Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013

Ο Φόβος του Χάους...

Καλέ μου φίλε και μοναδικέ αναγνώστη Θανάση, όπως βλέπεις, είπα να μη σε αφήσω πάλι παραπονεμένο να περιδιαβαίνεις το φτωχό μου μπλογκ και να μη βρίσκεις ένα άρθρο της αρεσκείας σου που να μην έχεις διαβάσει και σχολιάσει τουλάχιστον είκοσι φορές μέχρι σήμερα.

Άλλωστε, το θεωρώ ως τεκτονικό μου καθήκον να σε προκαλώ να σκεφτείς κάποια πράγματα από διαφορετική οπτική γωνία, μια και η μακροχρόνια έκθεσή σου στα όσα συναρπαστικά σου φέρνει κατακέφαλα ο κάθε καλοπροαίρετος Ταλιμπάν, σε έχουν καταστήσει απελπιστικά κατρουλιάρη και απρόθυμο να κατανοήσεις ότι κάποιες από τις αντιλήψεις σου μπορεί και να είναι εντελώς λανθασμένες.

Σε τελευταία ανάλυση, τι είναι άραγε ο Τεκτονισμός, άν όχι ένας θεσμός που αυτό που ζητάει από τα μέλη του είναι να βάλουν το ρημάδι το ξεροκέφαλό τους να σκεφτεί έξω από διάφορα κουτάκια, ελεύθερα και αδογμάτιστα;

Βλέπεις, καλέ μου Θανάση, αυτό ακριβώς το ζητούμενο είναι που διαολίζει τις περισσότερες φορές τους κάθε λογής πολέμιους της Αδελφότητάς μας. Η διάφορά δεν έγκειται στο ότι εμείς οι παλιομασόνοι πιστεύουμε σε κάποιο άλλο Θεό ή κάποια άλλη κοσμοθεωρία που περιλαμβάνει την έλευση του Αντίχριστου μετά βαϊων και κλάδων. Και φυσικά, η διαφορά μας με τους προσφιλείς Ταλιμπάν δεν είναι ότι εμείς έχουμε τα “μεγάλα μέσα” και τον πλούτο, γιατί τίποτε τέτοιο δεν συμβαίνει. Απλοί άνθρωποι είμαστε, από όλα τα οικονομικά στρώματα και πολλοί από εμάς δοκιμάζονται σκληρά από την οικονομική κρίση.

Η βασική διαφορά μας από όσους θέλουν να μας παρουσιάσουν ως σατανιστές, πλουτοκράτες, δόλιους και ραδιούργους στα μάτια σου, έγκειται στο γεγονός ότι όλοι αυτοί αναπαράγουν με ύφος αυθεντίας κάποιες δογματικές θέσεις, πολιτικές ή θρησκευτικές, με μια ξύλινη γλώσσα που κανένα λογικό άνθρωπο δεν μπορεί να πείσει, ενώ οι Τέκτονες προσπαθούν να μιλήσουν τη γλώσσα της Λογικής, διαρκώς αμφισβητώντας και επανεξετάζοντας τα ίδια τους τα πιστεύω και με την ταπεινότητα και έλλειψη απολυτότητας που πρέπει να διακατέχει κάθε άνθρωπο στην αναζήτησή του για την Αλήθεια.

Η ρήση “εν οίδα, ότι ουδέν οίδα” του Σωκράτη γίνεται για εμάς βιωματική και όχι απλά μία στάμπα στο μαύρο μακό μπλουζάκι μας, κάτω από μαιάνδρους, σβάστικες και τη φάτσα του Λεονάϊντας στα...“Hot Gates”.

Εμείς αναζητούμε και θα αναζητούμε μέχρι το τέλος της ζωής μας, γνωρίζοντας ότι πιθανότατα δεν θα φτάσουμε ποτέ στην Αλήθεια, ενώ οι επικριτές μας έχουν καταφέρει να βρουν την Αλήθεια (τους) μέσα από την πολιτική ή θρησκευτική κατήχηση του τοπικού γκουρού και έχουν αποκρυσταλλώσει τόσο πολύ τις ιδέες τους και τα πιστεύω τους, που αν κουνούσαν το κεφάλι τους, αυτό θα ξεκολλούσε και θα έσπαγε στο πεζοδρόμιο.

Ξέρω Θανάση μου, κάποιες φορές μπορεί να είμαι λίγο περισσότερο σαρκαστικός στις απόψεις μου για όλους αυτούς τους ανθρώπους, αλλά πίστεψέ με, τους καταλαβαίνω πολύ καλύτερα ίσως, απ'όσο θα μπορέσουν οι ίδιοι να καταλάβουν τους εαυτούς τους. Γι αυτό άλλωστε είχα αναρτήσει παλιότερα και κάποια σχετικά αρθράκια (ψάξε τα, δεν θα σε βλάψει να τα διαβάσεις), σχετικά με τους κοινωνικούς μηχανισμούς που ωθούν ένα συνάνθρωπό μας στο να ασπαστεί ακραίες και παράλογες θέσεις, αρκεί κάποιος “καθοδηγητής” να τον πείσει ότι ο Βίος του δεν είναι ένα χαοτικό τοπίο, αλλά μια ρυμοτομημένη περιοχή που μπορεί να βρει τα πάντα ακολουθώντας κάποιους χάρτες και συγκεκριμένες οδηγίες.

