας, ως εργαλεία ανάλυσης, ενώ το θυμικό μας έχει υποκαταστήσει οποιαδήποτε επιχειρηματολογία θα μπορούσαμε να προβάλλουμε. «Είναι έτσι, γιατί έτσι πιστεύω».

Όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί σχηματισμοί, επί 40 χρόνια τώρα, έκαναν κάθε προσπάθεια να κατακτήσουν τις υψηλότερες δυνατές κορυφές σε σχέση με τους πολιτικούς τους αντιπάλους, όχι με τη χρήση του Λόγου, της Πειθούς, των Γεγονότων και των ψύχραιμων αντικειμενικών αναλύσεων, αλλά με την ξύλινη κομματική γλώσσα, τον Πολιτικό Δογματισμό και την ακατάσχετη λασπολογία εις βάρος των αντιπάλων. Στην προσπάθειά τους αυτή βρήκαν ένθερμους αρωγούς και υποστηρικτές όλους τους επιχειρηματίες των ΜΜΕ, οι οποίοι για τους δικούς τους λόγους προσπάθησαν (και κατάφεραν) να αλώσουν το Κράτος.

Όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί σχηματισμοί επιβράβευσαν την ήσσονα προσπάθεια, τη λοβιτούρα, την φορο-/εισφοροδιαφυγή, τα νομικά «παραθυράκια», την κομματική υποταγή, την εύνοια προς τη Μετριότητα, τα «μετρημένα κουκιά» και τα κάθε λογής παράνομα επιδόματα, μεταθέσεις, προαγωγές και διορισμούς, που θα τους εξασφάλιζαν λίγη περισσότερη εκλογική επιρροή ανάμεσα στην άβουλη και απαίδευτη μάζα που κατ’ευφημισμόν ονομάζουμε «Λαό».

Όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί σχηματισμοί, μετά τη «μεταπολίτευση», εξέθρεψαν ένα Λαό που του άξιζαν και τους άξιζε. Και έτσι, καλέ μου Θανάση, φτάσαμε στο σημείο πολλοί συμπολίτες μας να αναπολούν την «εντιμότητα» των δικτατόρων της επταετίας, ή να ψηφίζουν κόμματα που είναι ορκισμένοι εχθροί των αστικών δημοκρατιών και ονειρεύονται την αναβίωση ενός νέου Χίτλερ ή ενός «αναβαθμισμένου» Στάλιν.

Φυσικά, ούτε λόγος πια να γίνεται για πολιτική ιδεολογία στην Ελλάδα μας. Όλες οι ιδεολογικές διαφοροποιήσεις μεταξύ των κομμάτων έχουν περιοριστεί στο εάν πρέπει να αποδεχθούμε ή όχι, ότι η εποχή που ζούσαμε με δανεικά παρήλθε ανεπιστρεπτί και πρέπει τώρα να φορτώσουμε το λογαριασμό στην πλάτη της επόμενης γενιάς, αυτής των 400 ευρώ, που θα κληθεί να πληρώσει για τα εορτοδάνεια και τα διακοποδάνεια που κάναμε για να αγοράσουμε από τρίτο χέρι εκείνο το 5-λιτρο Καγιέν.

Μόνιμη επωδός της Τεκτονικής Αδελφότητας, καλέ μου φίλε, είναι ότι ο Τέκτων προσπαθεί να αλλάξει την Κοινωνία «δια του παραδείγματος». Έτσι, για πάρα πολλά χρόνια σιωπήσαμε και αφήσαμε κάθε λογής φανατικό και περιθωριακό στοιχείο να μας κατηγορήσει για κάθε τι κακό συνέβαινε στην Κοινωνία μας.

Και δυστυχώς Θανάση μου, αποδείχθηκε ότι ακόμα και το «παράδειγμα» είναι συνάρτηση των εκάστοτε κρατουσών κοινωνικών αντιλήψεων.

Και αποδείχθηκε τελικά ότι το «παράδειγμα» του φανατισμένου «Ελληναρά» που χάιδευε τα αυτιά του κόσμου με μπούρδες περί φυλετικής ανωτερότητας, ή του μεγαλομανάβη που τα ακούμπαγε «χοντρά» για «πρώτη ξαπλώστρα κύμα» στην Ψαρού, υπήρξαν πολύ ισχυρότερα από το παράδειγμα της ταπεινοφροσύνης, της αυτογνωσίας, της ευγένειας και του ορθολογισμού του σιωπηλού Τέκτονα αδελφού.

Σπάσαμε τους καθρέφτες που βλέπαμε τους εαυτούς μας, Θανάση μου, κι έτσι εξασφαλίσαμε τα 7 χρόνια γρουσουζιάς που μας αναλογούν…