Ποιος δεν θα ήθελε να διαθέτει ένα βιβλίο οδηγιών για τη ζωή του; Πόσο πιο εύκολη δεν θα ήταν η ζωή μας, αν είχαμε τις συνταγές και τη μεθοδολογία για την εύρεση της Αληθείας, για την επίτευξη της Γαλήνης, για την εκπόρθηση του Παραδείσου; Ποιος στα σωστά του μυαλά θα προτιμούσε ένα χαοτικό τοπίο, γεμάτο εμπόδια, Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες, που θα πρέπει με κόπο να ανοίξει περάσματα και μονοπάτια, χωρίς καν να γνωρίζει που οδηγούν;

Το Χάος μας τρομάζει όλους, καλέ μου Θανάση. Είναι ο Εχθρός, αυτό που ρίχνει λάδια στην κλειστή στροφή μέσα στο δάσος, αυτό που βουλώνει μια μικρή αρτηρία στην καρδιά μας ή το κεφάλι μας, το γυμνό καλώδιο, το φίδι μέσα στο χορτάρι, οτιδήποτε μπορεί να αλλάξει μια καλοκουρδισμένη και τακτική ζωή μέσα σε δευτερόλεπτα και να μας αφήσει να μαζεύουμε τα κομμάτια.

Ο φοβισμένος συνάνθρωπός μας είναι έτοιμος να ασπαστεί οποιαδήποτε πολιτική ή θρησκευτική κοσμοθεωρία που υπόσχεται να αναιρέσει αυτό το Χάος από τη ζωή του και να το αντικαταστήσει με απλές εξισώσεις που μπορεί να τις διαχειριστεί αποτελεσματικά.

Και αντιλαμβάνομαι πολύ καλά, φίλε μου Θανάση, γιατί είσαι τόσο πολύ κατρουλιάρης. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι σε καλώ, μέσα από τις σελίδες αυτού του φτωχού ηλεκτρονικού φυλλαδίου να αποδεχτείς αυτό το χάος ως μια απαραίτητη και αναπόφευκτη συνθήκη της ζωής σου και να αγωνιστείς μέσα σου να ανακαλύψεις τα μονοπάτια που θα σε οδηγήσουν στην εσωτερική πλήρωση, αδιαφορώντας στα κελεύσματα και τις κραυγές των “ετοιματζήδικων” κοσμοθεωριών. Και κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο...

Άλλωστε, θυμήσου ότι ποτέ δεν υπήρξε κάποια σημαντική Ιστορική ή Θρησκευτική προσωπικότητα που έβγαλε Τσελεμεντέδες για την Ανθρωπότητα, άσχετα αν οι επίγονοί τους δεν αντιστάθηκαν στον πειρασμό για ίδιο όφελος.

Όταν λοιπόν αρχίζεις να αμφιβάλλεις για κάθε τι που πίστευες ή ακολουθούσες τυφλά, ίσως να ανακαλύψεις ότι τελικά, τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες τους κουβανούσες μέσα στην ψυχή σου.

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ακριβώς φίλε μου, το Χάος , το καλύτερο πυρηνικό σας όπλο.

Ανώνυμος είπε...

Ο εκφοβισμός υπήρξε ανέκαθεν το πιο αποτελεσματικό μέσο ελέγχου ατόμων, ομάδων, μαζών, λαών κ.λπ. Πολλές φορές το μέσο εκφοβισμού είναι γνωστό και έχει να κάνει με τη φυσική τιμωρία σε όλες τις μορφές της. Εν πολλοίς λειτούργησε αποτρεπτικά και συνέβαλε στον περιορισμό π.χ. της εγκληματικότητας (χωρίς βέβαια ο φόβος της τιμωρίας να υποκαθιστά με οποιονδήποτε τρόπο το ήθος).
Άλλες πάλι φορές χρησιμοποιείται ως μέσο εκφοβισμού το άγνωστο, το άυλο ή το υπερφυσικό. Από τον κίνδυνο να χαθεί η περιουσία εφόσον πάρει την εξουσία η "τάδε" πολιτική παράταξη, μέχρι την αιώνια, σκληρή και αδιάκοπη μετά θάνατον τιμωρία εφόσον ο καταδικασθείς δεν έζησε το βίο του σύμφωνα με τους κανόνες.
Κοινό σημείο: Οι κανόνες. Διαφορετικοί από μέρος σε μέρος, από εποχή σε εποχή, απο πολιτισμό σε πολιτισμό και από θρησκεία σε θρησκεία. Άλλα ήθη, άλλες αξίες, άλλες συνήθειες, άλλες παραδόσεις. Σε κάθε περίπτωση η παραβίαση των κανόνων συνεπάγεται τιμωρία. Διαφορετική και αυτή, αλλού πιο σκληρή, αλλού πιο ήπια. Κοινός όμως ο φόβος για την τιμωρία και ακριβώς αυτός ο φόβος είναι που κάνει τόσο αποτελεσματικό το μέσο του εκφοβισμού. Και ένα τόσο αποτελεσματικό μέσο δε θα μπορούσε παρά να γίνει αντικείμενο καταχρηστικής εκμετάλευσης από όλους αυτούς που επιθυμούν να ελέγχουν τις μάζες. Απέναντι σε ένα τόσο αποτελεσματικό όπλο, η καλύτερη άμυνα είναι η γνώση. Όποιος γνωρίζει τη διαφορά του ήθους από το φόβο της τιμωρίας ή από την ελπίδα ανταπόδωσης, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Ακόμα και εάν κάποια στιγμή παραβιάσει τους κανόνες, το κάνει μετά γνώσης και είναι έτοιμος να υποστεί τις συνέπειες. Η γνώση όμως συνδέεται αμφισήμαντα με την αλήθεια και ο Τεκτονισμός ως γνωστό δε θέτει κανένα όριο στην αναζήτησή της. Σε πλήρη αντίθεση βέβαια με τόσους και τόσους άλλους θεσμούς που η ύπαρξη και η επιβίωσή τους βασίζεται στην απόκρυψη αυτής της αλήθειας και στην πλήρη αποθάρρυνση όσων επιθυμούν να την αναζητήσουν. Αυτό εξηγεί και για ποιό λόγο οι διώκτες και οι συκοφάντες του τεκτονισμού είναι στο σύνολό τους δογματικοί και φονταμενταλιστές και οι οποίοι αυτοαναγορεύονται σε κυνηγούς ενός θεσμού περί του οποίου έχουν μαύρα και άραχνα μεσάνυχτα. Διότι ο οποιοσδήποτε λογικός και σκεπτόμενος, όταν διαισθάνεται σην παρουσία ενός εχθρού, το πρώτο που φροντίζει να κάνει είναι να μάθει όσο περισσότερα μπορεί γι αυτόν , ώστε να τον αντιμετωπίσει αποτελεσματικά. Ο δογματικός και ο ανεγκέφαλος απλώς πυροβολάει προς κάθε κατεύθυνση χωρίς να γνωρίζει καν τι κυνηγά. Μέσα στο φανατισμό του δέχεται άκριτα ό,τι του σερβίρουν για συνομωσίες εναντίον της ανθρωπότητας από συγκεκριμένες συντεχνίες, οικογένειες ή θεσμούς και δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να σκεφτεί εάν όλα αυτά διαθέτουν ή όχι κάποια λογική βάση. Όσο λοιπόν αυτές οι μάζες αρνούνται να ξεφύγουν από το σκοταδισμό στον οποίο έχουν εμπλακεί, τόσο θα γίνονται αντικείμενο εκμετάλευσης από τους επιτήδειους.

ΑΔ! Γ.Λ.

Ανώνυμος είπε...

Ποια είναι τα όρια της γνώσης και του ορθού λόγου αγαπητέ φίλε και ποιοι είστε εσείς που τα προσδιορίζετε;Εδώ ένας Σωκράτης διαπίστωσε ότι ζει στο σκότος και στην άγνοια. Ας αντιληφθούμε ότι πίσω από ιδεολογίες και θεωρίες (μανιχαϊστικής αντίληψης,κατασκευασμένες στα εργαστήριά σας) είμαστε μόνο απλοί άνθρωποι, κατώτερα όντα έναντι του Δημιουργού μας.

Ανώνυμος είπε...

@ Θανάσης 10:47.

Κανείς μας δεν ισχυρίστηκε οτι γνωρίζουμε ή προσδιορίζουμε τα όρια της γνώσης. Κάθε άλλο, ο θεσμός του τεκτονισμού, ουδέν όριο θέτει στην αναζήτηση της αλήθειας. Ή όπως γράφηκε αυτολεξί στη δημοσίευση: "Εμείς αναζητούμε και θα αναζητούμε μέχρι το τέλος της ζωής μας, γνωρίζοντας ότι πιθανότατα δεν θα φτάσουμε ποτέ στην Αλήθεια". Με αυτό ασχολούμαστε στα εργαστήριά μας και όχι με κατασκευή ιδεολογιών και θεωριών, πολύ δε περισσότερο με επινόηση τρόπων ώστε να τις επιβάλουμε στους μη μυημένους.
Βλέπετε τον Τεκτονισμό ως εχθρό ή ως απειλή; Πριν αρχίσετε τις ομοβροντίες εναντίον του, φροντίστε να εκμεταλευτείτε τις δυνατότητες που σας δίνει η τεχνολογία στη διάδωση της πληροφορίας και να μάθετε 2-3 πράγματα για τον "εχθρό". Και τότε, ελάτε να το ξανασυζητήσουμε.

ΑΔ! Γ.Λ. (Θανάσης επίσης)

Ανώνυμος είπε...

Και βέβαια το προηγούμενο σχόλιο απευθύνεται στο Θανάση 12:38 π.μ. και όχι στον 10:47 ο οποίος είμαι εγώ ο ίδιος.
Συγνώμη, αλλά είναι και προχωρημένη η ώρα.

ΑΔ! Γ.Λ.